Ik twijfel: zal ik, of zal ik niet? Als het boek dicht is dan is het klaar. Jaren geleden heb ik letterlijk een boek herlezen en toen restte mij een kater. Ik vond niet dat gevoel, dat sfeertje wat mij er nou juist toe had gedreven om het nog een keer op te pakken. Een afknapper dus, waarmee ook de eerste mooie leeservaring verdween. Het betreffende boek staat allang niet meer in mijn persoonlijke top tien.

Is op herhaling gaan dan altijd verkeerd en resten mij alleen maar ‘eens en nooit weertjes’? Met goede wijn overschrijd ik die regel graag – ik ben gekke Henkie niet! Maar een poging tot het laten herleven van fijne herinneringen kan tot een flinke kater leiden.

Zo staat in mijn geheugen een herinnering gegrift aan het vakantievriendje dat ik thuis weerzag. Waar zout en zand in Spanje ons totaal niet stoorden, voelden in mijn bed de satijnen lakens als schuurpapier. Gelukkig waren wij er beiden snel klaar mee.

Of zoals met die vakantievrienden op Antibes, deze zomer. Wij deelden alles met elkaar: de leuke maar vooral ook de niet-zo-leuke-dingen. Gezeik op werk, relatieproblemen, open gesprekken over seks of het gebrek eraan. Wij kropen onder de veilige deken van anonimiteit en deelden kort gezegd de zaken die je nooit op Facebook leest. Want waar is daar de durfal te vinden met een post in de trant van: “Zo. Ben helemaal klaar met hem. Seks vannacht was weer een drama, tijd om wat om me heen te sjoppen en soppen.” Of “lekker geneukt. Met mijn zwager”. Het gebeurt wel, maar niet op de asociale media. Nee, daar lees je de alleen-maar-leuke-dingen. Wie moet daarmee nu eigenlijk overtuigd worden: ik, of die luitjes zelf?

Met de mensen van Antibes hebben wij nog steeds contact. Maar moeten wij nu wel of niet bij elkaar thuis afspreken? Thuis, waar geföhnde haren en het dragen van make-up en bh weer dagelijkse kost zijn, en in sokken gehulde voeten zich wringen in knellende schoenen? Alvast om ze in te lopen, voor op werk. De slippertjes zijn allang weer vergeten. Opgeprikt op de bank zitten en net doen alsof je thuis bent in je eigen huis, van harte hopend dat zij de in openheid gedeelde verhalen in die korte vakantie zijn vergeten en wetend dat dit – net zomin als bij ons – het geval zal zijn… we zijn er nog niet uit.

Maar goed, ik dwaal af, even terug naar mijn boekkwestie. Stel dat ik deze keer veel mis door het niet te doen vanwege pure hersenspinsels? Misschien wordt het juist beter dan de eerste keer. En trouwens: wat is het ergste dat mij kan gebeuren? Satijnen lakens heb ik niet, dus geschuurd wordt er niet als ik het mee naar bed neem. Het gaat ook niet mee op vakantie, dus die kan er ook niet door verziekt worden.

Vastbesloten open ik De Boekendief van Markus Suzak en vanaf de eerste pagina zuig ik het verhaal in mij op. Goh, wat heb ik hen gemist: mijn kleine, dappere Saumensch en haar Saukerl van een stiefvader met zijn shagjes en accordeon. De stiefmoeder met haar genadeloze pollepel, rochels en scheldkanonnades. De Jood, de kelder, het wasgoed. Jesse Owens en het bombardement. En alles overstijgend de goddelijke verteller. Het boek is uit, maar zal voor mij altijd een open boek blijven. Het zal worden herlezen, keer op keer, en door de jaren heen een verzameling worden van beduimelde pagina’s. Ik verheug mij nu al op het herlezen van dit ongekend prachtige boek, en hoop dat jij ooit hetzelfde zult beleven.

Categorieën: Algemeen

WritersBlocq

Talent voor tekst, taal en verhaal

17 reacties

NicoleS · 2 september 2016 op 07:13

Mooi geschreven. Het betreffende boek heb ik gelezen. Ik herlees ook veel. Zo heb ik de moeder van Nicolien, J.J. Voskuil, meermaals gelezen. En de Avonden van Reve. Maar dan, er is nog zoveel meer te lezen..
P.s Gewoon uit nieuwsgierigheid : waarom staat je foto op de kop? Het is een leuke foto..

Mien · 2 september 2016 op 07:45

Hé, da’s tof. WB op herhaling. Dat wordt sowieso herlezen. Leuk. Ben er even ondersteboven van. 😉
Boeken herlees ik niet, want of ik vreet ze op of ik stuur ze door naar een andere boekenwurm. Spaart overigens heel veel ruimte in huis. 🙂

Bhakje · 2 september 2016 op 08:18

Mooie column. Boeken zijn er voor gemaakt herlezen te worden denk ik. Slechts een mening.

¡oz uəpnoɥ ¡ɹooɥ oʇoɟ əɾ ʇəɯ sıɯ sʇəıu

StreekSteek · 2 september 2016 op 09:29

Ik heb ooit tijdens een college achttiende eeuwse Engelse poëzie beweerd, dat een gedicht mislukt was omdat het steeds weer voor andere uitleg vatbaar bleek. Had ik net even de essentie van kunstenaarschap gemist. Dat is het verschil met de rest van de wereld.

Dees · 2 september 2016 op 09:49

Ik ben ook een herlezer en ga daar best ver in. Ik herlees zelfs kinderboeken. Als ik ziek thuis zit, grijp ik altijd naar de klassiekers van toen. Heerlijk lezen over Tiuri en zijn brief. Of Dolf en zijn kruistocht. Marie-Claire, Hasse. De gebroeders Leeuwenhart (!). Ze zijn en blijven me lief. In het volwassen spectrum, honderd jaar eenzaamheid. Of de magisch realistische boeken van Alice Hoffman. De pikzwarte humor van Arto Paasilinna. Herlezen is voor mij het oproepen van een sfeer en in zekere zin geeft het iets geborgens. Het valt mij eigenlijk nooit tegen.

Hele leuke column, want een kei van een onderwerp. En goed geschreven bovendien.

Yfs · 2 september 2016 op 10:30

Ik lees zelden een boek, maar kijk wel heel veel films. Als ik één keer om een film jank, kan ik dat zes of zeven keer doen!

Leuk onderwerp, vooral ook het afdwalen naar een vakantieliefde en vakantiekennissen. Zo herkenbaar.

“Waar zout en zand in Spanje ons totaal niet stoorden, voelden in mijn bed de satijnen lakens als schuurpapier”
Geweldig!

Tof om jou hier weer te lezen.!!
(heb zojuist De Boekendief besteld bij Bol)

Esther Suzanna · 2 september 2016 op 11:04

Prachtige column. Herlezen is voor mij criterium of een boek in mijn kast mag blijven.. Mooi geschreven! ☺

van Gellekom · 2 september 2016 op 11:33

Mijn hoogleraar Engelse literatuur was daar tamelijk kort over: ‘Als je het een tweede keer moet lezen heb je het de eerste keer niet goed gelezen”. Opvallend kortzichtig voor een hoogleraar.

Snarf · 2 september 2016 op 15:57

Een heerlijke column met humor en een meeslepende ode aan het boek dat verankerd zit in je hart. Heel mooi!

Li · 2 september 2016 op 23:42

Gelokt door Facebook, ben ik je column gaan lezen. Ik ben er ondersteboven van, temeer omdat ik De Boekendief heb verslonden. Pakkende column en de herinneringen aan eerdere ervaringen is er knap in verweven. Hier lust ik er wel meer van.

pally · 3 september 2016 op 15:46

Hele mooie column WB ! De ‘weer- lees- ervaring’ goed doorvoeld en getypeerd. Ik vond de boekendief ook een erg prachtig boek, behalve de titel dan…

WritersBlocq · 3 september 2016 op 19:45

Wat een enorm fijne reacties, ben er helemaal blijerig van ???

En hoe leuk dat je De Boekendief zelfs bestelt, echt erg leuk.

Dees, jouw “Nachtboekfragment” is er eentje die mij altijd bijblijft. Ga ik ook weer eens herlezen. Echt leuk, zoals er ‘op herhaling’ wordt gegaan door iedereen hierboven. Ik ga ook vaker CX’en. Echt!

Antonia · 4 september 2016 op 11:54

Mooie column! Groeten, Antonia.

Bruun · 4 september 2016 op 22:46

Een column die het herlezen waard is. Mooi geschreven WB.

Arta · 4 september 2016 op 23:07

Daar is ze weer!
WB op herhaling, zo cool!

Ik ben ook een grazer. Graas de eerste keer de toppen, vervolgens de korte sprietjes en uiteindelijk probeer ik de wortels uit boeken te trekken.
Net als mijn collega, herlees ik ook kinderboeken.(Oosterschelde windkracht 10, Geef me de ruimte, Heksen, Pluk.) Volwassen herlezen exemplaren: Het Parfum, Sacajawea en ter ontspanning thrillers. (Hou van Tess Gerritsen, bijvoorbeeld. Om de twee drie jaar ben ik alle verwikkelingen vergeten en ga dan gewoon ‘Op Herhaling’!

Mooi stuk, Plienie!

WritersBlocq · 5 september 2016 op 23:41

Ook jullie jij bedankt voor het lezen en reageren, èn voor de tips, dank je Arta. Een grazer, mooi!

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder