Overspel

De kamer ademt jaren zeventig. Een Zaanse klok laat hoorbaar tijd verstrijken. Op de salontafel een waxinelichtje, een glaasje advocaat, een kelkje jonge jenever. Op de televisie voltrekt zich een quiz. Tijdens een onderbreking voor reclame worden mobieltjes geraadpleegd. Het geluid van de televisie staat op minimaal, het tikken van de klok wordt overstemd door geluidjes: … ping … pong … drup … buzz. Een blaffende hond als ringtone kondigt een gesprek aan. De vrouw fluistert: ‘Hallo … ja … nee … ok … tot dan.’ Even later vult het geluid van een sirene de kamer en beantwoordt de man een gesprek: ‘Hallo … ja … nee … dat gaat niet lukken … ik bel je morgen terug.’

De quiz is inmiddels hervat. Door een foutief antwoord wordt een kandidaat afgevoerd. Een volgende staat alweer achter de knoppen. De mobieltjes krijgen meer aandacht dan het beeldscherm. Ping … pong … drup … buzz. De man gniffelt terwijl hij en pingetje verzendt. De vrouw probeert sluiks mee te kijken, de man schuift iets opzij terwijl hij het venstertje afschermt met zijn hand. Na een pongetje tikt de vrouw een berichtje in. Ze zucht, kijkt naar de klok en vraagt aan de man of hij morgen nog iets bijzonders gaat doen.

“Ik ga misschien vissen met iemand van de biljartclub. Hangt van het weer af. En jij?”
“Oh, ik ga waarschijnlijk winkelen met een nieuwe vriendin van de kaartclub. Ze wil ook graag een weekendje naar Limburg en heeft gevraagd of ik mee ga.”
Vanuit zijn ooghoeken ziet de man dat de vrouw een rood hartje verstuurt.
Achter elkaar komen er nu berichtjes binnen … drup … buzz … pong … ping. De aandacht voor de quiz is nihil.

Als de man voor een sanitaire stop de kamer verlaat, pakt de vrouw het mobieltje van de man en begint over het schermpje te vegen. Met gefronste wenkbrauwen bekijkt ze een aantal pagina’s en legt het apparaat snel neer als ze hoort dat het toilet wordt doorgetrokken. “Je hebt toch niet aan mijn mobieltje gezeten, hè? Je weet dat ik daar een hekel aan heb,” bromt de man als hij het toestel op een ongebruikelijke plek ziet liggen.
De vrouw haalt haar schouders op. “Doe toch niet zo achterdochtig. Je lijkt wel een puber.”

Een pieptoontje geeft aan dat de batterijspanning van haar toestel laag is en binnenkort zal worden afgesloten. “Zullen we maar gaan slapen?” De man knikt en geeft de vrouw een zoen. “Bedankt voor het hartje, lieverd, maar je staat wel achter!” Vlak voordat het scherm zwart wordt kijkt de vrouw nog even naar de stand van het woordspelletje. “Het zijn maar vijf punten, schat. Wedden dat ik ga winnen?”