Penelope schoffeert dode Friso

Prins Friso hield van een ruig leven. Als jochie trachtte hij al interviewers in de maling te nemen, en ook als volwassen man was living on the edge wel zijn ding. Hij trouwde met een gangsterliefje en schuwde in de sport het gevaar niet. Dat laatste werd hem fataal. Ondanks een lawinewaarschuwing een afdaling buiten de piste en zonder adequaat veiligheidsvest. Anderhalf jaar hersendood en deze week daadwerkelijk overleden en begraven. Verschrikkelijk.

Op de website van de NRC zijn wat foto’s te zien van de sfeer in Lage Vuursche en van de uitvaartplechtigheid. Vlaggen halfstok, de passerende rouwauto, leden van de koninklijke familie die van Drakensteyn naar het naburige kerkje lopen, een plaatje van de kerkdienst. Tot mijn verbijstering trok een zekere H.J.W. de Ridder in de reageer-afdeling onder de foto’s fel van leer: “De familie vroeg om terughoudendheid; de Nederlandse media trekken zich er niets van aan!!!!!!!” Dat is werkelijk klinkklare onzin.

Deze week van diepe rouw voor de nabestaanden is op geen enkele wijze ontsierd door hufters die zich met hun telelens verdekt hebben opgesteld in het struweel. Charly da Silva is niet in een of ander Zuid-Amerikaans land geïnterviewd om met termen als “dat wijf van die lange” nog even een trap na te geven. Niets van dat alles. En de foto’s die wij zien op de website van de NRC en de beelden die wij zagen bij de NOS zijn vrijgegeven door de RVD.  Kortom: de media hebben zich voorbeeldig gedragen en dat verdient waardering.

En dat geldt evenzeer voor de koninklijke familie. Ook zij hebben deze week op een goede manier weten te schipperen tussen enerzijds hun grote behoefte om het verschrikkelijke verdriet in privacy te dragen en anderzijds het besef dat gebeurtenissen in hun familie nu eenmaal een soort van openbaar behoren te zijn: nieuws is nieuws. Geen riooljournalisten over de vloer, maar wel een aantal mooie sfeerbeelden door de RVD naar buiten gebracht die ons volk enig zicht geven op de sfeer van de uitvaart van Prins Friso. Chapeau.

Vallen er dan geen kanttekeningen te plaatsen bij het nieuws van deze week over de familietragedie? Zeker wel. Verbijsterd bekeek ik een tenenkrommende aflevering van het televisieprogramma van fopjournalisten Knevel en Van den Brink. Aan tafel de EO-royaltyverslaggever Jeroen Snel. De absolute kneus van de koningshuisjournalistiek. Niemand die hem serieus neemt. Geen collega, niemand van de RVD, niemand ten paleize. Snel vertelde bij Knevel en Van den Brink dat er misschien wel iemand bij het overlijden aanwezig was. Of niet. Dat de koningin misschien wel in ons land was. Of niet. Maar dat hij het allemaal niet met enige zekerheid kon vertellen. En er was een arts. Over wat er met mensen gebeurt als ze langdurig in coma liggen. Dat ze soms nog wel een beetje reageren op prikkels. Maar of dat bij Friso ook het geval was geweest, dát kon hij niet zeggen. Kortom: een flutuitzending met allerlei mensen die geen idee hadden van wat zich nu werkelijk achter de paleismuren had afgespeeld en met twee pseudo-journalisten die net deden alsof ze een nieuwsprogramma brachten… Zo’n programma vind ik van een dusdanig beschamende kwaliteit dat dat gerust mag worden opgevat als een belediging aan het adres van de koninklijke familie.

De ergste belediging, echter, vond al anderhalf jaar geleden plaats. Journaliste Jannetje Koelewijn kreeg van haar echtgenoot, de bejaarde oud-neurochirurg Kees Tulleken, informatie over de medische toestand van Friso. Tulleken had die informatie ‘als collega’ losgepeuterd bij een van de artsen in het ziekenhuis waar Friso de eerste weken na zijn ongeluk werd verpleegd. Jannetje plaatste die informatie in de NRC. Een schandalige actie van een riooljournaliste en een arts die maling heeft aan de privacy van patiënten en die daar later door het tuchtcollege nog stevig voor op de vingers werd getikt.

En ja, stommiteiten gebeuren overal. De achterlijke meisjes van studentendispuut Penelope, om de hoek bij de Amsterdamse dierentuin Artis, versierden op de dag van Friso’s uitvaart het balkon van hun dispuutshuis met tientallen oranje ballonnen. En luidkeels zongen zij ‘Oranje boven’. Traditie. Want oranje is nu eenmaal de kleur van hun dispuut en vrijdag was de dag van de ‘fleurronde’, een Amsterdamse studententraditie waarbij disputen zich voorstellen aan de nieuwe lichting eerstejaars. De meisjes van dispuut Penelope hadden “niet stilgestaan bij de begrafenis”. Terwijl overal vlaggen halfstok hingen. Kijk, tegen zo veel onbenul ben je niet opgewassen. Niet als land en niet als koningshuis.

Maar nogmaals: de journalistiek heeft zich deze week meer dan uitstekend gedragen. Meneer of mevrouw De Ridder slaat op de website van de NRC de plank echt finaal mis.