Een van de cliënten van ons accountantskantoor is een plaatwerkbedrijf. Het fabriceert o.a zonnepaneel constructies, frames en machine beplating.

Vlak bij de ingang van het bedrijf stappen we uit collega Fröhlich’s auto en passeert ons een vrouw met een hond. Het kreng (de hond) kijkt redelijk vals uit z’n ogen. De vrouw niet. Die lijkt helemaal niet te kijken want de hond schijt zonder haar ingrijpen de halve stoep onder.
Ze gooit een stok ergens ver de struiken in en roept naar de hond: ‘Ga hem zoeken!!!.’
Geen reactie. Alleen een rioolwalm van een hond verkerend in een ,volgens mij ,uiterst zorgwekkende situatie met betrekking tot het darm gebeuren

Fröhlich en ik lopen naar de ingang:’snap jij dat nou?,’ vraagt hij. ‘Welke debiel zegt nou tegen een hond ; ga hem zoeken. Zeg dan tenminste, waf waf waf. Of woef waf woef. Dan heb je nog enige kans dat de hond snapt waar je heen wilt.’
Als ik niet reageert zeurt hij door. ‘En dan dat altijd maar weer schouderklopjes geven aan zo’n beest als hij, bij hoge uitzondering, eens iets goeds doet. Dat werkt echt niet. Waarom begrijpt niemand dat. Als een hond iets verkeerds doet, dan geef je hem een mep voor zijn harses. Klaar. Honden snappen dat!’
‘Katertje, Fröhlich?,’ vraag ik zuchtend.

Wij worden ontvangen door Krelis Ergernas, financieel directeur van het plaatwerkbedrijf.
‘Heren, iets drinken? Koffie? thee? Watertje? Iets anders?’
‘Tomatensap,’ antwoordt Fröhlich. Wij zitten in een kantoor dat niet onderdoet voor een bordeel op een drukke avond .Veel goudgerande meubels, discrete schemerlampjes en twee half naakte dames die met koffie komen aanlopen.
Ergernas begroet ze: ‘Hee, als wij daar Hannie en Jannie met de koffie niet hebben.’

Plotseling komt er een oudere man binnenlopen met een gevlekte regenjas aan. Daaronder een soort broek met sandalen: ‘Sorry dat ik stoor, ’ zegt hij. ‘De deur stond open en er stond plaatwerkbedrijf op de gevel. Eh…verkoopt u ook platen van Elvis?’
Fröhlich stikt bijna in een slok tomatensap en Ergernas geeft Hannie opdracht de man naar buiten te begeleiden en de deur te sluiten.
Voor die situatie een feit is, komt er weer iemand binnen. De vrouw van net. De vrouw met de hond. Volgens Fröhlich een Rottweiler. (de hond)
‘Verkopen jullie posters van honden?,’ vraagt ze.
‘Nee, absoluut niet,’ zegt Ergernas. Wij zijn een plaatwerkbedrijf, mevrouw. Wij zijn niet Blokker, Hema of Wehkamp, oké?’
De vrouw wordt boos van de toon van Ergernas: ‘Pak hem!,’ roept ze naar de hond.
Geheel in strijd met de mening van Fröhlich, begrijpt de hond meteen de bedoeling en vliegt Ergernas aan. Fröhlich staat op roept iets wat op woef waf lijkt en geeft de hond een schouderklopje op zijn muil. De hond druipt jankend , maar wel schijtend uit alle gaten, af.

Nadat wij een laatste slok genomen hebben verlaten wij, na een nieuwe afspraak gemaakt te hebben, het bedrijf.

Buiten zegt Fröhlich; ‘Ik krijg een beetje genoeg van al dat opgefokte gedoe. Ik wil gewoon iets met minder agressie en gedoe dus ga ik heel binnenkort met de kids naar FC Utrecht – Ajax.
Die humor van Fröhlich. Je went er gewoon niet aan..

Categorieën: Algemeen

van Gellekom

Observeren, zelfspot, humor. En niet persé in die volgorde, bepalen mijn NU moment. Kortom; I love my cat, as much as I love you..

7 reacties

Karen.2.0 · 26 december 2016 op 22:23

‘een schouderklopje op de muil’, hij is weer hilarisch van Gellekom!

van Gellekom · 27 december 2016 op 09:15

Dank je Karen 😀

NicoleS · 27 december 2016 op 09:42

Hij is weer leuk, v Gellenkom!

van Gellekom · 27 december 2016 op 09:59

😀

Nummer 22 · 27 december 2016 op 16:16

Kijk, daar werd mijn middagje thuis werken weer ’s wat leuker. De familie van mafketels die vrij zijn en mijn rit naar een wasplaats, dat normaal 5 minuten duurt, tot een ramp van 45 minuten maakte. Ja hoor allemaal naar de grootste tuincentrum, zweeds woonwarendoehetzelf warenhuis en nog wat andere verzamelplaatsen van losers die niet weten hoe met hun vrije tijd om te gaan, maar dit terzijde waarde va Gellekom.
Even terug naar Plaatwerk& Honden. Je moet toch een plaat voor de kop hebben als je niet begrijpt dat een werkplaat zo van de hond gemaakt is. Hup,de hond even verdoven (het middel mag u zef bedenken, zelf denk ik aan een klap met de honkbalknuppel dat gewoon op mijn achterbank ligt nadat ik bedreigd werd door een roedel uitgebroken chihuhua’s op de A2 maar kan zo maar ook de A1 zijn geweest)op een metalen plaat leggen en met de wals erover heen. Man, dat is kunst! Kan zo naar het stedelijk museum als contemporary art. Jawel. Probeer het ook met de hondeneigenaars. Dat wordt een feest.
Over Utreg- 020 schrijf ik niets, dat is elk jaar minimaal een klopjacht door de straten van Utreg en Macdons (kinder-menu, meneer? “Hout je bek, ijkkel, tuig dah je er bent. IK wil alleen die hete bakplaten daar ja, die en die en die en frituur olie van minimaal 180 graden selziejus. Mot jij ook wat, ja jij?)

Maar goed, de plaatwerk 2000 is zo WHAM.

Maar alles natuurlijk geheel terzijde.

Esther Suzanna · 27 december 2016 op 19:30

Fröhlich heeft wel gelijk… een hond moet je in zijn eigen taal toespreken. En terugbijten en op de wc leren …

🙂

Geef een antwoord