Ik wil geen verpleger worden. Ik wil geen doktor worden. Geen arts. Geen cardioloog. En ook geen chirurg. En toch stond ik daar vandaag als onervaren student te snijden in een afgehakt bovenbeen van iemand die ooit zijn lichaam aan de wetenschap heeft geschonken. Aan de wetenschap geschonken; met het stoffelijke overschot kan onderzoek gedaan worden en kunnen enge ziektes misschien wel de wereld worden uitgeholpen door geniale onderzoekers, kunnen aandoeningen misschien door doktoren worden geanalyseerd en beter worden begrepen, kunnen studieboeken worden gemaakt met levensechte illustraties en kunnen de geneeskundestudenten van nu de doktoren van de toekomst worden en honderden mensenlevens redden. Of je komt terecht bij een stel studerende Bewegingswetenschappers. Een teleurstelling zou ik het haast willen noemen.

Het practicum van [url=http://www.linkylog.nl/pivot/entry.php?id=99]vorige week[/url] was voor mij een regelrechte ramp. En toen hoefde ik slechts te kíjken naar een stel uitgeholde mensen, pardon; [i]objecten[/i]. Want nee, het zijn geen mensen meer. Je moet gebrainwashed worden en de knop omzetten om het niet meer als mensen te zien. Het zijn objecten, het is materiaal. Materiaal dat wel met respect wordt behandeld, maar dat ook letterlijk en figuurlijk open en bloot tentoongesteld wordt.

Vandaag bij practicum twee moest er dus zelf gesneden worden. Al vanaf het moment dat ik opstond keek ik er tegenop en elke keer als ik weer terugdacht aan de week ervoor maakte mijn maag een sprongetje. Zelf snijden, het leek deze ochtend een onmogelijke taak die niet voor mij was weggelegd; ik heb al de grootste moeite met kipfilet. Dat vind ik al vies!
Maar het practicum [i]skippen[/i] is geen optie. Het [i]moet[/i]. En ook al ben je echt verhinderd een keertje te komen (bijvoorbeeld omdat je ziek bent), dan zullen je dit moeten bekopen met het afleggen van een praktisch tentamen. Ik doe uiteraard alles liever dan dat tentamen, waarbij je op je vingers gekeken wordt. En dus was het doel vandaag van het 3 uur durende practicum dan alleen ook maar; overleven. Overleven en de klok smeken om op te schieten.

Helaas werkte de Vaporub die ik onder/in mijn neus had gesmeerd niet de doordringende stank te verdrijven en heb ik daardoor onbewust ruim 2,5 uur door mijn mond geademd (Hetzelfde mechanisme wordt altijd ingeschakeld als ik in het zwembad de toiletten moet schoonmaken.) Maar gelukkig; ik overleefde het. En het viel zelfs een ietsepietsie klein beetje mee. Het meeste snijwerk heb ik aan mijn medestudenten kunnen overlaten en zelf heb ik slechts een paar minuten met het mesje het bovenbeen bewerkt. (Ik zal verdere details besparen)

Thuis ben ik direct onder de douche gesprongen. Ik voelde me nog steeds vies. Zelfs toen mijn witte-veel-te-grote-doktorsjas in een plastictas verfrommeld in mijn Eastpack zat gepropt en ik op weg naar huis was. Ik kon het nog ruiken. Ik zag het nog scherp voor me. Ik voel me raar. Ik stapte in de metro. Ik werd een deel van de grijze forenzenmassa. Ik begon weer te denken aan het practicum. Ik begon mij werkelijk af te vragen of de mensen rondom mij het aan me zouden kunnen zien wat ik zojuist voor ogen had gehad. Of dat ze het misschien aan me zou kunnen ruiken. En hoe zou men reageren als ik een van de medepassagiers zou vertellen wat ik zojuist had gedaan? ‘Ik heb zojuist in een bovenbeen gesneden, van een overleden iemand die zijn eigen lichaam heeft gedoneerd aan de wetenschap waarvan het lichaam momenteel niet meer één geheel vormt, .’ (Het klinkt cru wat ik schrijf, maar in mooiere woorden omschrijven kan gewoon niet). Zouden ze het interessant vinden? Respect voor me hebben? Of mij een idioot vinden? Hoogstwaarschijnlijk dat laatste en zouden ze maar al te graag willen dat ze hun stoel niet vast zat maar een stukje konden opschuiven. Gok ik tenminste.

Om 6 uur was ik thuis. Na een lange douche, tandenpoetsen en schone kleding aan voelde ik mij eindelijk fris genoeg om aan tafel te kunnen schuiven voor het avondeten.

Jummie, [i]kipfilet[/i] met spek

Categorieën: Algemeen

11 reacties

Outsider · 13 november 2005 op 11:23

Ik begrijp uit je weblog dat je 18 jaar bent. Verbazingwekkend goede column, zeker voor zo’n jonge leeftijd.
Eén minpuntje vind ik wel, dat je niet in de column schrijft om wat voor opleiding het gaat.
Daarvoor moet iedereen apart op je weblog kijken.

Outsider · 13 november 2005 op 16:03

Bij tweede lezing zag ik dat je het wel noemt in de tweede alinea. Sorry, foutje, bedankt! 😛

Troy · 13 november 2005 op 16:09

Ik vind het een prachtige column, vooral gezien het feit dat je pas achttien bent. Je schrijft uitstekend en ik heb absoluut respect voor de mensen die dit soort werk verrichten. Een diepe buiging voor jouw column en het voor werk dat je verricht tijdens je opleiding, hoeveel moeite het je ook kost.

Outsider · 13 november 2005 op 16:10

Toevallig eet ik vanavond ook kipfilet met rijst en doperwtjes. Ik koop de kipfilet altijd in de diepvries bij Aldi en ik snijd het als het nog half bevroren is, dat maakt het voor een mens met een gevoelig hart iets makkelijker te dragen, maar het valt nog steeds niet mee. 😛

archangel · 13 november 2005 op 20:07

Hele toffe column, en (durf ik het woord in de mond te nemen?) herkenbaar! Ok, met een kleine nuance, ik heb nooit in mensen gesneden (behalve incidenteel in mezelf), maar ik herinner me nog erg goed het gevreesde ‘biggenpracticum’ in mijn eerste jaar als biologiestudent :-D. Ik zal iedereen de bloederige details besparen, maar aan het einde van de dag hadden we er allemaal een paar extra rimpels en grijze haren bij. Mijn god, wat een gruwelijke slchatpartij hebben we er toen van gemaakt… (wat niet wegneemt dat ik met zekere weemoed terugkijk naar de foto’s die ik toen heb gemaakt ;-)). Maar ik dwaal af…

Anyway, goed geschreven, en een leuk weblog ook 🙂 [i]Keep ‘em coming![/i]

bert · 13 november 2005 op 20:09

Beste Linky. ik heb je column met heel veel plezier gelezen. Voor mijn oorspronkelijke study moest ik cavia’s bedwelmen en doden en daarna met 4 punaises wijdbeens opensnijden en de darmen hierbij ontwijken. Nu, na 30 jaar, heb ik hier geen slapeloze nachten meer van. Toen vond ik dat ook best moeilijk. Maar een mens…..
Leuk geschreven en inderdaad een mooie weblog. 🙂 🙂 🙂

pepe · 13 november 2005 op 20:30

Geweldig goed hoe jij dit allemaal beschrijft, met walging, maar toch ook weer nuchter, het moet anders leer je het nooit.
Ik denk nu gelijk aan de chirurg die mij een paar dagen terug in been heeft gesneden, ooit heeft hij dit ook moeten leren.
Gelukkig dat het oefenen niet op levende wordt gedaan.

[quote]Jummie, kipfilet met spek[/quote]

Hier moest ik toch ook wel weer even lachen :-P, al met al een wijze column.

Trukie · 14 november 2005 op 00:29

Ik sluit me aan in de rij. Een heel goede column.
Misschien trekt het me over de streep om mezelf t.z.t ook beschikbaar te stellen.
Ik hoop tot aan het eind verschoond te blijven van nog onbekende ziektes. Dus als ook een lichaam in redelijk goede staat ten dienste van iemand kan zijn. dan ben ik daar ook content mee.
Maar oef, je moet tegenwoordig verdomd goed opletten aan welke studie je begint als je niet in vlees wilt snijden.

Geertje · 14 november 2005 op 00:34

Interessante column om die belevings wereld eens te lezen!

En welkom op ColumnX!

Raindog · 14 november 2005 op 17:31

Ja zeg, heel erg leuk. Ik kreeg ineens allemaal associaties met een tv-serie of zo die je er van zou kunnen maken. Nee, geen CSI of zo en daar gaat het me ook helemaal niet om. Het gaat me om de enorme beladenheid die de woorden ‘het practicum’ zo door je column gekregen. Magische woorden voor iets vreselijks! Nogmaals, erg leuk.

melady · 14 november 2005 op 23:00

Dat heb je erg mooi geschreven. Een snufje griezel, een theelepel humor en een lekkere sappige uitsmijter.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder