Schoenendoos

Ik kwam bij het opruimen een schoenendoos tegen. Met foto’s, brieven en zomaar wat. M’n leven zit in die doos.

Brochures over kanker. Die moeten van mijn vader zijn geweest.

Een paar verhuisberichten. Hoe zou het met ze zijn? Felicitaties van collega´s in verband met mijn trouwen. Het huwelijk is over. Ondanks alle beste wensen die me ver van huis zo´n goed deden.

Foto´s van uit het oog verloren vrienden, van verjaardagen, van vakanties. We heffen het glas op mijn pas verworven baan, die na jaren toch verloren ging.

Een compliment van iemand waar ik voor m’n werk mee sprak.

Zomaar een doos met vergeten leven, met een handje vol lief en leed.
Mijn leven zit in die doos. Die gooi ik niet weg.

Ik praat erover met een bekende. Het is niet veel dat leven, vertel ik hem. Het past in een schoenendoos.

Och, zegt hij, je vindt vast een nieuwe doos voor alle herinneringen die nog komen.