Seks, ik ken vrouwen die er wel pap van lusten…nou, geef mij maar gewoon pap… vanillesmaak, bij voorkeur.
Ik heb niet zozeer een heuse aversie ten aanzien van intermenselijke contacten, laat ons zeggen dat het eerder te maken heeft met leeftijdsgebonden zelfvertrouwenskwesties en een totaal gebrek aan conditie. Een daling of minstens een lichte deuk in het zelfvertrouwensgehalte hoef ik wellicht geen enkele vrouw uit te leggen. Je hoort weleens over hoe mooi een vrouwenlichaam is, met al zijn rondingen en sierlijke vormen. Akkoord, zolang er zich daarbinnen geen twee baby’s samen achttien maanden lang hebben gehuisvest. Ik ben natuurlijk ook 41, wat eveneens niet bijdraagt aan de geneugten van een strak lichaam. De zwaartekracht activeert zich ten koste van ieder vrouwenlijf, en dit na een jaar of twintig van immuniteit voor dit fenomeen.
Wat de conditie betreft, of beter het totale gebrek eraan, maakt dat ik me al jaren afvraag hoeveel tijd per week mijn voormalige bedpartners in de sportschool doorbrachten. Het ongeëvenaarde tempo waarmee ze ‘de sfeer erin probeerden te houden’ lijkt me zorgelijk voor menig dopingcontroleur. Al liggend op mijn rug telde ik in mijn hoofd, -of soms luidop- , nauwgezet hun aantal push ups per minuut, zoals een bekwaam personal coach ook strikt zou bijhouden, om daarna hun getrainde ego te kunnen strelen. De tel bijhouden was dan ook mijn voornaamste bezigheid en vroeg mijn opperste concentratie. Het feit dat een ex op een gegeven moment twee vingers op mijn halsslagader legde, ‘ter controle’, hielp mijn zelfvertrouwen eveneens niet echt vooruit.
Dan zijn er nog die momenten dat ze hun skills in het gewichtheffen even in de verf willen zetten, waarbij ze je prompt bovenop hun reeds kleffe lijf planten, ter hoogte van hun middel. Daarbij hoort de luidop gebrachte mededeling “en nu is het jouw beurt”. Daar zit ik dan, het angstzweet op mijn voorhoofd -wat ze dan weer eerder opwindend vinden- , mijn benen wijd over zijn heup, en dankzij mijn voorkeur voor slanke mannen weet ik al bij voorbaat dat hun knokkelige botten me ter hoogte van de liesstreek weer enkele blauwe plekken zullen bezorgen.
Dan wil ik het nog niet hebben over mijn gezondheidsproblematiek, die dit soort toestanden eigenlijk niet hebben kan. Een vergevorderde, reeds verkalkte ontsteking ter hoogte van mijn rechterbil, voortgebracht door het piriformis syndroom. Wat dat precies inhoudt weet ik niet maar zo gauw het woord ‘syndroom’ aan je aandoening wordt toegevoegd mag je het bijzonder ernstig nemen me dunkt. Maar goed, het is jouw beurt, dus je vergeet het syndroom en je gaat aan de slag. Egoïsme in het liefdesspel zou ik zelf ook niet goedkeuren. Ik zoek nog even naar de ideale positie om benen en voeten te plaatsen, zet ik ze recht, of eerder wat schuin, steun ik op m’n tenen of geven die knieën me net wat extra stabiliteit? Een half erectieverlies later lijk ik er klaar voor, en hij ook, toch half. Daarna komt de mikfase nog, het liefste zonder handen want stel dat ik omval als ik een hand weghaal die ik zorgvuldig naast zijn hoofd had geplaatst. Nou goed, één handje dan, want dit vlot niet echt,…ja, gelukt…eindelijk. Vervolgens komt de zoektocht naar een gepast ritme. Ik probeer het echt, doe mijn uiterste best maar mijn zoektocht verloopt niet zo vlot, ik zei het al, ‘conditie…NUL’. Mijn gepaste ritme lijkt minder gepast voor mijn bedpartner en hij raakt zichtbaar geïrriteerd. En dat maakt dat na een minuutje of twee het alweer ‘hij’ is die de push ups doet, deze keer vanuit rugligging. Na afloop vallen die stakkers meestal meteen in slaap, wat ik uiteraard begrijp omwille van hun zware fysieke inspanningen. Zelfs ’s morgens zijn ze vaak nog té vermoeid om mijn telefoonnummer of facebookgegevens erop na te vragen. Eens ze vertrokken zijn loop ik -nou ja,…’loop’-,… strompel ik de trap af op zoek naar een kop en een zakje oploskoffie.
En dus heb ik aan mezelf toegegeven dat ik hulp nodig heb. Menig vrouwmens met een slechte conditie vond haar heil bij Evy Gruyaert. Dankzij haar stem en downloadbare programma’s, rennen ze in no time en zonder reanimatieattributen vlot de 5 km, zo liet ik me vertellen. Nu ja, al liep ik moeiteloos een marathon heen en weer, dat zou me nog niet aan een vent helpen. Toch wil ik ook zo’n programma. Dat ik, met oortjes in, al zittend met mijn benen wijd over twee hoofdkussens, onder begeleiding van een stevig uptemponummer , een zwoele mannenstem om de paar seconden aanmoedigend hoor zeggen: “je bent goed bezig”, “even volhouden nog”, “je zit al over de helft”, …
Start to ride…het lijkt me wel wat. De stem van Sean Dhondt, bij voorkeur.
0 reacties