Ze had geen vrienden. Althans niet het soort vrienden dat Theo van Gogh had bij leven en vooral dood. Vrienden die de weg wisten en invloed uitoefenden. Mensen die ruim baan kregen in de pers, welke dan ook, of zelf de pers waren. Zelfs had hij vrienden in de hoogste politieke kringen. Ja, dan is het makkelijk om als dode nog een stem te hebben. Maar wat als je slechts drie jaar bent? Theo’s dood was gruwelijk, de hare ook. Elke dood is afgrijselijk zeker als die onverwacht komt. Met natuurlijk sterven kunnen we leven, een dood met geweld doet ons allemaal pijn en laat ons een beetje meesterven. Verdriet dat we uiten, soms luidruchtig, soms in doodse stilte. Maar sinds zijn dood is Van Gogh elke dag in het nieuws geweest. Zij niet. Even stond Nederland op zijn kop. Heel even was ze wereldnieuws in ons eigen land. Drie jaar en al zo beroemd.

Maar wat weet je eigenlijk als je drie jaar oud bent, jong eigenlijk. Pas net op weg, het station net verlaten. Een boemeltje dat langzaam op gang komt en uiteindelijk verandert in een TGV die de wereld gaat veroveren. Maar zover kwam het niet. Het was amper een boemeltje. Toen Theo stierf was de wereld te klein, net als toen zij het leven verliet. Maar waarom is het ene leven dan meer mediageniek dan het andere? Waarom vergeten we de ene dode nooit en de andere snel? Was het omdat hij beroemd was en zij slechts een naamloze peuter. Hij woorden gebruikte om zijn gelijk aan te geven, terwijl zij het praten niet eens machtig was. Hij had vrienden, beroemde vrienden en zij slechts een bezorgde buur. Ja, en familie die ze pas op haar begrafenis zag.

Van Gogh werd vermoord door een geradicaliseerde moslimfanaat van de ergste soort. Afgeslacht als een beest. Televisiebeelden blijven achter op het netvlies. Iedereen weet waar hij was en wat hij deed op 2 november 2004. Maar wat deed iedereen op 20 september 2004? Niemand weet het meer. Zij werd gevonden in de achterbak van haar moeders auto, ergens in de bossen bij het plaatsje Holten. Ze wilden haar lichaam dumpen. Welke haan had er gekraaid als het gelukt was? Misschien wel geen. Theo’s moordenaar kreeg levenslang, jouw moeder zes jaar en TBS. Van enige krankzinnigheid moet hier sprake zijn. Niemand vermoord zijn kind. De moordenaar van Theo heette Mohammed B., jouw moeder Sonja de J, tevens moordenares.

Nu een jaar na dato is ze vergeten door iedereen. Nou ja, waarschijnlijk door bijna iedereen. Theo is niet vergeten en werd herdacht. Zijn vrienden spraken weer namens hem. Die weten de weg. Zij kreeg geen herdenking. Althans niet een herdenking die de pers haalde. Misschien dat er wel iemand aan haar dacht, al was het maar even. Soms duikelt haar naam nog even op in de pers als het gaat om Jeugdzorg of gezinsvoogden. De ‘zaak Savanna’ heet ze dan. Na Theo’s dood kwamen er nieuwe wetten en een hardere aanpak van terrorisme. Maar wat is er nu wezenlijk verandert in het voordeel van kinderen die ‘dankzij’ hun ouders klemvast zitten in een houdgreep? Die niet beter weten dan de ellende waarin ze leven. Wat?

Theo vergeet niemand en komt in de geschiedenisboekjes. Savanna is al vergeten. Als je drie jaar bent ben je nog niemand. Theo heeft vrienden die namens hem spreken. Vanuit zijn graf klinken zijn woorden nog dagelijks door het land. Voordeeltje van belangrijke en invloedrijke vrienden. Maar wat had zij dan? Zij kon niet eens praten en stierf zonder woorden na te laten. Haar dood heeft geen stem gekregen. Drie jaar en net begonnen. Haar moeder gaf haar het leven en nam het leven ook bij haar weg.


13 reacties

pepe · 13 november 2005 op 08:31

Ik las hem al eerder op jouw eigen site, goed dat je hem hier ook plaatst!
Gelukkig betekend onbekend niet onbemind, ik weet zeker dat er veel mensen nog wel aan Savanna denken. Wij nu ook weer door jouw schrijven.

Jeroen · 13 november 2005 op 13:04

Erg mooi geschreven. Een terecht onderwerp. Laten we het nooit vergeten.

melady · 13 november 2005 op 15:51

Prachtig geschreven is niet het juiste woord bij deze column. Ik kon alleen maar knikken bij elke zin.
[quote] Haar moeder gaf haar het leven en nam het leven ook bij haar weg.[/quote]
Ik ben er stil van.

Troy · 13 november 2005 op 16:02

Ik ben diep onder de indruk van deze column. Een ode aan Savanna. Wat mij betreft wordt dit de column van de maand, al is het alleen maar om er nog net iets langer bij stil te staan en er nog net wat meer mensen mee te bereiken…

sally · 13 november 2005 op 16:58

Diep,diep,dieptriest.
Wat dit kleine meidje in haar korte leventje heeft moeten meemaken. We weten het allemaal niet…
Erg goed beschreven,Fred.
Het één is niet minder triest als het ander.
Maar verschil tussen bekende nederlander/Savanna en drijfveer en straf zal nooit met elkaar te vergelijken zijn.
Groet Sally

bert · 13 november 2005 op 20:13

Ja Fred, je hebt weer een eerlijk stuk waarheid op papier gezet en de enige die hier iets aan kunnen verbeteren zijn wijzelf zodra dit in onze eigen omgeving gebeurt. Goed onderwerp, en zeer goed verwoord. 🙂 🙂 🙂

wendy77 · 13 november 2005 op 20:26

Sluit me aan bij al het vorige. En verder snap ik sowieso niet dat je als moeder je kind zoiets vreselijks aan kunt doen.

Geertje · 14 november 2005 op 00:27

Confronterend geschreven, door beiden in een column neer te zetten.

Per jaar sterven er 50 kinderen door doding door een van de ouders of verzorgers. Dat is een kind per week!

[url=http://www.vpro.nl/programma/geheimgeweld/artikelen/19262490/]Kindermishandeling in nederland[/url]

Trukie · 14 november 2005 op 00:44

Mooi Fred. Heel goed dat je haar deze herdenking op internet geeft.
Met haar, al die andere kleine en grotere kinderen die te klein al weer moesten sterven.
Ik schrik van de aantallen die Geertje noemt.
Maar er schieten me meteen een aantal gevallen te binnen die media aandacht hebben gekregen.

Li · 14 november 2005 op 00:58

Jeempie Fred toch…jouw column raakt een gevoelige snaar. Als ik haar grafje zie, dan breekt mijn hart. Als ik er langs loop om mijn vader te bezoeken dan groet ik haar in stilte. Savanna, zo ver weg en toch zo dichtbij.

Li

KingArthur · 14 november 2005 op 09:58

Ja, ik moet het toegeven. Was dit in zijn geheel al weer vergeten. Goed dat het toch weer even onder de aandacht brengt.

Dees · 14 november 2005 op 10:27

Sommige mensen verliezen hun kind op natuurlijke wijze en kunnen er alleen onmachtig bij staan te kijken.

In dat kader zijn dergelijke verhalen niet te geloven, te bevatten.

Confronterend stuk.

klungel · 14 november 2005 op 12:52

slik

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder