Toen in 1965 de Provobeweging werd opgericht, zat ik zestien jaren jong, op de ULO.
Ik herinner me de TV-beelden van happenings rond het Lieverdje in Amsterdam.
Het was allemaal zo ver bij ons dorp vandaan, maar toch voelde je de spanning en de verandering die in de lucht hing. Ik herinner me ook dat er door de volwassenen schande van werd gesproken, hajsrokend langharig tuig was het. Wij teeners dachten daar anders over, maar dat kon je niet al te hardop zeggen.
Waarschijnlijk geïnspireerd door het witte fietsenplan van de Provobeweging knutselden twee bevriende klasgenoten Herman en Dik een fiets in elkaar. Bij Herman hadden ze een rijwielhandel en dus ook een werkplaats om fietsen te repareren. Op die plek ontstond een wonderlijke tweewieler. Een damesmodel fiets met een heel hoog stuur waar je, als je niet zo groot was, onderdoor moest kijken in plaats van erover. Twee zadels waren achter elkaar gemonteerd en voor de duopassagier twee stepjes om de voeten op te zetten. Het geheel werd wit geverfd zoals de Provobeweging dat voorschreef. De eerste keer dat de jongens met de fiets op het schoolplein arriveerden, was de hilariteit groot en ze werden bij sommige meisjes op slag een stuk populairder. Hun gewaagde uitvinding was een groot succes. Dat de leraar wiskunde een rondje over het schoolplein fietste, werkte daaraan mee. Meneer “Kwadraat” steeg in ieders achting, hij bleek minder droog dan we met z’n allen dachten.
Als de heren je goed gezind waren mocht je het vervoermiddel wel eens lenen. Beetje rondtoeren op een dergelijke fiets, in je groene jagersjas en pennyshoes, was in ons dorp al behoorlijk je nek uitsteken.
We deden dat met groot plezier en lieten ons nawijzen door de hoofdschuddende ouderen. Ja, ja, de jeugd van tegenwoordig…
Zo jammer dat er toen nog geen telefoontjes waren waar je foto’s mee kon maken. De fiets is, bij mijn weten, ook niet met agfa clack op de gevoelige plaat vastgelegd.
Deze herinnering heb ik opgetekend toen ik meedeed aan het schrijven naar aanleiding van deTop 2000 in 2011. Het ging hier om The Who, in dat jaar nummer 482.
15 reacties
Meralixe · 2 oktober 2013 op 10:24
Oei, ik dacht even dat MIJN column ‘Mijn kleine oorlog’ U had geïnspireerd tot deze nostalgische terugblik.
Waar is de tijd… En, maar dat was dan meer het thema in mijn column, waar en aan wat hebben we die onschuld verloren.
Mooi dat je in die voorlaatste zin toch nog verwijst naar de positieve, zij het dan ook nog relatieve kant van DE vooruitgang.
Ferrara · 2 oktober 2013 op 11:37
Ook”Mijn kleine oorlog” heeft meegespeeld in mijn overweging
dit stuk af te stoffen. Vergeten te zeggen.
trawant · 2 oktober 2013 op 11:38
Ja ja, zo’n heerlijk stukje doet heel wat herinneringen opbubbelen. Het hoge stuur was waarschijnlijk van de Puch afgekeken. Je was helemaal de bom met een zwarte met voetversnelling,legerpukkel, zandkleurige Clarks en een broek met een heel klein splitje van voren.
Ik had een grijze mobylette ( de meidenbrommer) en bij gebrek aan geld voor nieuwe remblokjes verminderde ik snelheid door mijn hakken op de grond te zetten..
Er zijn op CX toch hopenlijk geen leden met Kreidler Floret of andere buikschuivers.. 🙂
Ferrara · 2 oktober 2013 op 15:30
Ik kreeg die meidenbrommer toen ik slaagde voor het examen.
Mijn legerpukkel ging bij het afval.
Mien · 2 oktober 2013 op 11:59
Leuke column Ferrara.
Brings back memories.
Ik heb mijn sluipers nog. 😉
En … by the way … ik heb toch nog [b][url=http://www.huubmous.nl/wordpress/wp-content/uploads/2010/03/provo.jpg]een plaatje[/url][/b] van de fiets gevonden …
Ferrara · 2 oktober 2013 op 15:32
Leuk Mien, dank je wel.
Libelle · 2 oktober 2013 op 12:00
Heerlijke herinneringen!
Ik bezat een stokoude Avaros, hij was van de pastoor geweest.
Mijn vader liet hem in twee stukken snijden toen ik bleef zitten op school.
Mijn opa laste hem weer aan elkaar toen de bui over was.
De meisjes giechelden slechts.
Ferrara · 2 oktober 2013 op 15:45
Nooit van een Avaros gehoord. Even opgezocht, wat valt daar nou over te giechelen. Je kon er zo te zien comfortabel achterop zitten. 😉
Mien · 2 oktober 2013 op 16:04
Nou ik denk het niet!
Kijk maar naar de [b][url=http://fotoalbum.seniorennet.be/incl/getimage2.php?imageid=1736445&albumid=29154&typeid=4]duozit[/url][/b] van de Flandria Avaros Kingline bj.1958!
Ferrara · 2 oktober 2013 op 17:39
Kijk dat komt in de buurt van die fiets.
arta · 2 oktober 2013 op 17:11
Oh, heerlijke nostalgie…
Mooi rustig geschreven stuk over woelige tijden!
g.van stipdonk · 2 oktober 2013 op 20:53
Leuk stukje over de jaren zestig. Dat dorpsgevoel komt me bekend voor. Bij ons was het niet anders. Zelf was ik nog een beetje jong, maar mijn broers en zussen hebben die tijd bewust meegemaakt en hun verhalen sluiten hierbij naadloos aan.
pally · 2 oktober 2013 op 22:42
Hij is echt leuk, Ferrara! Maakt oude herinneringen los. Wij hadden op de middelbare meisjes school allemaal een zwarte montycoat, zwarte maillot en dito flatjes en een groene legerpukkel achterop de fiets.
Ferrara · 4 oktober 2013 op 10:31
Voor “my generation” van de frontpagina verdwijnt wil ik iedereen bedanken voor de plezierige reacties. ’t Is altijd weer spannend hoe de ontvangst zal zijn. Is ie goed, valt er nog wat te sleutelen? Schrijven het blijft leuk!
Sagita · 4 oktober 2013 op 11:11
Wat een heerlijk stukje nostalgie Ferrara. Ik zie je fietsen!
groet Sa!