Je loopt door de stad. Dik aangekleed, omdat je niet wilt dat mensen je nakijken. De ijzige kou dringt door merg en been. Je gedachten zijn echter niet bij de kou. In je fantasie stijg je op bij het kleinste zuchtje wind. Je bent een veertje dat wegwaait bij het kleinste briesje. Zo dun. Je loopt door de sneeuw zonder voetafdrukken achter te laten. Dan word je weer met beide benen op de grond gesmeten. Je ruikt de Mac Donalds waar je zojuist langs bent gelopen. Wat heb je vandaag eigenlijk gegeten? Een plakje kaas, omdat je de kaasschaaf vuil moest maken, dan zouden je ouders denken dat je ontbeten had.
Je voelt een vreetbui opkomen, maar denkt terug aan je fantasie. Zo dun. Breekbaar. Perfectie. Dat wil je; botten en vel.

Thuis. Voor de spiegel. Je voelt de drang jezelf iets aan te doen. Je wilt het niet zien, maar toch blijf je kijken. Te dik. Teveel calorieën. Te brede schouders, te dikke enkels, te bol gezicht. Zou je eindelijk perfect zijn als er 5 kilo af is?

Nee, je bent nooit perfect. Je zult nooit totale controle krijgen over je leven door zo weinig te eten. Je mag deze obsessie je leven niet verder laten bepalen. Je kunt niet angstig blijven voor eten. Je mag je niet afschuwelijk voelen na een vreetbui. Eten, eten eten… Eén van de primaire levensbehoeften. Je moet weer gaan leven!

Anorexia. Tot op de dag van vandaag dacht ik dat iedereen het erover eens was; het is een gruwelijke ziekte, niemand zou het willen krijgen. Het is levensgevaarlijk.

Maar toen kwam ik op ‘pro-ana’ sites. Sites van meisjes die streven naar het krijgen van anorexia.
Wedstrijden wie als eerste zijn streefgewicht bereikt, foto’s van anorexiapatiënten (als ‘thinspiration’) en commentaar op dikke mensen; je vindt het er allemaal.

Je zou denken; als iemand zo’n website / weblog maakt, verwacht deze persoon natuurlijk commentaar op ‘zijn/haar manier van leven.’ Maar nee hoor, overal wordt gewaarschuwd dat je géén commentaar mag geven, omdat ze zich er toch niets van aantrekken.
Geef je wel commentaar? Dan word je uitgescholden. Zelfs als je nieuwsgierig bent naar hun drijfveer of vragen hebt… Ik vraag me af waarom ze het dan op een website zetten? Om aandacht te vragen? Om lotgenoten te zoeken? Om hun eetdagboek bij te houden?

Ach, het maakt ook allemaal niet uit. Feit is dat de meisjes die op de pro-ana sites komen elkaar opzwepen. En een slechte invloed op elkaar hebben.

Wat mij het meest heeft geraakt is een log waarin staat dat een frequent bezoeker van een web-log is overleden aan een hartaanval. Ze had een BMI van 16, dus de anorexia heeft waarschijnlijk een einde aan haar leven gemaakt.
De reacties beginnen met condoleance, maar gaan al gauw over in berichtjes als:
”Word maar niet bang van dit soort berichtjes. Ik heb een BMI van 14,5 en ik leef ook nog gewoon, dus ga maar vooral door met jezelf uithongeren.”
Onbegrijpelijk!

Ik zou er nog wel uren over door kunnen praten, maar het heeft geen zin. De pro-ana meisjes hebben niet alleen een lichamelijke ziekte; anorexia zit ook (en vooral) in je hoofd. Je kunt ze er niet vanaf praten, hoe graag je dat ook wilt. Ik kan alleen mijn hoop uitspreken dat er genoeg meisjes zijn die er vanaf komen, die weer durven te gaan leven!

Categorieën: Actualiteiten

6 reacties

wendy77 · 15 februari 2006 op 14:22

Myrthe, inderdaad verschrikkelijk. Heb er geen andere woorden voor 😕
Mooi, pakkend geschreven trouwens.

senahponex · 15 februari 2006 op 14:54

Heel vreselijk dat zoiets kan, maar het is vrije menings uiting of we het er mee eens zijn of niet.
En als het je zelf raakt of je directe omgeving dan denk je er natuurlijk heel anders over.
Heel pakkend geschreven en heel erg voor deze meisjes 🙁 [quote]Ik kan alleen mijn hoop uitspreken dat er genoeg meisjes zijn die er vanaf komen, die weer durven te gaan leven![/quote]

KawaSutra · 16 februari 2006 op 00:41

Het is al vaker beschreven hier maar toch is het steeds weer schrikken en ongeloof. Onvoorstelbaar dat hier nu ook het internet mee misbruikt wordt. Nog meer slachtoffers. Tja, ook hier weer de vrijheid van meningsuiting. Zijn er dan helemaal geen grenzen? 😕

Goed geschreven Myrte.

Troy · 16 februari 2006 op 02:09

Weer een goede column van jouw hand, en een onderwerp dat intrigeert en afstoot tegelijk.

Salmo91 · 16 februari 2006 op 09:07

Vreselijk. Jammer genoeg heb ik iemand gekend die Anorexia had. En dat was een ziekte. die bij haar niet mentaal was.

maar er waar mensen veel meer last van hebben is van overgewicht.

ontzettend ingrijpend geschreven. Je raakte bij mij echt een gevoelige snaar. Het is inderdaad afschuwelijk

Ze zijn altijd zo bezig met die “terrorist blogs”. Maar blogs over het aanmoedigen van anorexia is mischien wel net zo gevaarlijk.

Salmo

Mup · 16 februari 2006 op 13:26

Alsof anorexia al niet erg genoeg is, wordt er via allerlei media ook nog misbruik van gemaakt. Vreselijk, goed onder de aandacht gebracht,

Groet Mup.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder