Tristan

Alphen aan den Rijn blijft door mijn hoofd spoken. De beelden gezien op tv, zijn als een diavoorstelling in mijn hoofd. Het slachtoffer op het parkeerterrein, de dader voor de kassa van de Albert Hein. Het is een understatement als je zegt dat het verschrikkelijk is voor de slachtoffers, hun familie en nabestaanden wat daar is gebeurd, maar ik kan het niet helpen, mijn gedachten gaan ook uit naar de dader en zijn ouders. Zijn moeder die hem het leven heeft gegeven, gevoed en geknuffeld heeft, zijn vader die hem waarschijnlijk heeft leren fietsen en tekenen. En dan Tristan zelf. Wat was die jongen ziek en wat zal hij zich ongelukkig hebben gevoeld, misschien al jaren.

Op allerlei sites kan je een mening lezen over hem. Volgens vele zijn alle scheldnamen die voor hem worden gebruikt nog niet voldoende. Ze wensen hem de hel toe. Is er dan niemand die beseft dat hij de hel hier al heeft beleefd? Een hel waar wij, gezonde mensen, geen weet van hebben.

Zijn ouders leven nu in een hel. Een hel waar ik me geen voorstelling van kan maken. Mijn jongste zoon die een hele vervelende pubertijd achter de rug heeft, in combinatie met een depressie, schudde me wakker. Hij zei Maandag tegen me: “Mam, voor hetzelfde geld was ik die Tristan geweest, en wat ik dan voor goeds had gedaan in mijn leven, dat zou niet meer worden genoemd”.
Op dat moment zag ik mezelf als ouder van Tristan, bladerend door zijn babyfotoalbum. Mag je dan eigenlijk nog wel verdriet hebben? Mag je nog wel zeggen hoeveel je van je kind hebt gehouden zonder dat de hele wereld over je heen valt. Mag je dan nog zeggen dat je hem vast wil houden? Of moet je hem vanaf afgelopen Zaterdag letterlijk doodzwijgen?

Wie zullen er afscheid van hem willen nemen, wie, behalve zijn ouders, kunnen het opbrengen om hem de laatste eer te bewijzen? Wat kan er worden gezegd op zijn begrafenis dat hem eer aan doet, zonder zijn slachtoffers nog meer pijn toe te brengen?

Zijn slachtoffers, nabestaanden en het merendeel van de Nederlandse bevolking kunnen hem wel schieten, als hij dat zelf al niet had gedaan.
Met verdriet en haat in je lijf, ben je tot veel dingen in staat.