Vaarwel

Morgen ga ik met vakantie. De koffer is gepakt. Het huis opgeruimd. Post afgehandeld. In gedachte verplaats ik mij naar een terrasje met een glas wijn en een schaaltje olijven. Op het balkon mijmer ik bij een zonsondergang. De telefoon haalt me terug.

“Dag jongen, met je moeder. Ik heb slecht nieuws. Je vader is overleden. Overmorgen is de begrafenis. Zullen we samen naar de uitvaart gaan?”
“Nee, moeder, je zult alleen moeten. Ik kan niet.”
“Wil je dan geen afscheid nemen van je vader? Ik ga wél. Je weet dat hij de enige man was waar ik echt van heb gehouden. Uit die liefde ben jij geboren. Kom, vergeet het verleden, ga met me mee.”

Lege kamers, tranen van moeder, gebrek aan geld. Voor even herleeft het verleden. Vader die niets meer van zich liet horen, problemen op school, pleeggezinnen waar van alles mis ging. Herinneringen aan ontkenning, teleurstellingen, het gevoel van eenzaamheid. Ik miste een vader die naast me stond als ik steun nodig had, waarmee ik kon stoeien, die me wist te motiveren beter mijn best te doen op school. Ik denk aan de dag toen ik hem de toegang tot mijn huis weigerde, omdat hij dronken een zakje rotte appels voor mijn jarige dochter kwam brengen. Lallend voerde hij zijn verdediging. Daarna verdween hij uit het zicht. Voorgoed.

Het gesprek met moeder is kort. Ik blijf bij mijn standpunt. De dood van vader komt niet onverwacht. Gesloopt door alcohol was hij opgenomen in een ziekenhuis. Moeder bezocht hem daar nog een paar maal. Ik kon het niet opbrengen. Heb ik hem daarmee de mogelijkheid ontnomen mij uit te kunnen uitleggen waarom hij mij in de steek heeft gelaten? Wat heb ik aan deze man te danken, behalve het leven? Ik heb tijd nodig om na te denken. Sta voor een dilemma: vakantie of uitvaart.

Een uur later bel ik moeder en zeg dat ik met haar mee zal gaan om mijn vader, haar liefde te begraven. Alleen op die manier kan ik verder met een toekomst waar vergeving een plek kan krijgen. De uitvaart is sober. Er zijn weinig mensen. Niemand voert het woord. Aan het graf sla ik mijn arm om moeder heen en druk haar tegen me aan. Ze huilt. De emotie die ik ervaar verrast me.

Een paar weken na de begrafenis krijg ik een brief van een notaris die vraagt of ik bereid ben de rekeningen te voldoen die vader nog had uitstaan. Ik twijfel. Moet ik omwille van zijn nagedachtenis de schuldeisers betalen? Zijn naam in ere houden? Ik doe afstand van de schulden en besteed het geld aan een vakantie om op een ver strand het verleden definitief te begraven.