“Zou de toekomst niet langer je denken beheersen en leefde je voor het moment, dat je dan pas zou doen wat je altijd al wou, als er nooit meer een morgen zou zijn.” (‘Wat zou je doen’ van Marco Borsato en Ali B.)
Soms heb je van die momenten dat je ineens aan het denken wordt gezet. Omdat ik het vermoeden heb dat Marco Borsato wel vaker nummers voor mij schrijft (denk: ‘Afscheid nemen bestaat niet’ en ‘Voorbij’ met Do). Zo ook dit nummer, wat niet alleen aanzet tot nadenken over oorlog en Warchild, maar wat misschien ook aan het denken zet wat betreft ons eigen leven.

Dingen zijn altijd makkelijker als je een einde in zicht hebt. Je weet dat je dan wel moet genie-ten van het moment omdat je soms maar zo kort de tijd hebt. Veel mensen presteren in hun werk beter als ze een deadline hebben. Als ze die niet krijgen blijven ze maar wat aankloten. Ik heb zelf de beste ingevingen voor een artikel pas vlak voor een deadline. Deadlines zijn goed tegen angst. Want we stellen vaak uit wat we echt willen doen uit angst of onzekerheid. Angst voor werkloosheid, angst om alleen te zijn, angst om gekwetst te worden, onzekerheid over je eigen kwaliteiten of bang om dingen te missen. We wachten meestal het moment af wanneer we dé kans krijgen om te doen wat we echt willen, maar helaas komt die kans meestal óf te laat óf uiteindelijk helemaal niet.

We zouden dus in het echte leven ook een deadline moeten instellen. Een deadline zodat je niet maar blijft uitstellen, maar het nú moet doen en zodoende ook wel moet genieten van het mo-ment. Een voorbeeld. In de film Sweet November wil Charlize Theron dat Keanu Reeves haar ‘November’ wordt. Een maand lang wijdt ze dan haar tijd en energie volledig aan hem. Aan het einde van de film blijkt dat ze dit niet zonder reden deed. Ze is namelijk ongeneeslijk ziek en doordat ze maar een maand met hem samen is, hoeft ze niet na te denken over de gevolgen die het voor hem en haar zal hebben als hij langer bij haar blijft.

Vriendinnetje M., die net voor net voor tien maanden naar Australië is vertrokken, is na twee jaar vrijgezel te zijn geweest, vier maanden voor vertrek verliefd geworden. Ondanks haar bin-dingsangst, maar juist door het feit dat ze een einde in zicht had durfde ze er voor te gaan, om het zo maar te zeggen. Ze heeft zelfs een tijdje bij haar vriendje ingewoond (oh nee, ‘gelo-geerd’), iets wat ze normaal gesproken nooit had gedaan.

Waar het in ieder geval om gaat is dat je moet leven in het nu en niet teveel in de toekomst, want die heb je eigenlijk toch niet in de hand. Want denk hier maar eens over na: wat zou je doen als je weet dat morgen de wereld vergaat? Met wie zou je jouw laatste dag door willen brengen? Wat had je nog allemaal willen doen in je leven, maar heb je de kans nog niet voor gehad? Zijn er nog dingen die je tegen iemand wilt zeggen, maar wat je gewoon niet durfde?

Stop dus met wachten tot je eindelijk afgestudeerd bent, 5 kilo bent afgevallen, die ideale baan hebt gevonden, de liefde van je leven hebt gevonden, niet meer rood staat of gepensioneerd bent. Je leeft in het nu. En om ook nog maar even mooi af te sluiten met een citaat:
‘Work like you don’t need the money, love like you’ve never been hurt, dance like no one’s is watching, sing like nobody’s listening and live like it’s heaven on earth’.

Categorieën: Algemeen

9 reacties

Li · 24 oktober 2004 op 18:51

Ik snap wat je met deze column wilt zeggen Chickflip maar wat je beoogt, is bijna niet mogelijk in deze maatschappij.:-o

Het is iets om over na te denken, dat wel! 😉

Li

Dinah · 24 oktober 2004 op 21:13

Goeie column maar ik moet me wel bij Li aansluiten.

Echter is het wel heel goed om mensen weer even aan het denken te zetten en dat heb je bij deze gedaan. 😉

Mup · 24 oktober 2004 op 23:08

[quote]wat zou je doen als je weet dat morgen de wereld vergaat?[/quote]

Zette me aan het denken. En bedacht me toen dat ik precies daar zit, waar ik wilde zitten. Nee, niet de achter pc, of de ruimte waarin ik me bevind, maar met wie.

Groet Mup.

John_van_Leverdingen · 24 oktober 2004 op 23:24

Wat een negativisme!
Als er nooit meer een morgen zou zijn…
Tuurlijk is er een morgen. Zelfs als de wereld vergaat is er een morgen. Zonder toekomstplanning en zonder naar iets toe te leven zou het totaal doelloos zijn dat we hersens meegekregen hebben. Veel erger nog is het niet geloven in je toekomst. Dat mag je nooit vertalen in dat koesteren wat vandaag is. Tuurlijk, ook dat mag. Maar dan moet je daar meteen de basis in leggen om te zorgen dat je er morgen, volgende week en de daarop volgende jaren OOK nog van kunt genieten.

Het verheugen op dingen die nog komen moeten is het hoogste goed. Het er naar toe werken. Het bereikbaar maken.

Zodra je dan zegt “pluk de dag vandaag, waardeer wat er nu om je heen is, wie wil je bij je hebben” komt dat op mij enkel heel egoïstisch over.

Het kan natuurlijk ook zijn dat mijn mening ietwat vertroebeld is zodra ik de naam van Marco Borsato zie. Dan gaan mijn haren allemaal rechtop staan. Levenliedjes is prima. Maar dan uit het hart, zoals Hazes deed. En niet om een hoop alleenstaanden bewust een zelfmedelijden aan te praten enkel om een cd’tje meer te verkopen.

Ik ben nu eenmaal een geboren optimist, Bourgondiër en zie voortdurend de zon in het leven. Vandaag….maar zeker ook morgen!

melady · 24 oktober 2004 op 23:40

[quote]‘Work like you don’t need the money, love like you’ve never been hurt, dance like no one’s is watching, sing like nobody’s listening and live like it’s heaven on earth’. [/quote]

Als ik dat soort prachtige zinnen lees stroomt er een warm geluksgevoel door me heen.
Dat duurt meestal kort want ik weet:
Morgen is er weer een dag.

Melady 🙂

Ma3anne · 25 oktober 2004 op 01:10

Hoe heette dat boek ook alweer? “Niet morgen maar nu.” Heb je dat gelezen?

pepe · 25 oktober 2004 op 03:32

Het recht op morgen heeft niemand, daarom maar beter vandaag(nu) te leven en te genieten.

Mooie column, deadline voor je volgende eindigt vandaag 😉

tontheunis · 25 oktober 2004 op 08:35

De voorgaande spreeksters stonden al bekend om hun goede inzicht in het leven. Wederom hebben ze dat bevestigd.
Maar de optimist in mij sluit zich aan bij alles wat je zegt.

TT

ignatius · 26 oktober 2004 op 16:37

Stel uit tot morgen wat je vandaag kunt doen. Als die morgen er dan niet meer is heb je jezelf een of ander rotklusje bespaard 😉

Geef een antwoord