Hier te zitten. Het voelt vreemd en vertrouwd tegelijk. Alsof dit gebouwtje zich mij nog moet herinneren. Ook al zijn de rieten stoelen op het planken terras allang veranderd in kaal aluminium met kunststof vlechtwerk.
Hier likte ik een ijsje in mijn geelwollen Tweka-badpakje, dat loodzwaar en grauw werd in zee. Die zee waar ik erg bang voor was. Toch erin met mijn vader, drijvend in zo’n zwarte autobinnenband in ondoorzichtig zeewater. Altijd deed ik me pijn aan dat grote ventiel, dat mijn rug schramde. Papa lachte bemoedigend naar me en ik zag zijn gouden kiezen. Een heel gewoon niet al te groot parkeerterrein met schelpenvlakken tussen beton. Het klinkerpad met aan weerszijden duindoorns loopt omhoog en dan omlaag naar het strand. De ‘1e slag’ in Rockanje.
Links zie je een smalle streep land achter het Haringvliet. Rechts, de open zee.
Een strandtent glanzend lichtgeel geverfd met ossenbloedrood afgezet en voorop grote letters, ook in dat magische rood: ‘Badlust’. Ik word ernaar toe getrokken.

Meer dan zestig jaar geleden zat ik hier als vierjarige met mijn ouders, zusje en oma en opa. De hele maand Augustus bij particulieren in pension. Wij, stadskinderen uit Rotterdam. Papa kwam alleen in het weekend.
Met opa, die net als oma de hele week bleef, mocht ik vaak mee in het zitje achterop zijn fiets langs de duinen rijden. Ik keek van achter tegen zijn spierwitte pet met dito overhemd, gymschoenen en kniekousen aan. Opa’s stranduniform, waar een kortlange kakibroek niet aan ontbrak. Die tochtjes roken heerlijk naar kamille. Als we even stopten gaf hij mij een vierkant plat snoepje uit zijn broekzak, in felgekleurd papier. Daar stond een spreuk op, die hij mij voorlas. Ik snapte er niks van. Maar dat gaf niet. Ik keek gefascineerd naar opa’s rode wangen vol met van die blauwe adertjes.

Ik zoek in alle uithoeken van mijn geheugen. Waar is mijn moeder? Natuurlijk was ze er altijd bij. Waarom zie ik haar niet? Ze moet ons volgens mijn oudere zusje getrokken hebben in de bolderkar en gewassen en afgedroogd als we gezwommen hadden. Ik zou haar zo graag in deze herinneringsfoto willen zetten. Een vage vlek blijft ze. Het beeld ontbreekt.
Twee jaar nadat we hier voor de laatste keer waren zou ze doodgaan.

Voor we deze plek verlaten, hoor ik binnen in de strandtent dat de tegenwoordige eigenaar een kleinzoon is van de toenmalige beheerder.
Ik verbeeld me dat hij me bekend voorkomt. Nog even zit in het zachte zand. Het voelt septemberkoud aan mijn handen. Als vroeger in de avond. We lopen het pad terug. Echtgenoot voelt mijn zwijgen aan en verbreekt het niet.

Ik kijk om en nog een keer.

Categorieën: Algemeen

pally

Genieten van leven en mensen en natuur om mij heen. Schrijven als belangrijke drijfveer om te ordenen, te relativeren en te communiceren.

15 reacties

Libelle · 16 september 2010 op 07:47

Het lijkt wel; hoe echter en intenser het verhaal, hoe meer het gebeurtenissen ontsluit van jezelf.
Buiten bij Badlust, ik kreeg chocomel van mijn opa, de smaak van de niet afgeroomde volle melk en gesmolten chocolade, die traag door het rietje trok en zijn sigarenlucht, altijd La-Paz, worden nog steeds latent, als ik “geluk” ervaar, of vast wil houden.

Avalanche · 16 september 2010 op 09:36

In een woord prachtig, Pally. De alinea over je moeder springt er wat mij betreft qua intensiteit uit.

Schorpioen · 16 september 2010 op 09:54

Heel mooi beschreven; Andere tijden strand. Hoewel andere tijden. Ook mijn generatie heeft nog een ring van littekens om ons middel, van die ventielen, koperen pinnen van tenminste 10 cm.
De laatste alinea vind ik heel mooi. Maar misschien had: “Ik kijk om en nog een keer”, beter voor “Echtgenoot voelt…” gezet kunnen worden, want die is als eindzin de mooiste.

grt

SIMBA · 16 september 2010 op 09:58

Mooie herinneringen! Wat heerlijk om op een fijne jeugd terug te kijken.

klapdoos · 16 september 2010 op 10:31

Heerlijk stukje nostalgie om te lezen, ik zag het ook weer helemaal voor mij, met dat verschil dat wij moesten leren zwemmen in de grachten van Amsterdam ( moet je nou mee aankomen) En zee? Ja Zandvoort, maar dat was toen al te duur voor een voddeman met een groot gezin, maar de pret in het gemeentebad was er nooit minder om..Dank dat we dit stukje memorie mee mochten delen,
groet van leny

Mien · 16 september 2010 op 10:32

Van sweet naar bittersweet.
Memories keep blowing in the wind.
Vertwijfelde emotie mooi neergezet Pally.

Mien innert ook altijd her en der

WritersBlocq · 16 september 2010 op 11:19

Pakkend stukje, alsof je de tijd van toen stilgezet hebt en in het hier en nu geplaatst. Aangrijpend, de intense metafoor over het gemis van je moeder.

Groetje, Pauline.

LouisP · 16 september 2010 op 12:25

mooi om te lezen Pally,
“Maar dat gaf niet.” Vind ik een beetje vreemd lezen..

‘k had de laatste zin weggelaten…

gr.
Louis

Ontwikkeling · 16 september 2010 op 13:33

Mooie inkijk in je herinneringen…
Doordat je het nu ” als volwassene” vertelt, had ik het woord “papa” geruild voor “vader”.
Verder sluit ik me aan bij Schorpioen, de laatste twee zinnen omdraaien.

Anti · 16 september 2010 op 14:23

erg mooi en bitterzoet, mijn favoriete smaak.

Kwiezel · 16 september 2010 op 21:47

Prachtig gedaan pally, in 1 adem uitgelezen!

sylvia1 · 17 september 2010 op 07:08

Ik sluit me graag aan bij alle lof. Bij de tweede zin had ik even moeite met de vraag of een gebouw zich iemand kan herinneren, maar nu, ja, mooi gevonden.

lisa-marie · 17 september 2010 op 09:54

Gelukzalig deze intens mooie herinnering die ook een vraag oproept, een vage lege plek die op de herinneringsfoto blijft.
Dat raakt mij.
En snap goed waarom je die laatste zin neerzet en niet “echtgenoot…” als laatste zin .
:kus:

arta · 17 september 2010 op 13:10

Ik vind hem prachtig, kan me dan ook dit keer niet in de andere reacties met de ‘kleine puntjes’ vinden. Hij is gewoon mooi!

pally · 17 september 2010 op 18:29

Heel erg bedankt voor de positieve reacties: deze column ligt heel dicht bij me.
Wat betreft verschillende reacties om de laatste 2 regels om te draaien: Ik heb het bekeken en overwogen, maar zoals het nu is, voelt het voor mij toch het beste.
Louis)’het gaf niet’ betekent: het was niet erg. Ken je de uitdrukking ‘het geeft niet?’.Misschien niet Vlaams.

liefs Pally

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder