Het is grappig te horen hoeveel mensen weer blij zullen zijn als het 2 januari is. We lopen ons de hele maand december de benen onder het lijf vandaan om het gezellig te maken en als we dan middenin die warme, vrolijke en heerlijke feestdagen zitten, verlangen we naar ‘gewoon’. Ik denk dat het te maken heeft met het feit dat ons het idee is opgedrongen dat we met Kerstmis en Oudjaar allemaal gelukkig moeten zijn. We moeten het leuk hebben, we moeten stralen, we moeten er ‘iets bijzonders’ van maken en daar moeten we dan ook van genieten. Maar zodra iets ‘moet’ is het meestal al zo leuk niet meer! Natuurlijk zijn er wel bijzondere ogenblikken, maar dat zijn nou net vaak die momenten die niet gepland waren. Een beetje tevredenheid, hartelijkheid of zelfs geluk, dat zomaar uit de lucht komt vallen. De magie die we met ballen, lichtjes, klokjes en de (afgrijselijke) amerikaanse kerstliedjes af proberen te dwingen, trekt zich niets aan van al die uiterlijkheden. Die magie gaat zijn eigen weg en duikt op wanneer je hem het minst verwacht.

Ook ik heb de afgelopen dagen een paar keer van zo’n magisch moment genoten en die momenten maken alle kerststress meer dan goed. Over het kerstdiner met mijn maatje heb ik al uitgebreid verteld, het was een geweldige ervaring. Maar het mooiste kwam de dag voor Kerstmis, toen ik nog snel de laatste boodschappen deed bij Albert Heijn. Net toen ik heel toepasselijk op mijn knieën lag om de laatste afbakcroissants uit het schap te weg te kapen, voelde ik twee handen op mijn schouders. Enigszins geschrokken door dit onverwachte gebaar, stond ik binnen een fractie van een seconde weer op mijn benen, ik wilde zien wie mij zomaar aan durfde te raken.

Ik ben niet zo goed in het snel herkennen van gezichten en er werd me ook niet veel tijd gegund. Voordat ik goed en wel wist wat me overkwam werd ik aan de weelderige boezem van een wat oudere dame met lange grijze lokken gedrukt. ‘Fijn dat ik je weer zie! Het was zó gezellig maandag, ik wil je een héél gelukkig Kerstfeest wensen’, klonk het. Ondanks het feit dat mijn oren werden dichtgedrukt tussen de boezem en de volle bovenarmen van de enthousiaste vrouw, herkende ik haar stem uit duizenden. Het was Mary, de grootmoeder van de uit-huis-geplaatste kleinkinderen die vorige week weer thuis waren gekomen. Met een luidruchtige klapzoen zette ze haar wens kracht bij en net zo snel als ze uit het niets was opgedoken, was Mary weer verdwenen. Mij achterlatend met armen vol afbakcroissants en een hart vol blijdschap.

Die blijdschap bleef. Tijdens kerstavond en gedurende de mis in ‘mijn’ kerk. Het was mooi om Jozef, Maria en de kleine Jezus in de kerststal te kunnen zetten, de kaarsjes aan te steken en samen met Dochterlief en schoonzoon tot in de kleine uurtjes foto’s te kijken, haar zelfgebakken Oostenrijkse kerstkoekjes te eten en te borrelen. Ook het kerstdiner met de hele familie op tweede Kerstdag was, net als vorig jaar, sfeervol en gezellig. Maar het magische kerst-moment?

Dat was op eerste Kerstdag. Mijn zus was ook alleen thuis, dus ging ik bij haar langs. Samen hebben we uren zitten kletsen in het kaarslicht, goede momenten waarin we elkaar steeds beter leren kennen. Even de honden uitlaten door de smeltende sneeuw en weer binnen opwarmen met een kopje bouillon. ‘Blijf je eten of heb je wat anders te doen?’ vroeg ze. Dus bleef ik. Nooit eerder heb ik zo genoten van een bruine boterham met pindakaas… Kerstgevoel, daar hoef je niet zoveel moeite voor te doen! Ik hoop dat ik me de dat volgend jaar nog herinner! Open huis voor iedereen en op het menu? Bammetjes met pindakaas.

Categorieën: Algemeen

9 reacties

arta · 2 januari 2010 op 12:35

Wij hebben dit jaar open huis gehouden op eerste Kerstdag en een aantal (meest onbekende) mensen uitgenodigd, die tijdens de feestdagen anders écht alleen hadden gezeten.
Volgend jaar gaan we proberen om meerdere mensen enthousiast te krijgen om hun huis open te stellen en een aantal ‘onbekende’ buurtbewoners aan tafel te nemen. Voor mij is dát het ultieme Kerstgevoel…

Je schrijft lekker, Emilie.

pally · 2 januari 2010 op 13:17

Leuk geschreven, Emilie, apart eigenlijk dat juist als je iets doet om anderen te plezieren, dat vaak voor jezelf de mooiste momenten worden.
Het klinkt braaf, maar het werkt wel zo…
groetjes,
Pally

Avalanche · 2 januari 2010 op 16:18

Hij is weer mooi, Emilie.

LouisP · 2 januari 2010 op 16:21

‘Die magie gaat zijn eigen weg en duikt op wanneer je hem het minst verwacht.’

Da’s ‘n mooie zin Emiliever,

Bammetjes met pindakaas..wie is er niet groot mee geworden…

Leuk stuk,
Louis

Prlwytskovsky · 2 januari 2010 op 17:38

Het vreet en drank festijn dat de mens zich nogal opdringerig laat welgevallen heb je hier mijns inziens goed beschreven: zo ervaar ik dat ook.
Maar pindakaas? Gadverrrrrrrr …….. YAK!!!

KawaSutra · 4 januari 2010 op 02:01

Het zijn vaak de kleine dingen!
Mooi beschreven Emilie.

Emiliever · 4 januari 2010 op 13:05

Allemaal bedankt voor de reactie, ben er weer blij mee. Voor Arta een apart woordje! Wat een te gek idee, zo’n kerst open huis. Ik denk dat ik het ook ga doen….We zouden er een soort landelijke manifestatie van kunnen maken?

SIMBA · 4 januari 2010 op 16:11

Als jullie dan allemaal je huis open stellen dan ga ik wel CX-open-huis-hoppen 😀 ik heb er nu al zin in!

Emiliever · 4 januari 2010 op 19:30

Ik ben wel voor!

Geef een antwoord