De theekleurige vlinder laadt onbeweeglijk en genietend haar zonnepanelen op. Ze spreidt ze uit, om loodrecht licht te vangen. Aan mijn voeten zit ze, op het zonnebed, precies op een blauwwit gedrukt bloemmotief. Twee koolmeesjes vliegen vlak over mijn hoofd in een rechte lijn op hun doel af: het net betrokken appartement in de halfvermolmde en bemoste Jonathan. Het zal misschien het laatste jaar wel zijn van deze oude boom. Een aantal soortgenoten is al omgevallen. Maar nu kan hij dan op de valreep nog een keer als zachte nestplaats dienen. De kleine specht met zijn brutale rode petje, die ik voor debiel verslijt omdat hij met zijn snavel dagelijks op een lantaarnpaal vlak voor onze voordeur zit te trilboren naar insecten, zie ik nu zowaar in een gewone boom aan het werk. De kale populieren op de dijk, afstekend tegen de lucht vanuit mijn lage plek, zwaaien heel zacht in de wind met hun hoogste takken. Als ik beter kijk, zijn ze niet echt kaal meer. Misschien willen ze mij dat op deze manier duidelijk maken.
Raspende, knerpvogeltjes van een onbekend merk kietelen mijn oren. De Auto’s die af en toe langs rijden, trekken geluidsstrepen onder de vogelspikkels en maken er een orkest van. Het gras ruikt groen.
Naast mij ligt een dikke snoeitak met allerlei twijgen, die nog net niet bloesemen. Het visualiseert het verkeer en de vogelgeluiden. Deze verwachtingsvolle tijd, net voor de bloesem is mij het liefst. Al weet ik precies wat er komt. Een bekend geheim, kan dat eigenlijk? De voorbij fietsende kinderen houden het stuur net iets losser in hun handen, of laten het helemaal los. Bewegen heen en weer op hun zadel. Ze zijn nog blonder, vandaag.

Al deze elementen voeg ik bij elkaar en ja, de vroege mier die over mijn borst naar boven komt lopen kan er nog net bij. Het beeld is af en nestelt zich achter mijn ogen.
Dan ontdek ik in de flank van de oude bruinrode kano die half achter de schuur uitsteekt, een lelijke scheur, die zich een weg snijdt dwars door de bijna volmaakte collage van deze Aprildag.

Het litteken op een gezicht dat de gaafheid van de rest beter doet uitkomen.

Categorieën: Algemeen

pally

Genieten van leven en mensen en natuur om mij heen. Schrijven als belangrijke drijfveer om te ordenen, te relativeren en te communiceren.

17 reacties

LouisP · 17 april 2009 op 07:50

P.

wonderschoon geschreven. Echt waar.
De kano, prachtig gevonden. Kippevel van een oude kano.

L.

doemaar88 · 17 april 2009 op 08:12

Heel mooi Pally, prachtige uitsmijter!

lisa-marie · 17 april 2009 op 09:13

Ik was ook echt even bij het bekende geheim.
En dan die kano..kippenvel en daarna die ijzersterke zin:
[quote]Het litteken op een gezicht dat de gaafheid van de rest beter doet uitkomen. [/quote]
Dit is gewoon genieten. 😀

Mosje · 17 april 2009 op 10:57

O, o, wat is het weer mooi in de Betuwe.

axelle · 17 april 2009 op 13:48

Hoi Pal;
Fijne column. Vergeef me, maar toen ik je uitsmijter las moest ik meteen aan de kussensloop van mijn eerste vriendje denken: oneindig veel bloemetjes en rozenkleur en watwiljenogmeer.
Op je column is niks slechts aan te merken, maar
ik geloof dat ik vandaag niet zo in bloemetjes- en rozengeurstemming ben…
Axelle 😉

arta · 17 april 2009 op 15:39

Prachtige zinnen.
Ik kreeg heel even het gevoel van een kind die de wereld om zich heen compleet vergeten is… Mooi.
🙂

WritersBlocq · 17 april 2009 op 17:02

hmmmmm……… lèkker zeg!

[quote]De kleine specht met zijn brutale rode petje, die ik voor debiel verslijt omdat hij met zijn snavel dagelijks op een lantaarnpaal vlak voor onze voordeur zit te trilboren naar insecten, zie ik nu zowaar in een gewone boom aan het werk.[/quote]

😆

[quote]Raspende, knerpvogeltjes van een onbekend merk kietelen mijn oren. De Auto’s die af en toe langs rijden, trekken geluidsstrepen onder de vogelspikkels en maken er een orkest van. Het gras ruikt groen.[/quote]
Deze snáp ik gewoon niet 😎 hebben die Auto’s expres een hoofdletter en die komma, achter raspende, hoe moet ik die lezen?

De titel en uitsmijter zijn werkelijk top, groetjes, Pauline.

SIMBA · 17 april 2009 op 19:21

[quote]De theekleurige vlinder [/quote]
Groene thee, rooibos of gewone? 😀
Nee, zonder gekheid, ik vind het een mooi stukje.

Anne · 17 april 2009 op 20:02

Mooie, verfijnde, beeldende observaties. Smullen.

pally · 17 april 2009 op 21:31

Jesses, WB, je haalt er natuurlijk weer feilloos de foutjes uit. Die hoofdletter bij auto’s en de komma slaan nergens op, inderdaad… 🙁

gr. Pally

KawaSutra · 18 april 2009 op 01:42

Tja, WB leidt je niet om de tuin. Ik had er gewoon stomweg overheen gelezen, geobsedeerd door de beeldende tekst. Weer een beauty Pally!

Ma3anne · 18 april 2009 op 08:19

Van de 367 woorden, zijn er 30 bijvoeglijk naamwoord.
Ik vind het beeld dat je beschrijft wel mooi, maar door die vele bijvoeglijke toevoegingen iets te dwingend. Er valt weinig meer te fantaseren over voor de lezer.

pally · 18 april 2009 op 10:45

Ik denk dat er wel iets inzit, in wat je zegt Ma3. Misschien zou het best een onsje minder kunnen wezen( bedankt voor het tellen :-D).
Maar het kan ook gewoon mijn stijl zijn, die jou als lezer ligt of niet.Ik moet dat nog uitdokteren.
Groet van een nadenkende(oh nee!) Pally

champagne · 18 april 2009 op 11:32

De ontwakende lente door jouw ogen. Mooi hoor.

Nana · 19 april 2009 op 09:40

Pally je schildert een prachtig beeld, maar ik mis iets… Het lijkt of dit verhaal nog niet af is. Het is een begin van een andere aanpak?

pally · 19 april 2009 op 16:38

Ha, ha , Nana, nee, geen andere aanpak, maar weinig inzendingen (9) op dat moment, anders was het misschien wat langer geworden. Maar ik begrijp je punt.
Verder allemaal heel hartelijk bedankt voor de reacties xxPally

Mien · 27 april 2009 op 12:57

Tijd dat je iets met dichtsels gaat doen.
Wederom erg mooie beschrijvingen van onbestemde gevoelens. Jouw kracht.
Wel oppassen voor too much!

Mien

Geef een antwoord