Bij twijfel oversteken

Het is bijna Kerstmis. Nou ja, het is nog Oktober, maar ik heb zin in de Kerstsfeer. In sommige huizen heb ik al wat verlichte bomen zien staan. Ze staan er tegenwoordig steeds vroeger in het jaar.

Mijn buurvrouw Hanja en ik spreken af om een bezoek te brengen aan het tuincentrum. Om stipt elf uur in de ochtend bel ik bij haar aan. Lachend komt ze naar buiten. Ze draagt een kanariegele jas met een knalrode pantalon eronder. De combinatie is moordend. Ze ziet me kijken en lacht kort.

‘Ik heb vanmorgen gependeld op wat ik aan moest, en er kwam uit dat dit het beste was,’ merkt ze op.
Het is een nieuwe hobby, dat pendelen, samen met de zon begroeten om vijf uur in de morgen, het verse geitenmelk drinken en het Macropsychotisch eten. Hanja eet sinds kort voornamelijk rechtsdraaiende quinoapap en gehakte kikkererwten.
‘Wat doe je jezelf toch aan?’ lach ik. We nemen de fiets en maken een gezond tochtje naar het tuincentrum.

‘Wat ga jij kopen?’ vraag ik.
‘Ik weet het nog niet, misschien koop ik wat, maar ik moet op mijn uitgaven letten.’
‘Ik ook, maar wie moet dat vandaag de dag niet?’
In het tuincentrum geurt het naar Dennen. Elke afdeling is versierd in zijn eigen kleur. Hanja ontdekt aan het eind van de gang een kerststal. De poppen zien er robuust uit. Als een moderne versie van het kersttafereel, in de stijl van Anton Heyboer. En dan ziet ze er nog eentje. Een traditionele levensgrote kerststal. De poppen zijn bijna even groot als echte mensen.

‘Ik kan niet kiezen,’ zegt Hanja vertwijfeld. Ze schuifelt haastig van de ene kerststal naar de andere. Neemt de kribbe van stal één in de hand en streelt onderzoekend het gewaad van het Mariabeeld in stal twee.
‘Het zijn ook wel twee totaal verschillende stallen,’ merk ik op vanachter een bos engelenhaar dat kriebelend over mijn arm ligt te wachten om afgerekend te worden. Eronder een paar roze kerstballen, dé kleur van het jaar. Ik heb moeite om het boeltje bijeen te houden. Mijn vingers krampen.

Hanja negeert mijn behulpzame suggesties en kan onmogelijk tot een besluit komen. Ze reikt in de zakken van haar knalgele jas en diept een zakdoek op. Erin zit een zilveren ketting met hanger. Ze neemt de ketting tussen de vingers en geeft hem een fikse draai. De hanger zwiert verwoed in het rond.
‘Ze sluiten over een paar uur hoor,’ giechel ik plagend.
Hanja reageert niet en staart onafgebroken naar de hanger. Een oude man met een grijze jas en dikke brillenglazen passeert ons na een tijdje. Hij werpt een blik op Hanja en neemt zijn bril even af. Dan wandelt hij hoofdschuddend door.

‘Wat zegt de pendel?’ wil ik weten.
‘Ik krijg er geen eenduidig antwoord uit,’ antwoordt ze en stopt de hanger weer terug in haar jaszak.
‘Tijd voor grotere maatregelen,’ lacht ze terwijl ze haar handtas bij de hengsels neemt en er een flinke ruk aan geeft. Een echtpaar dat juist bij de stal komt kijken kan de draaiende tas net aan ontwijken.
‘Ik heb het!’ roept Hanja na een tijd.
‘De tas pendelt uit dat ik beide stallen moet kopen!’
‘Is dat niet even een geweldig toeval’, mompel ik binnensmonds.
‘Wat een gulle pendel heb jij. Toch handig, zoiets.’