Hebt u er wel eens opgelet hoe mensen zich gedragen als ze binnenkomen?
Ik weet ook niet waarom ik er plotseling op ben gaan letten. Het gebeurde gewoon. Het brein bleef hangen op dat onderwerp, liet het niet los en als schrijver weet je dan: dit is een onderwerp daar kom je niet onderuit. Voorbeeld: Op een verjaardag komt iemand binnenvallen, cadeau in de aanslag en het eerste wat hij/zij zegt is: ’ Doet jullie bel het nog steeds niet?’
Of: ‘goh, toch wel een eng trapje’. Of: ’Jezus, wat donker hier!’
Een negatief commentaar gaat vooraf aan groeten of felicitaties.
Mijn idee is dat mensen vaak verlegen zijn als ze een ‘vreemd hol’ bezoeken en dan even hun tanden moeten laten zien.
Zo van: ik waag me hier binnen, maar kijk uit! Ik ben niet van gisteren.

Wat ik ook zo curieus vind: gasten die hun auto voor je deur parkeren ( bij ons blokkeert dat trouwens het hele uitzicht op de dijk aan de zijkant, maar dat terzijde) en dan een hele tijd met de achterklep open en hun hoofd naar binnen, van alles aan het verzamelen zijn en elkaar dan instructies toeroepen als: ‘Pak het nou, dààr moet het liggen’ of ‘ Ik had het toch echt meegenomen, jìj had het net nog in je handen’.

Daar sta ik dan buiten met mijn koude nek en welkomstgezicht dat langzamerhand in die stand dreigt te bevriezen. Want hoe kun je een glimlach zo lang volhouden? Moet ik misschien gaan oefenen voor de spiegel met de kookwekker erbij?
Als ze ten lange leste ontwaken uit hun visiteverstarring krijg ik zò plotseling een groot boeket in mijn handen geduwd dat ik het bijna van schrik laat vallen.

Er is ook een categorie die ruziënd en verhit binnenstapt omdat ze heel lang hebben moeten zoeken en daar elkaar de schuld van geven. ’Jìj zei dat je het wist; eerst rechtsaf en dan links, nou, dat hebben we geweten’.
Ik wacht met een sereen gezicht of ze elkaar te lijf zullen gaan en vraag me intussen af waar ik de verbanddoos heb gelaten.
Zou ik ‘ Take two! ’kunnen roepen om ze een tweede kans te geven?

Als ze mij uiteindelijk opmerken besluiten ze gewoonlijk het toch verder maar thuis af te handelen.
Maar blijkbaar is het een hectisch gebeuren dat op bezoek gaan……

Ik denk er over workshops te gaan verzorgen voor binnenkomers, volgens mij een gat in de markt.

Categorieën: Algemeen

pally

Genieten van leven en mensen en natuur om mij heen. Schrijven als belangrijke drijfveer om te ordenen, te relativeren en te communiceren.

14 reacties

arta · 17 oktober 2006 op 20:32

Geschreven met humor! Leuk!
(Ik ben wel blij dat ik in géén van jouw categoriën pas!)
🙂

Eddy Kielema · 17 oktober 2006 op 21:09

[quote]Een negatief commentaar gaat vooraf aan groeten of felicitaties.Mijn idee is dat mensen vaak verlegen zijn als ze een ‘vreemd hol’ bezoeken en dan even hun tanden moeten laten zien.[/quote]

Tussen de humor door staan er veel wijsheden in deze column. Leuk!

DriekOplopers · 17 oktober 2006 op 22:38

Een meer dan goed gelukte observatie, die mijn gezicht op de glimlachstand bracht. En geloof me, ik kan héél tevreden kijken! 😀

Driek

Anne · 17 oktober 2006 op 22:45

Tanden laten zien bij binnenkomst: dat is dus typisch, ten voeten uit, totaal en helemaal Nederlands.
Goed getroffen observaties.

Discoverme · 17 oktober 2006 op 23:52

Toen ik hem las dacht ik: “Ja….ja…fout…fout…klopt…ga door!!!!!”

Ligt een beetje in de lijn van mijn nog goed uit te werken columnonderwerp: Mensen die altijd maar iets moeten zeggen, OM maar iets te zeggen.

Leuk geschreven

Ma3anne · 18 oktober 2006 op 07:46

Kijk, dit vind ik nou leuk. Je hebt een fenomeen te pakken. Nu je het zegt, ken ik wel een paar van die notoire mopperbinnenkomers. Had er eerder niet zo’n erg in, maar ga er zeker op letten in het vervolg (en er iets van zeggen?). 😀

KingArthur · 18 oktober 2006 op 10:47

Ik herken mij niet in een van je categorieen. Ik stap op de persoon af waarvoor ik kom, begroet deze op een manier zoals die gewent is van mij (hetgeen kan varieren van persoon tot persoon) en zal daarna proberen om zo spoedig en onopvallend mogelijk te assimileren in de rest van het gezelschap.

Prlwytskovsky · 18 oktober 2006 op 16:39

Leuke column Pally. Mijn ervaring is om dit soort lui geen seconde aandacht te geven, dan zijn die fratsen ineens voorbij.

Trukie · 18 oktober 2006 op 17:36

[quote]Mijn idee is dat mensen vaak verlegen zijn als ze een ‘vreemd hol’ bezoeken en dan even hun tanden moeten laten zien.[/quote]

Een prachtige observatie. Ook een beetje lef om de conclusie niet als uitsmijter, maar heel vroeg in de column te deponeren.

Nu ik de mogelijkheden op een rijtje zie staan, besef ik dat ik die binnenkomers nog maar heel weinig meemaak. Het zijn precies degenen waarmee de rest van de gespreksonderwerpen ook minder raakvlakken hadden.

“Mmmmm ik ruik koffie, lekkerrrrrrrrrrr” is een veel leukere open deur.

KawaSutra · 18 oktober 2006 op 21:37

Ik ben altijd blij als ik eenmaal zit. Even bijkomen van het haasten en zoeken. Maar achteraf is het dat altijd waard. Maar bij het ontvangen ervaar ik net zoveel stress om alles nog net op tijd toonbaar te krijgen. Dus de stress van de bezoeker gaat volledig langs mij heen. 😛

pally · 18 oktober 2006 op 22:59

Bedankt voor jullie reacties!
Enne, natuurlijk zijn lang niet al mijn gasten zulke binnenkomers.
Bovendien zijn het vaak nog de aardigste….
Maar dat begin hè?
Ja, Anne, heel erg nederlands is dit ook, daar was ik niet opgekomen.
Ik let nu angstvallig op mezelf, maar ik doe het toch anders.
Pally

becky · 19 oktober 2006 op 05:40

erg leuk

Nana · 19 oktober 2006 op 13:48

Goeie binnenkomer die columns van je…Komen er nog meer? 😉

klapdoos · 19 oktober 2006 op 15:21

Een heerlijke colum, erg herkenbaar, en graag gelezen

Geef een antwoord