Raampje lam

Mijn mobieltje snerpt. Geluid van een sirene! En het komt uit mijn binnenzak waardoor het lawaai enigszins gedempt wordt. Moet er nog wat aan wennen. Ik had eerst de negende van Beethoven maar die klonk zo timide dat ik alle oproepen miste.

Ieder zijn tic

Onderweg naar zijn afspraak vertraagde hij zijn pas en was zich er plotseling van bewust dat hij dat deed.
Hij wist wel dat ie het altijd deed, maar hij stond er nooit bij stil. Tot nu.

Lagune opa II

[i]Vervolg op [url=http://www.examedia.nl/columnx/modules/news/article.php?storyid=1094]Lagune opa[/url].[/i]

Een poosje terug vond opa het toch echt tijd om naar de echte PC-winkel gegaan, hij kwam mij ophalen. Want helemaal alleen daarheen zag hij niet zitten. Hij had al wel wat rond gekeken bij de grotere bekende hifi/media-zaken.

Een flirt in de lift

Ik woon op vijf hoog. In principe neem ik altijd de trap. Heus niet omdat ik zo’n sportivo ben, maar omdat ik in mijn jeugd een lifttrauma heb opgelopen. Ondanks dat ik de lift ontwijk, fantaseer ik wel eens dat ik in onze lift een halve dag blijf steken met mijn nieuwe bovenbuurman, oftewel de blonde stoot van 6, zoals ik hem liever noem. Soms worden fantasieën werkelijkheid.

Jeroen Whizzz

Het is allemaal begonnen in Nieuwegein. Ik wist nog bijzonder weinig van Internet. De café-achtige ruimte waar gerookt mocht worden. Allemaal fanna studentjes die verschrikkelijk veel van Internet leken te weten, de zogenaamde Whizz kids. Op de terugweg vroeg ik aan één van hen of hij een studentje kende die superveel wist. “Dat is Jeroen W., je kan hem herkennen aan zijn beugel”.

Nostalgie

Wat is dat toch met nostalgie? Waarom kwellen we onszelf met het eeuwige verlangen naar voorbije dagen?
Met je ogen dicht ben je er in no time, toch is tijdreizen tot op heden onmogelijk. Wie zich iets herinnert, presteert dus het onmogelijke. Maar is dit wel zo onmogelijk?

Het bonkende spook

Het is zondagavond en dus ga ik voor de verandering eens op tijd naar bed. Naar bed wil niet zeggen dat ik direct lig te ronken, maar ik lees eerst nog even een stuk in een goed boek. De jongste twee kinderen hoor ik lekker snurken en na een poosje lichte voetstappen op de trap dat is onze oudste dochter, die de leeftijd heeft dat ze zelf beslist hoe laat ze slapen gaat. Even later gevolgd door de wat zwaardere stappen van haar vader.

Wie redt de vakantie-entertainer?

Het entertainment in vakantie-oorden, je zou die mensen moeten redden van hun eigen vernedering.
‘Eim nowa guwl nojè a woma.’ Als je dit in één keer kunt ontcijferen, ben je echt knap of op z’n minst een professioneel entertainmentartiest.

Philo Vibe

Ik voel me een beetje gammel. Wellicht het gevolg van de inspanningen van de laatste 5 dagen. Ik heb me laten vertellen dat zo’n Ierse pint 0,6 liter bevat. Guiness heb ik niet gehad. De vergelijking met afgetapte olie zal wellicht een paar lezers een zakverkramping geven maar toch hou ik het er op. Ik heb me tevreden gesteld met Carlsberg. Geen idee waar het vandaan komt maar het was goed binnen te houden. Ook na een uurtje of tien doorlopend kantelen. En dat dan twee dagen op rij.

Jaloers

Vanmiddag was ik weer eens in de garage. Dit keer heb ik zelf mijn auto er nog heen kunnen rijden. Jammer dat de garage houder mijn type niet is. We zien elkaar zo vaak. Het voelt alsof hij hoort bij mijn sociale leven. Nadat hij mijn relaas over de auto had aangehoord en hem nakeek, om zo tot een technische diagnose te komen, zei hij; “Ik heb het probleem. Omdat hij nu toch openligt, maak ik hem meteen. Ik zal je even naar boven brengen, dan kun je erop wachten.”

Uit de context getrokken

Mede dank zij één van mijn off-line criticasters wilde ik vandaag niet meer schrijven, laat staan denken. Mijn hersenpan was nog steeds niet ontdooid van een té lange wandeling aan de wondermooie Westerschelde en ik was bovendien met het verkeerde been uit bed gestapt. Foert, dacht ik hartgrondig, vandaag doe ik geen lap, ik zet de pc uit en ga een goed boek lezen. Maar ik had buiten mijn doktertje uit het Westen gerekend.

De relativiteit van ruimte

Dit weekeinde heeft een beetje in het teken gestaan van opruimen. Alles klaar voor de winter zeg maar. Omdat dit huis nauwelijks een berging heeft (een kleine bijkeuken is alles), was ik wel wat bezorgd over de ehh, pasvorm zeg maar.