Vrienden zijn belangrijk, iedereen is daar wel van overtuigd. Je leert je echte vrienden ook pas kennen in tijden van crisis. We kennen allemaal wel de mensen die roepen “als ik je kan helpen, moet je het laten weten”. Maar o wee als je dan inderdaad een keer hulp nodig hebt, dan hebben ze heel dringende andere dingen te doen. “Ik wil je heel graag helpen maar het kan niet, dan snap je toch wel?” Jij knikt, je snapt dat die persoon toch geen echte vriend blijkt te zijn. Echte vrienden heb je maar heel weinig.

Nu wil het feit dat wij gezegend zijn met echte vrienden. Mensen waar we altijd terecht kunnen, die geen vragen stellen maar helpen en steunen. Andersom proberen wij dat ook te doen. Geen vragen stellen maar steun bieden. In de winterperiode gaan we, naast de andere keren dat we elkaar zien, eenmaal per maand samen uit eten. Iedere keer een ander restaurant. De ene keer gaan we heel sjiek, de andere keer naar een schnitzelparadijs, waar we ook heel veel plezier hebben. Het zijn hoogtepunten in de donkere maanden.

In januari en februari van dit jaar zijn we ook nog op pad geweest. In maart hadden we het laatste restaurantbezoek gepland. Traditioneel in een mooi restaurant waar we heerlijk zes gangen kunnen eten. Helaas, het liep anders. Een dom virus zorgde er voor dat de hele wereld op slot ging en iedereen aan huis gekluisterd werd. Wat nu?

Ik weet niet wie het idee opperde maar we besloten iedere zaterdag samen te eten. De ene week zijn we bij hen, de andere week komen zij naar ons. Een soort van Corona-eetclub. De ene week bestellen we bij een restaurant dat thuis bezorgt, de andere keer koken we zelf. Het menu is net zo verschillend als onze restaurant-keuze in de winter. We hebben pizza gegeten, heerlijke pilav, Limburgs zoervleis, geweldige huisgemaakte Chinese rijsttafel. Ach, eigenlijk zou een bruine boterham met kaas net zo goed gezorgd hebben voor een gezellige avond. We raken nooit uitgepraat en als we in herhaling vallen, lachen we elkaar gemoedelijk uit.

Er komt straks een tijd dat alles weer ‘normaal’ is. Dat we weer op pad kunnen, dat alle kroegen en restaurants weer geopend zijn. Dat mijn maatje en ik weer naar de camping in Aywaille kunnen. En dat is goed. Misschien zullen er wel dingen veranderen, maar daar wennen we wel aan. In ieder geval zal de noodzaak om thuis te blijven dan niet meer zo groot zijn. En hoezeer ik ook verlang naar die ‘normale’ situatie, ik zal onze zaterdagavonden gaan missen. Dat weet ik nu al. Natuurlijk blijven we vrienden en blijft onze geplande vakantie naar Engeland gewoon staan, maar toch, het gevoel van schuilen bij elkaar wordt minder. Maar je hebt geen crisis nodig om te weten wie echt je vrienden zijn.

Categorieën: Algemeen

3 reacties

Nummer 22 · 25 mei 2020 op 07:48

Mooi verhaal. Herkenbaar!onze vrienden wonen op Walcheren en wij in De Liemers. Afgelopen donderdag tot en met zaterdagochtend waren ze bij ons. Sliepen in hun kamper , fietsten met ins zo’n 200 km samen weg, zaten op een Duits terras en we spraken over onze uitgestelde vakantie naar Japan. ‘ zal het door kunnen gaan?, wat is het alternatief’, zaten in de zon en genoten weer van onze gezamenlujke reisverhalen. Kortom, Machteld koester al het goede, blijf positief en blijf vooral schrijven!

    Nummer 22 · 25 mei 2020 op 08:55

    Mooi verhaal. Herkenbaar!onze vrienden wonen op Walcheren en wij in De Liemers. Afgelopen donderdag tot en met zaterdagochtend waren ze bij ons. Sliepen in hun kamper , fietsten met ins zo’n 200 km samen weg, zaten op een Duits terras en we spraken over onze uitgestelde vakantie naar Japan. ‘ zal het door kunnen gaan?, wat is het alternatief’, zaten in de zon en genoten weer van onze gezamenlujke reisverhalen. Kortom, Machteld koester al het goede, blijf positief en blijf vooral schrijven!

van Gellekom · 25 mei 2020 op 08:38

“als ik je kan helpen, moet je het laten weten”. Ja dat kennen we. Meestal is het eerder: “Als je problemen nodig hebt, laat het mij dan weten”

Geef een reactie