Noem mij vreemd, gestoord of knettergek het maakt me allemaal niks meer uit maar bijna dagelijks zeg ik een klein dankwoordje aan een of meer van de mensen die mij na aan het hart liggen en niet meer op deze aardkloot rondlopen. Het begint ‘s morgens al wanneer ik me voor de spiegel sta te scheren. “First down the way and then up”, hoor ik Donald dan zeggen. Hij heeft gelijk. Het is simpelweg de makkelijkste manier met het beste resultaat. Mijn God wat heb ik een respect voor die man. Hoog bejaard maar voor zijn leeftijd toch nog redelijk bij de tijd. Ondanks het feit dat zijn zintuigen hem bijna volledig in de steek hadden gelaten bezat die man een ongelooflijke levenskracht door telkens weer iets te vinden om naar uit te kijken. Altijd dacht hij aan de anderen maar wat een verandering voor hem betekende maakte niet zoveel uit. Hij heeft ook niet voor niets een onderscheiding van de koningin mogen ontvangen.

Soms was hij wel eens verward. Toen hij aan me vroeg hoe oud hij de week erop zou worden bijvoorbeeld. “Hunderd and two”, schreeuwde ik zo discreet mogelijk in zijn oor. Toch kon ik een glimlach niet onderdrukken toen ik hem in zijn rolstoel de ‘woonzaal’ binnenreed en hij enthousiast aan de andere bewoners mededeelde:” I’m becoming two hunderd next week”.

Na deze verjaardag ging het snel bergafwaarts. Hij had er geen zin meer in en misschien verlangde hij stiekem wel weer naar een wederzien. Ik hoop alleen dat hij zich niet teveel heeft gestoord aan mijn Nederlandse accent wanneer ik hem voorlas uit zijn vrij metselaars bijbel in zijn laatste dagen. En je verstrooidheid bij tijd en wijlen? Het maakt niet meer uit, alles mag je nu vergeten.

Dan heb ik ook nog Erik, de keukenpoeet. Ik kan zijn hete adem bijna in mijn nek voelen wanneer ik in de keuken een maaltijd bereid. Ik hoor hem schaterlachen om mijn geklungel. Maar toch heb ik wat van zijn kooktips meegekregen zodat de maaltijd mij nu beter smaakt. En daar ben ik je nog steeds dankbaar voor, maat!

Naarmate ik ouder word vallen er steeds meer mensen om mij heen weg. Omdat ik de afgelopen twee jaar als verzorger in een bejaardentehuis heb gewerkt, is dat in een rap tempo gegaan en begrijp mij niet verkeerd, daar had ik geen hand in. Ik kan dus nog wel even doorgaan met voorbeelden. Ik heb ook wel eens het idee een glimp van ze op te vangen. Op die momenten dat ik door de winkelstraat loop. Ik zie dan een reflectie in de winkelruiten van een hele stoet die achter mij aanloopt om te kijken wat ik die dag weer ga meemaken.

Stuk voor stuk sterken ze mij. Ze geven mij een gevoel van onsterfelijkheid, geen dieptepunt is nog te diep. Beschaamd denk ik wel eens dat ik ze daar nooit persoonlijk voor heb bedankt maar ik was mij niet bewust. En zo’n ramp is het nu ook weer niet omdat ik weet dat ik daar later ALLE tijd voor heb.

KingArthur 2012

Categorieën: Algemeen

9 reacties

Avatar

WritersBlocq · 3 juli 2012 op 16:51

Ha die KA!

[quote]Soms was hij wel eens verward. Toen hij aan me vroeg hoe oud hij de week erop zou worden bijvoorbeeld. “Hunderd and two”, schreeuwde ik zo discreet mogelijk in zijn oor. Toch kon ik een glimlach niet onderdrukken toen ik hem in zijn rolstoel de ‘woonzaal’ binnenreed en hij enthousiast aan de andere bewoners mededeelde:” I’m becoming two hunderd next week”.
[/quote]

Een parel, deze alinea. Ik vind het jammer, dat je het verhaal niet om deze man heen hebt gebouwd, met wellicht de clou dat je verzorger bent. Nu sleep je me mee in een verhaal, en je eindigt zwakker, over jezelf. Leuke vondst, die spiegeling in de winkelruit, en erg beeldend. Maar jammer dat je die niet voor een andere context, of een hele andere column hebt gebruikt.

Kortom: sterke vondsten en parels, gelardeerd door een wel grappig dagboekjesgehalte.

Avatar

KingArthur · 3 juli 2012 op 17:07

Ha WB, weer ff geleden ja. Dank voor je reactie echter het gaat niet om Donald en het gaat niet om mij als verzorger. Het gaat om mijn overtuiging dat er energieen zijn die blijvend zijn en enkel transformeren. Als je dat kan zien kan dat je enorm helpen in een dagelijks leven. Maar goed dat is mijn overtuiging en kan iemand anders helemaal anders zien. Blij te lezen dat je nog steeds lekker kritisch bent.

Avatar

arta · 4 juli 2012 op 12:21

Ik denk dat elke persoon op zich een column verdient (Erik heb je natuurlijk al eerder beschreven) maar de bindende factor tussen deze mensen, komt bij mij zeker over…
Mooie column!

Avatar

KingArthur · 4 juli 2012 op 18:35

Elke reactie is belangrijk voor mij. Niet om anderen te degenereren (kan het juiste woord niet vinden), maar jouw reactie Arta betekent net ff iets meer voor me. Dank je!

Avatar

Sagita · 5 juli 2012 op 09:49

Een stuk om over na te denken! 😉

Avatar

pally · 5 juli 2012 op 22:21

Ik vind het wel mooi dat je die mensen in je hoofd verzamelt, King, en daarmee jezelf versterkt. Dat beeld in de etalageruit vind ik sterk. De laatste alinea iets minder. Met WB deel ik de gedachte dat iets minder expliciet jezelf erin nog mooier was geweest. Dan had je het universeler gemaakt.Leuk je hier weer eens te lezen,

Groet van Pally

Avatar

Mien · 6 juli 2012 op 09:04

Blijf werken aan dat collectief geheugen en het komt allemaal goed.
Hopelijk de sixty four al gepasseerd?
Graag meegelezen deze column, over je schouder.

Mien

Avatar

Mup · 6 juli 2012 op 13:26

Hee! Leuk je weer te lezen!
Weer een inhoud om bij na te denken

[quote]Mijn God wat heb ik een respect voor die man. Hoog bejaard maar voor zijn leeftijd toch nog redelijk bij de tijd. [/quote]

Hier heb ik nog even het idee dat hij leeft,terwijl je al duidelijk had gemaakt in de eerste alinea dat je het over ‘gepasseerde’ mensen hebt.

[quote]Ondanks het feit dat zijn zintuigen hem bijna volledig in de steek hadden gelaten bezat die man een ongelooflijke levenskracht [/quote]

Hier wordt dat weer duidelijk.

Groet Mup

Avatar

KingArthur · 9 juli 2012 op 16:52

Ja Mup ik had een beetje moeite met de tijden in deze alinea mede omdat hij voor mijn gevoel nog leeft.

Geef een antwoord