Lamlendigheid

Moe maar tevreden zit ik achter het beeldscherm. Al tijden ben ik mij ervan bewust dat ik meer lichamelijke inspanning moet leveren om mijn conditie terug te brengen tot op het meest basale niveau. Mijn goede voornemens ten spijt, slaag ik er niet in om tot daden over te gaan. Lees meer…

De rotonde

Ik heb meerdere malen het ‘genoegen’ gehad om bij een Spaanse taxichauffeur in te stappen en ik kan je vertellen dat ik een dergelijke ervaring mijn ergste vijand nog niet zou toewensen. Nou ja, misschien juist wel, maar je begrijpt mijn punt. Met gevaar voor eigen en mijn leven wordt Lees meer…

Maagdelijke hersens

Er bestaat in Nederland een politieke partij waarvan de oprichters ‘inwoners met een migratieachtergrond’ zijn, die de mening zijn toegedaan dat er van alles mis is met de manier waarop men in Nederland omgaat met de rechten van inwoners met een migratieachtergrond en eigenlijk de hele manier waarop men überhaupt Lees meer…

De grote Erdoğanshow

Ik heb even, een heel kort moment slechts, getwijfeld of ik iets over de ‘coup’ in Turkije moest schrijven. Getwijfeld, omdat mijn vorige berichten over Turkije mij meerdere blokkades van Facebook opleverde, met als kers op de taart het volledig verwijderen van mijn professionele Facebookpagina, met ruim 14.000 enthousiaste volgers. Lees meer…

You Tarzan…

Het zachte gezoem verstomt en maakt plaats voor een oorverdovende stilte… Wat krijgen we nou? Batterijen leeg! Uitgerekend nu! Met een woeste ruk trek ik de lade van mijn nachtkastje open om nieuwe batterijen te pakken. Wat een irritante onderbreking! Het enige dat ik na wat gegraai echter vind is de lege verpakking die ooit zes batterijen bevatte.

Tijdklok

Drie jaar lang heeft de klok gewoon doorgetikt. Toen ik nog dacht dat de tijd stilstond, bleef de klok lopen en volgden gebeurtenissen elkaar op.

Na die jaren open ik mijn ogen en maak de balans op van al het verdriet dat voorbij is gekomen en al het geluk dat ik heb mogen meemaken. Het verdriet om jou en het verlies van mijn borsten, met daar tegenover het geluk dat ik vond bij mijn gezin en in de man die jij nooit hebt mogen leren kennen.

Witter dan wit de zomer in

De tijd van Witte Wilfred is voorbij. Witte Wilfred, de nerd met zijn bleke huidskleur van dagenlang Dungeon Keeper spelen, gebogen schouders van de vele uren CivCity en brilletje van nachtenlang Warcraft. Hij is steeds minder in de menigte zichtbaar. De huidige spelers van Final Fantasy en Second Life bevinden zich onder ons. Meisjes van veertien met sproeten, mannen van negentien met lichte bakkebaarden, vrouwen van veertig met klotsende oksels en waarschijnlijk ook jij. En waarom zou je geen game spelen? Liever een potje Bubbles op je werk dan het eeuwige patience, en fitnessen doe je thuis met je Wii Balance Board.

Verboden intiem

Vrijdagnacht, kwart over drie. Mijn oren suizen en mijn hoofd zit vol gruis. Ik denk terug aan de avond, de bar, de gesprekken, maar alles lijkt in een ver verleden plaats te hebben gevonden. Een deel van dat verleden heb ik meegenomen naar mijn kamer; het is warm, tastbaar en het ruikt nog deels naar het schrale bier en de rook waarvan we veel te veel binnen hebben gekregen. Hij snurkt, kronkelt, en zijn lichaam gloeit na van de vele uren die we dansend hebben doorgebracht.