Mister Universe komt naar Nederland

Telkens als we voorbij zijn terras lopen, zegt hij breed lachend gedag. En ik moet toegeven: deze atypische Griek (lang, breedgeschouderd, donkere haren in een paardenstaartje) laat me niet helemaal onberoerd. Daarom gaan we op een avond maar eens bij hem eten. De gegrilde feta smaakt mijn dochter heerlijk en ik geniet van mijn gyros, samen met de ontelbare katten die zich in korte tijd rond ons tafeltje verzameld hebben. Onze gastheer doet er ondertussen alles aan, om het ons naar de zin te maken, maakt tijd voor een praatje en raadt dat wij uit Nederland komen. Bij het afscheid werpt hij mij een kushandje toe. ‘Vergeleken bij die man die jou laatst wilde versieren, is dit Mister Universe, mam,’ grapt mijn dochter.

Miss Misser

[i]Van wie ik het heb? Geen flauw idee. In mijn familie is er niemand, die zich zo vaak stoot, zo regelmatig struikelt, dingen laat vallen of beschadigt. Tot ernstige ongelukken heeft mijn onhandigheid nog nooit geleid; wel tot zeer gênante situaties.[/i]

Makkelijker is meer dan genoeg

Omdat ik niet zo van de (blauwe) cijfertjes ben en ik het afhandelen van de belastingaangifte, ondanks de slagzin van de Belastingdienst, nog steeds een ingewikkelde klus vind, doe ik al jaren een beroep op een belastingadviesbureau. De freelancer die mij de afgelopen jaren hielp om het doen van aangifte Lees meer…

Leven zonder lichtpuntjes

Ze vindt het vreselijk, dat ze me geen koffie kan aanbieden, maar vanwege bezuinigingen krijgen alleen de bewoners een kopje koffie; bezoek niet. Ik verzeker haar dat het niet erg is, dat ik thuis al koffie gedronken heb. Ze strijkt met een gerimpelde hand over het kleedje op de tafel, kijkt me aan, zucht en vraagt of we het zakelijke gedeelte snel af kunnen wikkelen. Ik leg de door haar te ondertekenen volmacht voor haar neer; een pen heeft ze zelf al klaar liggen.

Zestien jaar en minstens vijftig uitroeptekens

Ergens in februari ontdekt ze de aankondiging voor Powerfest, een festival voor liefhebbers van alternatieve bands. Een dag voor haar zestiende verjaardag vindt het plaats en ze smeekt me om erheen te mogen. Het is niet haar: ‘Dan hoef ik verder echt niks voor mijn verjaardag,’ waar ik geen weerstand aan kan bieden. Het zijn haar ogen, die stralen bij de gedachte dat ze Oli en Craig van dichtbij kan meemaken.

Een heel nieuw boek

Nog een keer blader ik door de zeventig pagina’s van mijn manuscript. Hoewel het geredigeerd is door een goede vriendin en nog een keer op foutjes nagekeken door mijn moeder, wil ik het nog een laatste keer vluchtig doornemen. Na een half uurtje druk ik, een grote glimlach op mijn gezicht, dan toch op de verzendknop. Mijn boek is onderweg naar de drukker.

Na talloze afwijzingen

Er is niets fijner dan schrijven; dat ik daarmee een ruim belegde boterham kan verdienen is een droom die wellicht uitkomt, maar niet binnenkort. Toch wil ik mijn dochter naar muziekles kunnen laten gaan, samen met haar genieten van kleine en grote dingen en haar meenemen op ontdekkingstocht langs verstilde Griekse dorpjes, door ongerepte Toscaanse landschappen en in prachtige Franse steden. Liefst binnenkort. En om dat alles te kunnen blijven financieren, is een stevige basis nodig.

Stemles

In het stembureau wordt de doorgang door een verzameling scholieren geblokkeerd. Een oudere dame, wellicht hun docente, heeft zich fier voor de groep opgesteld. Ze praat tegen de jongeren alsof ze het tegen kleuters heeft, terwijl de gemiddelde leeftijd zo te zien een jaar of zestien moet zijn. Bovendien articuleert ze heftig en legt ze op ieder belangrijk woord extra nadruk. De dame schraapt haar keel en heft een stemkaart op. ‘Kijk, jongelui, dit is een [i]stemkaart[/i].’

Parallellen

Wat uiterlijk betreft lijken mijn dochter en ik niet erg op elkaar, in de manier waarop we dat uiterlijk tonen wel. Natuurlijk ben ik, qua smaak, met het volwassen worden wat milder geworden, maar als ik denk aan de puber die ik was, zie ik veel parallellen met het vijftienjarige meisje dat mijn dochter nu is.

Portret van een (voormalige) happy single (3)

Misschien kinderachtig, maar ik kan het niet laten. Normaal gesproken loop ik de tijdschriftenschappen in de supermarkt voorbij. Nu aarzel ik ter hoogte van de damesbladen, besluit te stoppen en sla de Margriet open. Op een van de laatste pagina’s staat de aankondiging voor het artikel over singles. Het artikel waarin ik, met acht andere alleenstaande vrouwen, geportretteerd word. Op de foto bij de aankondiging staat een collega-single, haar voet brutaal op het stoeltje waarop ik ook geposeerd heb. Ik voel een enorm brede grijns op mijn gezicht verschijnen en dat levert me een nieuwsgierige blik van de klant naast me op.