400

  Toch wel een mijlpaaltje, leverancier sinds 2006. Ik ga niet uitrekenen hoeveel stukjes dat is per week of per maand. Dat had Mien moeten doen, maar ja .. Die zou trouwens met taart komen maar zag de bui natuurlijk hangen. Als het op trakteren aankomt is de gemiddelde Hollander niet Lees meer…

#klokkenluidster

Toen Mr. Moshavot, kantonrechter in ruste en frequent bezoeker van benedenwindse eilanden, de krant dichtsloeg, kon hij een diepe zucht niet onderdrukken. “Wat moeten we van hem denken?” vroeg hij aan Heleen. “Van wie, Meester,” zei Heleen, “Peter R.?” “Wie anders?” bromde Mr. Moshavot, “zijn er nog anderen in het Lees meer…

Schiedam

Treurig loop ik door mijn geliefde woonwijk alwaar ik opgroeide en als nozem mijn stempel zette. De wijk Nieuwland is niet meer wat het ooit was, nee erger nog: het lijkt nu wel een nieuw land. Nederlanders ontdek je er maar weinig. Kijkend naar de verpaupering ontgaat mij de herkenning maar dat heb ik al eens beschreven. Schiedam doet wel zijn best om de wijk er goed uit te laten zien door bijvoorbeeld nieuwbouw maar de treunis blijft nadrukkelijk aanwezig.

Herbie

In [i]The Old Melbourne Gaol[/i] in Melbourne werd midden tot eind negentiende eeuw studie gemaakt naar de uiterlijke kenmerken en de kenmerken van de hersenen van veroordeelde criminelen, om zo tot conclusies te komen over een aangeboren criminele inborst.

Afscheid in de toekomst

Bedeesd zit Kees aan het ontbijt. Hij heeft geen enkele trek. Niet in eten en niet in gesprek. Zijn gedachten vullen maag en hoofd, met het aanstaande afscheid, met zeurderige pijn en twijfel. Om tien uur is het zover. De groepsruimte voelt zwaarder aan dan normaal. De stoelen leger. Iedereen Lees meer…

Vieze wijven en slagroomtaarten

“Yesssssssss Lingo gaat door”, roept mijn buurvrouw met de meest valse stem die ik ooit gehoord heb. Op haar hoofd staat een paarse koptelefoon, voor haar staat een knalroze tas, waar een feesttaart jaloers op zou zijn, een en al franje en versiersel. Ik kijk haar net te lang aan en dat vat ze op als een uitnodiging om tegen me aan te gaan zitten praten. Ze heeft een goeie gekozen, ik luister meestal toch wel.

Parijs

Vader is een echte huismus. Graag zit hij thuis wat te knutselen, verbouwt het een en ander, tuiniert wat of surft op zijn computer. Maar het liefst nog leest hij een spannend boek, kijkt een film of luistert naar muziek. Vader heeft een hekel aan op vakantie gaan. Dat steekt Lees meer…

Merode

Herken je dat? Zo’n situatie die begint met een klein bolletje ongemak, dat langzaam begint te rollen, steeds sneller gaat, tot er uiteindelijk een enorme composthoop voor je deur tot stilstand komt die, hoe verder je graaft, des te smeriger wordt?

Ga uit mijn ogen!

Al meer dan 15 jaar ben ik de ongelukkige bezitter van contactlenzen. In mijn geval kun je beter spreken van lenzen, want het contact tussen Meneer Lens en mij is ver te zoeken. We hebben wat je noemt een voor-wat-hoort-wat-verhouding. Mijn lenzen willen alleen contact als ik ook goed voor ze zorg. Zo niet, dan jumpen ze er gewoon uit en verstoppen zich voor 36 uur op de meest onmogelijke plekjes. In je navel, onder het keukenblok, tussen de hagelslag en ga zo maar door.

Hekkenwerk

“Kom maar. Je kunt het. Vooruit, nog een klein stukje. Ja, zo gaat het goed. Nog even doorzetten en je bent er.” Aan de andere kant van het hek moedigt buuf mij aan alsof ik aan het bevallen ben. Ondertussen spartel ik ergens tussen hemel en aarde.

Brief aan buurtgenoten

Amsterdam, december 2002

Beste Bibi en Mark. Jullie kennen mij niet, maar ik wil jullie – een beetje laat misschien – prettige kerstdagen toewensen. Namens jullie kennissen die ons een kaartje stuurden. Eigenlijk hebben ze ons helemaal geen kaart gestuurd, maar we ontvingen hem wel. Je moet weten dat een correcte postcode op de enveloppe geenszins betekent dat hij in de juiste brievenbus belandt.