Ik lees schreeuwende koppen in de bladen over de nieuwe monogamie. Nou stel ik me bij het woord monogamie heel iets anders voor, dan mij word voorgeschoteld. Mono zo heb ik geleerd, betekent één. Maar de nieuwe monogamie stelt dat je er heel goed een vaste partner op kunt nahouden om vervolgens onder het mom van openheid, vrijheid en goede afspraken, dat mocht je eens tochtig zijn of een stijve oprisping krijgen, bij het zien van al dat lekkers dat voorbij komt fladderen, je daar zonder schroom of schaamte aan kan toegeven. Het zal echt aan mij liggen, maar waarom zou je er dan in hemelsnaam een vaste partner op nahouden? En dan het woordje nieuw. Het is volgens mij niets anders dan het hebben van een open relatie. Ik bedoel, in de tijd van de Neanderthalers bleven partners ook maar een luttele vier jaar bij elkaar, dan was het nageslacht sterk genoeg zodat pa zijn zaad ergens anders kon laten ontkiemen, of toen huwelijken nog gearrangeerd werden om het bezit veilig te stellen, had de heer des huizes op discrete wijze één of meerdere minnaressen. Wat vaak oogluikend door vrouwlief werd toegestaan, zodat zij van de last om haar echtelijke plicht te doen was verlost, uiteraard nadat zij een stamhouder had gebaard. En in zestiger jaren van de vorige eeuw was het enorm in om in communes te leven, waar niemand één vaste partner had, maar heen en weer werd gehopst al naar gelang de behoefte. Dus wat the hell is er zo nieuw aan?

Ik krijg altijd kotsneigingen als ik zo iemand hoor roepen: “Ja maar ik houd hartstikke veel van mijn partner”. Ik vraag mij af wat dat houden van dan nog inhoud. Dan wordt er geroepen: “mijn lichaamsappen deel ik, maar mijn hart en ziel zijn alleen van mijn partner”. Overigens ken ik maar weinig stellen waar de nieuwe monogamie echt werkt. Eén van mijn beste vrienden is meer dan tien jaar getrouwd en stond vorig jaar op scheiden. De laatste drie jaar van zijn huwelijk was zijn hart toch menig keer zodanig afgedwaald dat het thuisfront in razendsnel tempo in aantrekkelijkheid en houden van daalde. Maar goed dat is het risico van de nieuwe monogamie. Tenzij je een robot bent. En neen ik zeg niet dat zonder vrij heen en weer gehops je relatie het redt tot het gaatje. De statistieken zeggen daarover immers genoeg. Ik denk eerder dat we met zijn allen leiden aan het ‘zolang het leuk is blijven we bij elkaar syndroom’.

Misschien ben ik een hopeloos, ouderwetse troela met een romantische kijk op de wereld, maar ik moet er niet aan denken dat mijn lief zijn stijve oprisping in een tochtig gat stopt en even zo vrolijk ’s avonds bij mij in bed kruipt om het daar nog eens dunnetjes over te doen en onderwijl in geuren en kleuren van zijn avontuurtje verhaalt. Want dat hoort bij de nieuwe monogamie. En hé ik weet ook wel dat de eerste spanning er na een paar maanden af is en dat de sleur van alledag, de stress van het werk, huishouden en gezin je soms danig de lust doet vergaan. Misschien moeten we gewoon eens ophouden met zeuren en gewoon elkaar weer echt aandacht geven. Hoe vaak tutten we ons niet op voor ons werk, maar ploffen we ‘s avonds in joggingbroek op de bank? En hoe vaak denkt hij niet dat hij Al Bundy is? Geluk is geen recht, maar iets wat binnen je bereik ligt als je er tenminste echt je best voor doet.

Categorieën: Actualiteiten

3 reacties

DriekOplopers · 10 september 2006 op 11:31

Heeeee Prikkels!

Heerlijk om weer wat van je te lezen. Dat was veel te lang geleden! Hoe gaat het? Wat is de uitkomst van je mededeling uit januari? Of heb ik tijdens mijn vakantie in augustus iets gemist?

Over je column: ik weet (nog) niet of ik het helemaal met je eens ben. Tuurlijk, het moet niet zo zijn dat je bij de buurvrouw/man in bed kruipt, maar een innige omhelzing met/van een dierbare? Waar ligt de grens? :dunno:

[quote]Misschien moeten we gewoon eens ophouden met zeuren en gewoon elkaar weer echt aandacht geven. Hoe vaak tutten we ons niet op voor ons werk, maar ploffen we ‘s avonds in joggingbroek op de bank? En hoe vaak denkt hij niet dat hij Al Bundy is? Geluk is geen recht, maar iets wat binnen je bereik ligt als je er tenminste echt je best voor doet. [/quote]

Hier ben ik het echt voor de volle 100% mee eens!

Driek

Matzness · 10 september 2006 op 22:03

Hey prikkels,
wat een goed stukje zeg!
Het heeft me aan het denken gezet hoor en ik vind dat je een punt hebt. Je slot is erg pakkend en ik zou zo zeggen: mee eens. Mensen denken overal veel te vaak veel te makkelijk over vind ik vaak, en het hebben van een relatie is er een van. Een beetje moeite doen kan geen kwaad en je krijgt er veel voor terug, en toch kiezen veel mensen voor de makkelijkste weg, keer op keer.. Hm. Ja, goed stukje. Keep on writing. ^^
– Mathilde.

Trukie · 12 september 2006 op 10:31

Ha Prikkels, nog net op de valreep. Fijn dat je er weer bent met een spetterende comeback.
Misschien zijn wij mensDOM helemaal niet geschikt voor een één-op-één relatie voor het leven als we net als het dierenRIJK graag van de vrijheid geniet.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder