‘Ik heb een nieuwe tattoo, dat deed pijn, maar ben er blij mee@home’
Dit soort berichten vliegen je om de oren als je je aanmeld op je persoonlijke Hotmail of Hyves account. Hoe zou de wereld eruit zien zonder Hotmail of Hyves is de vraag die ik mezelf stel, terwijl ik naar buiten kijk en geniet van een lekker glas melk en twee overheerlijke koekjes.
‘Ik drink nu lekker en glas melk en geniet van twee lekkere koekjes@ home chillin’. Bij dit soort teksten zou ik als reactie krijgen RESPECT! Waarom eigenlijk, om dat ik thuis aan het zogezegd chillen ben of omdat ik aan het genieten ben van een glas melk en twee lekkere koekjes.
Ik denk dat mensen erg gericht zijn op wat andere aan het doen zijn. Dit komt doordat de hedendaagse programma’s alleen maar in het teken staan van wat we aan het doen zijn. Maar als je dat nou echt zo belangrijk vind om te weten wat een ander aan het doen is, 24 uur per dag. Want je hebt ze er tussen zitten, die ‘hyvend’ door het leven gaan en opzoek zijn naar ‘hot’mails. Wat ben jezelf dan eigenlijk aan het doen. Zijn we zo gefocust op een ander dat we onszelf vergeten.
En dan ga ik het niet eens hebben over reallife TV. Nou o.k. een klein beetje dan. Is het niet te gek voor worden,dat dit soort programma’s behoren tot de meest bekeken programma’s? Waar keken onze opa’s en oma’s naar als ze lekker gezellig op zaterdag avond met het gezin op de bank zaten. De tijd ‘Toen geluk ook echt nog heel gewoon was’!
Ik denk om weer even terug te komen op mijn eerder gestelde vraag. Dat de wereld er wat toegankelijker uit zou zien. Want al die ‘hyvers’ en ‘hotmailers’ zitten een groot deel van de dag met hun neus in hun telefoon. Je zou denken dat we op den duur te kampen krijgen met een toename van nekklachten. Misschien ook wel goed, want dat zou weer betekenen dat je wel weer contact met de mensen in de echte wereld zou moeten maken, die je nekklachten zouden kunnen verhelpen.
Begrijp me niet verkeerd ik vind de zogeheten digiwereld echt een doorbraak. Er is een hoop mogelijk binnen het communiceren, maar het maakt het communiceren ook wat oppervlakkiger. Je bent beperkt in het uiten van je emoties, nou daar hebben ze al weer wat op gevonden. De smileys. Wat dus betekent dat we onszelf moeten meten aan een gele M&M. Wat is het volgende?
Ik bedoel, zijn ze alweer aan het bedenken hoe je bijvoorbeeld de intonatie in je stem kan verduidelijken??
Wat ik heel erg mis is het voeren van een gesprek gewoon op de man af. Een gesprek tussen twee of meerdere mensen, waarin je gebruikt maakt van volledige en goedlopende zinnen. Een gesprek waarin je niet hoeft te vertellen waar je bent en met wie. Een gesprek waarin je de ander aankijkt en oprecht en direct kan reageren. Zodat je dus niet meer in spanning naar je telefoon of beeldscherm hoeft te staren in afwachting op een antwoord. Of niet meer hoeft te reageren op een geluidje dat aangeeft dat de ander antwoordt geeft.
Wij mensen zijn sociale wezens en geen asociale robots, die het lef hebben om midden in het gesprek je profiel ineens op afwezig te zetten. Zie je het al voor je sta je in de kroeg lekker te kletsen, besluit de ander om ineens zonder pardon je de rug toe te keren. ‘Ben zo terug’, ‘afwezig’ of ‘aan het ‘lunchen’. Het zou wel een handige tactiek zijn als je wordt lastig gevallen door een vieze gluiperd.
Maar weer even serieus. Ik daag jullie allemaal uit om eens een dag het leven aan te gaan zonder Hotmail of Hyves! Hopelijk gaat er dan een wereld voor je open. :eureka:


9 reacties

joopvanpoll · 9 februari 2010 op 12:17

Hé, Mona,
Een paar weken geleden was ik ook zo’n nieuweling, net als jij. Ik zat moeizaam alle tekst in dat postzegeltje te proppen en ontdekte later pas dat je “voorbeeld” aan kunt tikken, eh klikken, dan zie je hoe je stukje wordt. Dan herlees je en corrigeer je en wordt alles kwalitatief een stuk beter. Luister goed naar de groene sterretjes(>3), daar leer je veel van.
Ik leef elke dag zonder Hotmail en Hyves, mijn leven bestaat slechts uit diepgaande gesprekken.
Net nog, mijn vrouw; of ik kippensoep lustte.
Groeten en veel succes,
Joop.

leipelullo · 9 februari 2010 op 14:48

Ik vind het een leuk onderwerp, alleen erg rommelig geschreven. “Even serieus nu” of “Ik bedoel” als begin van een zin zou ik niet meer gebruiken als ik jou was.

Over het onderwerp, ik denk dat het kijken naar wat de ander doet, pure onzekerheid is of je zelf wel met het juiste bezig bent. Door op Twitter of iets in die richting te zien dat anderen ook totaal nutteloze dingen aan het doen zijn, weet je dat je niet de enige nietsnut op de wereld bent.

Succes verder.

arta · 9 februari 2010 op 15:11

[quote]waarin je gebruikt maakt van volledige en goedlopende zinnen. [/quote]
Dát is alvast een goede tip aan jezelf, voor je volgende stukje. 😀 Je breekt zinnen nl op de raarste momenten af. En vervolgt ze niet. Of doet de andere helft in een nieuwe zin. En dan heb ik het niet eens over de taalfoutjes en smiley’s. Die écht niet in een tekst thuishoren!

Welkom op CX!

Chris · 9 februari 2010 op 15:23

Tja, ik denk dat ik begrijp waar de column over gaat. Jij hebt zelf moeite met communiceren (“je mist het voeren van een gesprek op de man af”) en probeert nu de moderne (additionele) communicatiemogelijkheden daarvan de schuld te geven. Je taal/stijlfoutjes duiden op een Hyves/sms achtergrond. Onze vorstin zou blij zijn met deze column.

Ik denk dat het idd een uitdaging zou zijn voor jou om het eens een dagje zonder deze communicatiemiddelen te proberen. En wellicht je sociale omgeving – want het lijkt erop dat je daar ook een beetje op afgeeft – wat socialer te benaderen; wat gij zaait zult gij oogsten. Of zoiets.

Mien · 9 februari 2010 op 15:26

Be patient, wordt patient.
Binnenkort komt de echte doorbraak.
Bundelt alle netwerken en maakt communicatie onnodig.
Een echte killerapplicatie.
Namelijk een chip in je nek.
‘s-Nachts leg je jezelf aan het stopcontact om de accu die bij de chip meegeleverd is op te laden.
Tevens gratis met de chip meegeleverd, een gratis inlogcode voor de Helpdesk van ASML (in case of emergency).

Mien (is al aangesloten)

Avalanche · 9 februari 2010 op 16:35

Welkom hier. Wat – altijd opbouwend bedoelde – kritiek betreft, sluit ik me bij mijn voorgangers aan. Ik vind het een leuk, maar ook wat slordig debuut.

trawant · 9 februari 2010 op 17:13

Wat hebben we een hoop debutanten de laatste tijd.
Hoog tijd voor een debutantenbal met smoking en mooie jurken van satijn..
Maar we stellen wel eisen aan de feestgangers..!
( of beter gezegd we hebben hoge verwachtingen van ze)
Dit is echt te slordig en wat oppervlakkig geschreven.
Dit zijn algemeen gangbare gedachten en dan wordt zo’n stukje al gauw clichématig..

Wij houden van originele, prikkelende, bijtende,verpletterende,ontroerende, beeldende,authentieke stukjes..
Doe je best Mona en verras ons in je volgende bijdrage..

Emiliever · 9 februari 2010 op 19:53

Ja een beetje chaotisch en slordig is het allemaal wel, maar ik dacht dat je dat expres deed Misschien is het ook wel zo…?
IK vond het in elk geval erg herkenbaar, mijn lieve dochter twittert. De hele dag door, tijdens het eten, tijdens alles. Ik erger me suf aan dat gedoe, nog meer dan vroeger toen ze nog op school zat en aan de lopende band wilde msn’nen.

DreamOn · 10 februari 2010 op 16:19

Ik snap je boodschap wel, ik ben het ook eens met mijn voorgangers over het sordige van je column, maar niet iedereen doet hier aan mee!
Dus probeer niet te veel te generaliseren.
Probeer een column namens jezelf te schrijven en daag niet een groep uit om iets te proberen, als je niet eens weet wat zo’n groep bezighoudt!
Ik heb geen twitter, geen msn, op mijn hyves kijk ik zo nu en dan en als ik écht heel veel zin heb, dan zet ik er iets op (het laatste dateert geloof ik van zo’n 3 maanden geleden), dus niet iedereen voelt zich aangesproken door je column.

Maar evenzogoed; welkom op cx waar de communicatie hoogtij viert: zelfs in het echt, want er staat alweer een leuke meeting op stapel! 😀

Geef een antwoord