Stephan Derrick, de Münchner Kriminal Oberinspector die tussen 1974 en 1998 de misdaad bij onze oosterburen buitengewoon succesvol bestreed is op vijfentachtigjarige leeftijd overleden. In maar liefst 281, vooral degelijke en inmiddels sterk gedateerde, afleveringen zuiverde hij zowel voor als na de val van de muur de deelstaat Beieren van al het geboefte en gespuis. Opvallend voor de criminaliteit in zijn district was overigens wel dat genoemd geboefte en gespuis in praktisch alle afleveringen uit de betere klasse van München kwamen. De plaats delict was vaak de luxueuze villa van Herr Professor Schmidt, de praktijk van Frau Dokter Müller, of ten kantore van de puissant rijke industriële ondernemer Herr Direktor Kranz. Daders waren nooit notoire draaideurdelinquenten maar kwamen meestal uit de directe omgeving van het slachtoffer zoals jaloerse echtgenoten, maîtresses, aan lager wal geraakte rijkeluiszoontjes, of gecompromitteerde compagnons. Zelden, althans ik kan het me niet herinneren, speelden de episodes zich af in allochtonenflats en nimmer ging het om een vete tussen twee heroïnehoertjes. De consequent in maatpakken gestoken, niet rokende Hochdeutschsprekende Derrick verkeerde meestal tussen de welgestelden en de bovenlaag der bevolking. Bovendien beschikte hij over het uitzonderlijke vermogen ‘zijn’ zaken altijd, veelal geweldloos, op te lossen en de daders im Knast te krijgen.

Overigens is het overlijden van de Duitse crimefighter niet het enige nieuwsfeit dat deze week passeerde. Derricks Amerikaanse collega Columbo blijkt aan Alzheimer te lijden. Nog opmerkelijker is dat uitgerekend deze serie, over de steevast als potloodventer geklede, sigaarrokende, verstrooide -O, just one more thing- speurder, als model heeft gestaan voor de reeks waar Derrick aanvankelijk op is gebaseerd.

Hadden we in Nederland maar een diender als Derrick gehad. Dat zou een hoop misstanden en onopgeloste misdrijven minder hebben gegeven. Derrick maakte nooit een vormfout en de Staatsanwalt kon de ene na de andere boef achter de tralies zetten.

Dat is hier wel anders getuige de Puttense- en de Deventermoordzaak evenals de rechterlijke dwaling in de Schiedammer Parkmoord. Met Stephan Derrick was er allang een doorbraak geweest in de Nathalie Hollowayzaak, en was ons de Joran van der Slootsoap met Peter R de Vries waarschijnlijk bespaard gebleven. Derrick zou ook goed gepast hebben in het milieu dat bij de status van de Van der Slootjes hoort al straalden ze daar zelf niets van uit. In elk geval zou Derrick de hele kwestie effectiever hebben aangepakt, dus niet met een ‘met boeven pak je boeven’ chauffeur in de met een Emmy Award bekroonde verborgen cameraoperatie, maar met zijn ietwat saaie assistent Harry -hol mir mal den Wagen- Klein achter het stuur. (Overigens een tot cult verheven zin die nooit door hem uitgesproken zou zijn).

Middels de Stephan-en-Harry-aanpak in hun BMW zou de hele affaire binnen een tijdsbestek van 60 minuten, inclusief titelsong, tot een goed einde zijn gebracht wat onherroepelijk tot een veroordeling zou hebben geleid waardoor die tweede, niets opleverende, aflevering in Thailand nooit gemaakt had hoeven te worden. Eventueel was het een optie geweest om Joran in de rammelende Peugeot van Lieutenant Colombo een verklaring af te laten afleggen, maar naar nu bekend is zou laatstgenoemde de bekentenis hoogstwaarschijnlijk nog voor het einde van de rit zijn vergeten.

Het ligt in de lijn der verwachting, het zal me ten minste niet verbazen, dat de Tros binnenkort alle 281 afleveringen gaat herhalen. En hoewel ik moet toegeven dat ik in de jaren zeventig wekelijks keek, vrees ik dat de oubolligheid welig zal tieren, om maar een soortgelijke uitdrukking te gebruiken. Ik heb inmiddels begrepen dat Omroep Max al bezig is met die ganze Reihe wat, gezien de doelgroep, veelzeggend is.

Eén voordeel zouden die herhalingen wel kunnen hebben, misschien gaat het ten kostte van de zendtijd van al die nietszeggende ‘dertien in een dozijn’ reality-dancing-with-the-stars-on-ice-van-del-tot-supermodel-verbouwings-achtige-kook-idol-Xfactor-soaps, en zal het de kijkers wellicht een alternatief bieden voor reportages van op kijkcijfers en sensatie beluste misdaadverslaggevers.

Der Gentleman-Ermittler ist nicht mehr, der Bulle ist Todt.


9 reacties

arta · 19 december 2008 op 19:43

Beginnen met een fout in de titel is niet echt handig.
De tekst zelf zou wat ingekort stukken beter tot zijn recht komen, wat mij betreft. Toch springt de nostalgie eruit en dat is leuk om te lezen!

Neuskleuter · 19 december 2008 op 20:07

Leuk om de actualiteit door te trekken naar een heel would-be verhaal van zaken waarin ieder het spoor bijster is. Verder sluit ik me aan bij bovenstaande reactie.

pally · 20 december 2008 op 15:01

ja, ik vind dit stuk ook te lang. Het had ingedikt absoluut krachtiger geweest. De fouten vind ik ook heel storend.
dat wil niet zeggen dat ik het slecht geschreven vind.
Dit vond ik b.v. erg leuk:
[quote]’dertien in een dozijn’reality-dancing-with-the-stars-on-ice-van-del-tot-supermodel-verbouwings-achtige-kook-idol-xfactor-soaps[/quote]
😆

groet van Pally

Mien · 20 december 2008 op 20:47

Nein, nein, nein, du holst Fiction und nicht-Fiction durch einander …
Ein bischen langweilig ist er schon …
Lege jetz die Kanone ab, sonst knallst!

Mien Kommt Bald Wieder

WritersBlocq · 21 december 2008 op 00:01

Scheisse! Lees ik zeer aandachtig een stukje nostalgie over de Deutsche Gründlichkeit en Columbo – je zet ze beide in de eerste helft zo lekker neer – komt er ineens ene Joran van der S. om de hoek zeilen, neeeeeeeeeeee :toeter: !!!!!!!! Ik heb je verhaal dus ook niet uitgelezen, maar hing voordien aan elke enter, het was effe lekker.

Wat heb je gedaan?

– woorden tellen, o-jee-ik-moet-er-nog-zo-en-zoveel, dus rag ik die makkelijke gast er nog effe tussendoor
– te snel willen plaatsen omdat het anders niet meer actueel is (je vergeet dat ie nog wel effe dood of Todt of Tod of Tod of Totd blijft)
– 1 van de andere 10 opties die ik je zal besparen :lach:

Ciao, Pau

DriekOplopers · 21 december 2008 op 17:05

Gewoon een behoorlijk goede column.

Enne… Welkom hier!

Krasblog · 25 december 2008 op 12:50

Bedankt voor jullie reacties, en ik moet bekennen:

Ik schaam me ‘todt’!

Prettige feestdagen.

Groet,

Jacob Krasblog

LouisP · 24 januari 2009 op 22:48

Geachte Heer,
bij mijn leesinhaalslag ben ik bij uw schijnbaar 1ste CX verhaal aangekomen. En deze heb ik met veel interesse gelezen. Bij dit verhaal voel ik bij de auteur absoluut niet de drang het columnste kindje van de klas te zijn. Bij eerdere beoordelingen van kunst, publiciteit of wat dan ook was en is het belangrijk dat ik onderhuids jaloers was of ben op de ontwerper. Dit stukje is wat dat laatste betreft gelukt.
In het algemeen komt het bij mij over dat er zo veel op ‘columneisen wordt gelet, ook door de auteurs, dat er een groot gedeelte originaliteit en spontaniteit wordt ingeleverd.
Mooi dat ik dit 1ste stuk kan vergelijken met de volgenden in omgekeerde richting.

groet,

Louis

LouisP · 30 januari 2009 op 22:50

Hoi,
kijken naar kunst, luisteren naar muziek, lezen van columns. Er is, volgens mij, in ieder geval een overeenkomst. De invloed van hoe je tegen de artiest aankijkt. Onderhuidse jaloers zijn, respect of wat dan ook. Derrick ist Tot vond ik vanaf het begin goed, maar mijn gevoel liet het niet toe om het schitterend te vinden. Net heb ik het weer gelezen, had dat van Alzheimer en vergeten nog niet echt willen ervaren. Vreemd he. Heb ik bij veel kunstenaars. Tja. Dit is niet bewezen. Eigen gevoel. Vreemd gevoel. Bijna een Eureka gevoel. Ik ga Derrick nog een keer lezen. Om te testen.
LP

Geef een antwoord