Er gaat niets boven een flinke huilbui op zijn tijd. Dramatisch en meeslepend. Vroeger zorgden mijn liefdes-van-het-moment nog wel eens voor hartverscheurende situaties, met als gevolg dat mijn tranen regelmatig rijkelijk vloeide. Omdat ik op het moment geen speciale geliefde in mijn leventje heb moet ik het dus van iets anders hebben. Mijn kinderen dan misschien? Die stonden in het verleden ook altijd garant voor een emotionele achtbaan waarbij uiteindelijk de tranen na de driedubbele looping vanzelf naar buiten werden geperst. Maar mijn lieve pubertjes lijken in wat rustiger vaarwater terecht te zijn gekomen, dus ook op hun hoef ik in deze niet meer te rekenen.

Tegenwoordig pak ik het dus, noodgedwongen, héél anders aan: ik kijk gewoon TV. Er valt altijd wel ergens iets te huilen. De geboorte van een baby’tje en een uitgeputte moeder die, in close-up, snikkend haar kind voor het eerst in haar armen neemt. Een innig weerzien van twee mensen, gescheiden door familieleed, en na een jarenlange zoektocht eindelijk herenigd. Altijd goed voor op zijn minst een brok in mijn keel. Ik hoef maar te kijken naar een hulp actie voor de slachtoffers van de Tsunami en prompt is mijn persoonlijke overstroming een feit! Er is een volop keuze door welke emo-show ik me wil laten verleiden, want dat de tranen komen gaan is 100% garandeert, dat voel ik gewoon.

Het liefst kijk ik helemaal alleen naar zulke programma’s, áls ik ze al kijk, wat weinig voorkomt. Ik moet er niet aan denken dat mijn puberdochter vol afkeer naar me kijkt, demonstratief één wenkbrauw optrekt en luidkeels roept; “Duh, wat heb jij nou ineens?!” Niet dus! Ik wil niemand om me heen hebben op mijn huilmoment. Dus trek ik de bel eruit, zet het antwoordapparaat aan en ben voor niemand bereikbaar.

Ik ga goed voorbereid te werk, al zeg ik het zelf. Ik heb een maand lang de tijd gehad om alles op te kroppen wat zich aan teleurstellingen en emoties voordeed in mijn bestaan. De doos met tissues staat binnen handbereik, de programma gids ligt naast me. Ik ben er helemaal klaar voor en nestel mij gezellig voor de TV. Laat nu maar komen die tearjerkers. Ik slik, snif en snotter al gauw dat het een lieve lust is… Dikke tranen biggelen er over mijn wangen bij het zien van zoveel emotie. Ik zwelg in herkenning, zelfmedelijden en oud-en-nieuw zeer. Alles kan en mag eruit gegooid worden, net zolang tot de opluchting een feit is. Wanneer ik dan eindelijk uitgesnotterd ben, mijn gezicht rood en gezwollen en ik ogen heb waar geen maskertje meer tegenop kan, dan val ik uitgeput in slaap met de geruststellende gedachte dat de volgende emotionele huilbui op zijn vroegst pas weer over een maand zal plaatsvinden. Want morgen, wanneer ik wakker wordt, zal blijken dat er elders in mijn lijf intussen ook een doorbraak is geweest. Morgen moet ik namelijk ongesteld worden. Vandaar.

Categorieën: Algemeen

15 reacties

Avatar

Mosje · 2 september 2005 op 16:08

Ik had wel willen reageren op dit stukje champagne, maar helaas, CX lag in storing. volgende keer beter.
😛

Avatar

Ma3anne · 2 september 2005 op 16:18

Ik wil je wel een keer aan het huilen maken hoor.

[b][size=medium]Champ, wat een hoop fouten in deze column![/size][/b]

(Jank je al?) 😀

Avatar

Mosje · 2 september 2005 op 16:22

champ, trek je niets aan van Ma3, ze heeft een opvlieger (ingreep door de goden).
😛

Avatar

Geertje · 2 september 2005 op 16:50

[quote]Want morgen, wanneer ik wakker wordt, zal blijken dat er elders in mijn lijf intussen ook een doorbraak is geweest[/quote]

:laugh: :laugh: :laugh: :laugh:

Met plezier gelezen. 😉

Avatar

Trukie · 2 september 2005 op 17:44

Champ, kun je champagne huilen?
Dan kom ik naast je op de bank meegrienen.

Avatar

KawaSutra · 2 september 2005 op 17:54

Tja, daar is geen dam tegen opgewassen!
Leuk geschreven Champagne. 🙂

Avatar

Wright · 2 september 2005 op 18:16

Als ik zin heb om te janken, ga ik reacties van Mosje en Ma3 lezen. :laugh: :laugh: :laugh:
Erg leuk geschreven, Champagne!

Avatar

champagne · 2 september 2005 op 20:08

Nou, Ma3anne, bedankt! 😕 Loop ik dit weer 28 dagen op te kroppen totdat ik weer in de herkansing mag…doorbraak is net geweest…

Avatar

bert · 2 september 2005 op 22:01

Lijkt me heerlijk als je er elke maand de klok op gelijk kunt zetten om weer even lekker alles weg te grienen. Wat moet het toch fijn zijn om een vrouw te mogen zijn.
leuke column, ook al ben ik een man. 😀 😀

Avatar

Li · 2 september 2005 op 22:03

Dan zijn mijn hormonen, denk ik, aldoor van slag.
Een aangrijpende zin, een zielig verhaal, een prachtige shot, een wondermooi lied of een meeslepend boek.Mijn manvolk gniffelt stilletjes om mijn gesnotter.

Maar duwen wel een flinke lap keukenpapier onder mijn neus 🙂

Li

Avatar

prikkels · 2 september 2005 op 22:25

Ik vind het een dijk van een column.

Avatar

Louise · 3 september 2005 op 07:27

Dat is nog eens een goed idee; het potje janken gewoon plánnen! Bij mij komt het altijd op de meest vreemde plaatsen en ongelukkige momenten. Als het niet uitkomt dus. Weet ook niet of het persé samenvalt met…:-D
Nou Champie, bedankt voor de tip en hij las weer lekker weg!

Avatar

Kees Schilder · 3 september 2005 op 11:03

[quote]Champ, wat een hoop fouten in deze column![/quote]

probeer het eens met karnemelk champagne 😀

Vind de column steengoed

Avatar

Dees · 3 september 2005 op 12:33

:laugh:

Very funny! Heerlijke uitsmijter. Logisch en toch onverwacht.

Avatar

sally · 8 september 2005 op 00:10

Voor elke vrouw heerlijk om dit van lotgenoten te lezen.
Ik haat alleen dat woord: ONGESTELD.
Had je van mij anders mogen beschrijven.Zelfs zonder was het wel begrepen.(Door vrouwen)
Erg leuke column
Liefs
Sally

Geef een antwoord