You Tarzan…

Het zachte gezoem verstomt en maakt plaats voor een oorverdovende stilte… Wat krijgen we nou? Batterijen leeg! Uitgerekend nu! Met een woeste ruk trek ik de lade van mijn nachtkastje open om nieuwe batterijen te pakken. Wat een irritante onderbreking! Het enige dat ik na wat gegraai echter vind is de lege verpakking die ooit zes batterijen bevatte.

Mijn neurotische kant en ik

Mijn geweten knaagt aan me als een hongerig konijn aan een wortel. Mijn schuldgevoel is groter dan de Griekse staatsschuld en mijn hersenen maken overuren. Ik voel me als een jongleur die alle bordjes in de lucht probeert te houden, maar ze toch ziet sneuvelen. Ik schiet chronisch tekort. Althans, dat vindt mijn neurotische kant. Die loopt achter de feiten aan. Als een hond die zijn eigen staart probeert te vangen, maar er nét niet bij kan.

Bejaarde wegpiraten

“Krijg toch de Zuid-Aziatische teelbalcorrosie!” roep ik, terwijl ik fors op mijn rem trap. Vloekend sta ik stil. De adrenaline giert door mijn lijf. En hij kijkt niet eens om. Fietst op zijn dooie akkertje verder. Wat me dus nóg kwader maakt! Wat denkt hij nou helemaal? Dat de weg van hém alleen is? Dat er geen verkeersregels bestaan? Dat alleen je hand uitsteken voldoende is om over te kunnen steken?! Ik had gewoon moeten toeteren, zodat hij zich een rotberoerte was geschrokken. Maar ik ben weer eens te laat. Ik toeter namelijk zelden of nooit, dus voordat ik weet waar de toeter van mijn auto ook alweer zit, is hij alweer kilometers verder. Maar verdomme, mijn bloed kookt! Het is de zoveelste keer al dat ik dit meemaak de laatste weken. Het lijkt wel een epidemie, al die fietsende oudjes! Een pláág, beter gezegd!

Pamela en ik in de sauna

Ik sta enigszins strategisch opgesteld, met mijn kont richting muur gedraaid. Het moment dat ik mijn badjas uit moet trekken en plein public, blijft lastig. Iemand heeft me ooit de Indiaanse naam: vrouw-kont-molenpaard gegeven. Dag zelfvertrouwen, hallo complexje, sluit maar achteraan in de rij. Maar desalniettemin sla ik de badhanddoek om mijn blote lijf, zet mijn zelfverzekerde blik op, duw mijn borsten parmantig vooruit en als helpende gedachte beeld ik me in dat ik Pamela Anderson ben. Zo stap ik het voetenbadje in. Althans, dat probeer ik.

Me alias Florence Nightingale

De klap was enorm! Ik schat een 7,5 op de schaal van Richter. Terwijl ik snel de schade opnam – geen bloed en botjes – verbaasde ik me erover dat hij nog uit één stuk bestond. Dat er nog beweging in zat. En terwijl hij moeizaam overeind krabbelde, voorspelde ik hem – als een ware Jomanda – spierpijn. Dat kan niet anders als je van een trap probeert te vliegen en vervolgens keihard op je rug landt. Zes treden lager.

Shocking klem

En toen zat ik dus klem. Nou ja, het was niet zo dat ik echt shocking klem zat, maar het lukte me niet om ergens grip te krijgen en op te staan. Terwijl me dat de dag ervoor nog wel gelukt was. In de eerste instantie weigerde ik het dan ook te geloven. Ik bedoel maar, alleen oude mensen kunnen niet zelfstandig uit een bad klimmen. En ik ben nog lang niet oud. Niet zó oud tenminste… Maar toch zat er weinig beweging in. En omdat ik mezelf verwend had met een oliebadje, waren mijn handen spekglad.

Lang leve het rukken!

Minister Plasterk van onderwijs vindt dat jongeren op school weerbaarder gemaakt moeten worden tegen de seksueel getinte beelden in de media. De dubbele moraal die er heerst dat jongens stoer zijn wanneer ze veel meisjes hebben gehad en dat meisjes sletjes zijn als ze met een aantal jongens het bed hebben gedeeld, is hardnekkig en niet eerlijk.

Afscheid van een viervoeter

Haar grote bruine ogen kijken alleen nog maar op verzoek omhoog en dan wordt pijnlijk duidelijk hoe zwaar ze het heeft. Haar trieste blik snijdt genadeloos door mijn ziel. Haar lichaam staat als een snaar die te strak gespannen is. Verbeeld ik het me of ademt ze anders nooit zo snel? Ze zet haar achterpoten schrap om de pijn beter op te kunnen vangen. Af en toe zet ze een heel klein stapje vooruit, maar zelfs dat kost haar veel energie: kostbare kracht die ze nu eigenlijk niet lijkt te kunnen missen. Haar staart – normaal vrolijk kwispelend – houdt ze strak tussen haar achterpoten. Ze draagt haar lot zonder zelfs maar één keertje te janken. Dit in tegenstelling tot haar baasje. Zijn tranen trekken een spoor over zijn wangen, bij het zien van zoveel leed.

De kater komt later

Terwijl ik voorzichtig overeind kom, moet ik de neiging onderdrukken om mijn hoofd met beide handen te ondersteunen. Door een dikke mist, banen herinneringen aan een rijkelijk met alcohol besprenkelde avond zich een weg naar mijn bewustzijn. Niet alle grijze hersencellen zijn vernietigd door de alcohol, concludeer ik nuchterder dan ik me voel. Ik knijp mijn ogen tot spleetjes om mezelf te beschermen tegen de acute pijnscheuten in mijn hoofd, als gevolg van die oogverblindende zon die vrolijk de slaapkamer binnenschijnt. En ik bedenk dat zelfs dénken zeer doet.

De huilende man

Nadat Jacques Herb in 1971 een gigantische hit scoorde met de tranentrekker ‘Manuela’, gooide hij het een jaar later ineens over een heel andere boeg, door stellig te beweren dat een man niet mag huilen. Een tikje inconsequent als je het mij vraagt. Maar sinds de komst van de metroman is dát probleem in ieder geval niet meer aan de orde. Mannen van nu mogen – net als vrouwen – hun tranen ongegeneerd de vrije loop laten. Tenminste, zo wordt beweerd… Dat een huilende man toch nog heel gevoelig ligt bij vrouwen, bleek onlangs tijdens een verhitte discussie in een kroeg.

Onbewust asociaal?

Ik rochel nooit en spuw al helemaal geen fluim op straat. Ook boer ik nooit luid. Soms ontglipt me per ongeluk een windje, maar gelukkig ben ik op zo’n moment meestal alleen. Ik gooi geen troep op straat en laat mijn kinderen na Oudjaar de rotzooi van hun eigen vuurwerk opruimen. Ik meld het vooraf aan mijn buren wanneer ik een feestje geef en zorg ervoor dat de geluidsoverlast binnen de perken blijft. Ik tutoyeer mensen pas, wanneer ze aangeven dat dat prima is. Ik bel bij voorkeur niet in het openbaar. En als mijn mobiel onverwachts tóch gaat wanneer ik in de rij bij de kassa sta, kap ik de beller snel af met de mededeling dat ik spoedig terug zal bellen.

Geen cent te makken?!

De Frogertjes gaan in de bijstand. Ze gaan hun riante villa in het Gooi verlaten om zich te vestigen in een ‘achterstandswijk’ in Hilversum. Hun nieuwe huis moeten ze in zien te richten met een schamele 1000 euro. Natas en René gaan publiekelijk afzien, beknibbelen en iedere eurocent zeker drie keer omdraaien voor ze hem uitgeven. Dus zien we straks hoe Natas via internet een bankstel en eetkamerstoelen scoort voor slechts 40 euro. En hoe ze het een maand lang redden zonder schoonmaakster, au-pair, tuinman en chauffeur.