“Krijg toch de Zuid-Aziatische teelbalcorrosie!” roep ik, terwijl ik fors op mijn rem trap. Vloekend sta ik stil. De adrenaline giert door mijn lijf. En hij kijkt niet eens om. Fietst op zijn dooie akkertje verder. Wat me dus nóg kwader maakt! Wat denkt hij nou helemaal? Dat de weg van hém alleen is? Dat er geen verkeersregels bestaan? Dat alleen je hand uitsteken voldoende is om over te kunnen steken?! Ik had gewoon moeten toeteren, zodat hij zich een rotberoerte was geschrokken. Maar ik ben weer eens te laat. Ik toeter namelijk zelden of nooit, dus voordat ik weet waar de toeter van mijn auto ook alweer zit, is hij alweer kilometers verder. Maar verdomme, mijn bloed kookt! Het is de zoveelste keer al dat ik dit meemaak de laatste weken. Het lijkt wel een epidemie, al die fietsende oudjes! Een pláág, beter gezegd! Op zich heb ik niet zoveel tegen oudjes. Tja, ze zijn oud, minder mobiel en hebben de nodige gebreken, maar over het algemeen heb ik geen last van hen en zij niet van mij. Leven en laten leven zolang het nog duurt, is mijn credo. En het zou natuurlijk aan mij kunnen liggen – maar dat denk ik eerlijk gezegd van niet, want meestal liggen dingen niet aan mij maar aan de ander – maar ik erger me de laatste tijd werkelijk kapot aan hen! Vooral ‘oudjes in het verkeer’ werken op mijn gemoed als een rode lap op een stier. Ik ben ook geneigd erop af te draven en ze aan te vallen. Zó agressief word ik van ze. En dat terwijl ik in het dagelijkse leven best een verdraagzaam mens ben. Vind ik zelf.

De vooruitzichten zijn trouwens niet best. De vergrijzing neemt alleen maar toe. Misschien ligt daar de oorzaak van mijn probleem: er zijn gewoon teveel oudjes. Want ook op de snelweg zit er regelmatig zo’n krasse knar voor me. Die met ware doodsverachting 80 rijdt waar je 120 mag. Ik heb dan altijd de neiging om te gaan bumperkleven, puur om te treiteren – ik word zelf namelijk altijd heel onrustig van bumperklevers – maar het is belachelijk duur wanneer je betrapt wordt door de politie, dus dat doe ik niet. Waar ik trouwens ook pisnijdig van word, is wanneer men geen richting aangeeft en zomaar ineens aan de kant gaat staan, zónder dat ik dus vooraf gewaarschuwd ben. Alsof richtingaanwijzers een te dure optie waren bij de aanschaf.

Mijn vader is achtenzeventig en rijdt ook nog steeds auto. Laatst zat ik naast hem, terwijl hij achter het stuur zat. Nou, ik heb doodsangsten uitgestaan! Hij niet. Dat was misschien nog wel het meest enge aan de hele situatie: hij is zich niet eens bewust van zijn gevaarlijke rijgedrag. En plotseling daagde het me: als ze mijn vader zijn rijbewijs verlengen – wat dus gebeurd is tot zijn tachtigste – dan doen ze dat ook bij al die andere bejaarde wegpiraten.

Die leeftijdskeuring is wat mij betreft dus echt een wassen neus. Bloed- en urineonderzoek, evenwicht, coördinatie, zicht, gehoor en een goed gesprek met een Arbo-arts. Maar dat alles zegt natuurlijk helemaal niets over het gedrag in het verkeer. Een uitgebreide proefrit bij dag én nacht is wat mij betreft de enige juiste test. Maar geen Arbo-arts die zich daarvoor leent.

Geef ze eens ongelijk.

Categorieën: Maatschappij

12 reacties

Meralixe · 23 maart 2012 op 14:23

Foei, foei, foei….En dat voor een psychiatrische verpleegster.

Meralixe · 23 maart 2012 op 14:24

Foei, foei, foei….En dat voor een psychiatrische verpleegster.
Eén keer was wel genoeg maar ik heb ergens een fout gemaakt zodat er twee keer ingezonden is waarvoor mijn excuses.
Was de column ingezonden onder de noemer “gein & ongein” dan zou ik er ook eens hartelijk om gelachen hebben maar nu…..ook. 😆

SIMBA · 23 maart 2012 op 15:00

“Ik heb alle tijd” zegt mijn schoonvader als hij heel kalmpjes overal naartoe tuft. Ja hij wel, maar het merendeel van de weggebruikers NIET!!! Levensgevaarlijk inderdaad.
En wat te denken van die enorme groepen bejaarde fietsers….. 😕

JoeyvG · 23 maart 2012 op 15:53

Als je al niet eens meer als loensende opoe met 60 km per uur slingerend over de A12 mag rijden, waar gaat het dan heen met onze verdraagzaamheid?

Column met plezier gelezen!

lisa-marie · 23 maart 2012 op 17:15

wee je wat ik het ergste vind dat ze zorgeloos op de fiets door rood rijden en hen overkomt niets terwijl als ik dat doe 😀

Harrie · 23 maart 2012 op 18:04

Zo’n oudje op een electrische fiets is nog veel erger. Dan denk je oh een oudje dat duurt wel even en dan ineens sjeest ie je voorbij. Ze meosten het verbieden.

arta · 24 maart 2012 op 08:48

Vorige week reed mijn vader bij het stadskantoor een lantaarnpaal om, die vlák voor hij de gevel raakte in een rare verwrongen hoek bleef hangen. Na de bekeuring werd in het stadskantoor keurig zijn rijbewijs verlengd met tien jaar. Een uur na het gebeuren was hij het hele voorval alweer vergeten…
Goede column, Champagne!

Libelle · 24 maart 2012 op 10:47

Ik ben stokoud en gisteren reed ik weer achter zo’n trut die afremde tot dertig terwijl haar licht op groen stond. En ja hoor, het lukte haar, nog net voor de streep sprong het verkeerlicht op rood. Rustig babbelde ze met haar vriendin.
Ik stuurde naast haar en maakte het gebaar “gasgeven”, maar ze had helaas de cursus “plebs negeren” gevolgd. Op de achterbank lagen hun golfspullen. Samen waren ze nog geen zeventig. Bij groen moest ze eerst wakker getoeterd worden, maar toen was ik al thuis. Het stikt van die trage vrouwen, een kop thee zetten duurt er een uur! Goh, wat een gave van jou, iemand zo boos krijgen.

Mien · 25 maart 2012 op 12:41

.

[b][u][url=http://www.youtube.com/watch?v=E-f4r_XRr2M]Maak plaats, maak plaats, maak plaats …[/url][/u][/b]

Goede kwaaie column !!!

[img]http://www.gentblogt.be/wp-content/uploads/2007/01/20070101_hvveen.jpg[/img]

schoevers · 25 maart 2012 op 18:30

In de eerste plaats: Ik ben niet bejaard en rijd nog als een jonge god.
In de tweede plaats: ik ben iets ouder, en wellicht iets wijzer, en weet datje later stap voor stap afbouwt. De laatste en meest vervelende stap is uiteindelijk het verlies aan mobiliteit.
Ten derde: Ik heb ook wel eens last van ouderen op de weg, maar begrijp het verschijnsel wat meer. Tolerantie heet dat.

Ego: Ik zie de humor van de column niet in. Het is voor mij een typisch voorbeeld van het Nederland (Heet je Henk of Ingrid?)waar ik mij zorgen om maak: intolerantie, geen empathie en egoïsme.

Deze week ben ik met een column teruggekeerd op de site. Het was leuk daar positieve reacties op te ontvangen. Als jouw column een nieuwe norm is, ben ik snel weer weg. Bah.

champagne · 25 maart 2012 op 21:52

@Schoevers: als je al langer columns schrijft, dan weet je vast ook dat overdrijven en het stellig deponeren van je standpunt een manier is om je punt duidelijk te maken in een column.

Jammer dat je je persoonlijk aangevallen lijkt te voelen, maar laat je door mij niet weerhouden van het schrijven en plaatsen van columns. Ik bepaal hier de norm niet.

Smaken verschillen, gezien de reacties. Gelukkig bestaat tolerantie nog, ook op columnx.

WritersBlocq · 26 maart 2012 op 16:03

Hihi, leuk hoor Champie! Ik vind het ook zó bloedirritant. Ze rijden als een slak in een auto, en scheuren je uit je schoenen met hun scootmobiel. Om 5 uur ’s middags in de supermarkt. Ja, omdat het dan gezellig is, en ze ‘ook even onder de mensen zijn’.

Grrr!! :hammer:

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder