[i]‘Ik verlang zo naar droomland,
Daar is steeds vree,
Dus ga met mij mee,
Samen naar het heerlijke droomland’[/i]
[size=xx-small](van: Paul de Leeuw & André Hazes)[/size] Het heeft wat rustgevends. Schrijven in de trein. Een bijna lege coupé en op de achtergrond het zachte getik van wielen op een rails. Eén met mijn gedachten. Turend naar mijn laptop hoor ik de voice-over roepen dat het volgende station Utrecht Centraal is. Ik besef dat mijn moment van rust voorbij is en dat het harde leven weer begint. Een klasgenoot belt, hij staat in de file en komt dus later. Op zich niets aan de hand. We hadden afgesproken op het station dus ik besluit rustig op een bankje te gaan zitten. Ik kijk om me heen en een angstig gevoel bekruipt me. Ik had de tijd nog niet gezegd, hè? Het is 23.42 uur. Langzaam zie je het volk veranderen van kleur. Letterlijk. De normale reizigers vertrekken stilaan naar hun plaats van bestemming en allochtonen, waaronder veel negers, komen op het stationstoneel. Wat doen die lui toch altijd ’s nachts op stations? Ik wil het antwoord eigenlijk niet weten. Mijn angstige gevoel wordt nog erger wanneer er een groepje op een bankje naast me gaan zitten. Schijterd als ik ben, besluit ik [i]casual[/i] naar een van de informatieborden te lopen.

Waarom wordt een mens toch bang wanneer een stel allochtone jongeren ’s avonds laat in de buurt komen? Deze wordt toch ook niet bang wanneer hij een stel dronken studenten met geruite blousjes ziet? Terwijl bij de allochtone jongeren al spookbeelden van messteken, berovingen en schietincidenten op je netvlies verschijnen, zie je bij de corporale ballen hooguit wat overgeefsel op je net nieuwe colbert tevoorschijn komen.
Het is een probleem wat de eerst komende tien jaar nog niet zal worden opgelost. Rationeel gezien klopt het; allochtonen komen nu eenmaal eerder op het verkeerde pad. Dat is statistisch bewezen. Maar niet alles moet je wegredeneren met de ratio. Dan heeft leven uberhaupt geen zin. Je sterft toch weer, en wat er tussendoor gebeurd is dan niet belangrijk meer.

Die angst is ingeburgerd. Hoe haal je zoiets er in godsnaam uit? Voorbeeldallochtonen omtoveren tot helden? Ik weet niet of dat helpt; ik kan die kop van Ali B. niet meer zien als ik eerlijk ben. Ik kan het niet laten om te zeggen dat Ali B. zonder zijn muziek ook nog steeds tasjes aan het beroven zou zijn. Niet iedereen heeft zijn talent. De bijzondere voorbeelden moeten weg, denk ik dan. Het moet júist gewoon worden dat allochtonen een goede baan hebben. Het moet niet raar zijn wanneer er opeens een premier met een kleurtje komt.

Helaas besef ik dat dit nog steeds niet mogelijk is, en dat ik net zo hard meedoe.
Vrolijk keer ik terug van een feestje en loop ik over een nog stiller station. Ik stap in de trein en open mijn tas. Mijn laptop zit er nog in. Ik start hem op, want word roept me. Nog voor ik mijn eerste letter heb getypt, droom ik alweer weg. Eén met mijn gedachten.

Categorieën: Algemeen

8 reacties

WritersBlocq · 3 september 2006 op 12:28

Hoi welkom hier.
Wat doen die 1e 4 regels in je column?
Lekker vlot en zalig foutloos geschreven verhaal, knap!
Ik heb er soms ook last van, van dat angstige gevoel dat je hier en daar beschrijft, en baal daar wel van. Volgens mij ligt het aan ons, want hoe vaak zijn we nou echt bedreigd/overvallen/nog erger?

Li · 3 september 2006 op 14:35

Helemaal met WB eens. Het nodigt niet echt uit om de column te lezen. Gelukkig dat ik het wel heb gedaan want het is uitstekend geschreven. Met een duidelijke boodschap, ook dat!

Li

KawaSutra · 3 september 2006 op 15:14

De oplossing ligt wel tussen de oren maar niet in Droomland. Prima geschreven maar de intro is wat overbodig.

DreamOn · 3 september 2006 op 16:39

Hee, van harte welkom op column x. En wat een mooie eerste column.
Verder ben ik het met de anderen eens, die eerste regels maken mij niet nieuwsgierig, integendeel.
Dat is het leuke van column x: je leert ontzettend veel van de feedback die je krijgt!

Frequin · 3 september 2006 op 17:58

Inderdaad handig die feedback, hoewel ik als journalistiekstudentje als we de stereotypen mogen geloven slecht tegen kritiek behoor te kunnen.

Wat die regels muziek betreft; ik schrijf tegenwoordig altijd met een bepaalde quote of tekst erboven. Komisch dat jullie het niet kunnen waarderen; de meningen verschillen nogal.
Ik begrijp dat juist deze regels niet tot lezen aanzetten; het doet nogal zwaar aan.
Wellicht laat ik ze in de toekomst wel weg.

Ik begrijp dat ik voorlopig door de ballotagecommissie ben gekomen?

DreamOn · 3 september 2006 op 18:56

Er is geen commissie, iedereen mag lekker schrijven wat hij of zij wil, er is ook geen screening van bijvoorbeeld niveau: als je dus een slechte columnist bent krijg je zoveel kritiek, dat je óf beter gaat schrijven, óf (als je niet tegen kritiek kunt) met je staart tussen de benen wegholt van column x! 😀
Ik heb hier al veel geleerd, sta open voor kritiek!
Veel plezier op column x !

archangel · 3 september 2006 op 22:41

Van mij mag je ze laten staan hoor Frequin. Ik stel me zo voor dat je ze misschien schrapt wanneer je een column schrijft voor een krant of een tijdschrift (m.a.w. wanneer er strengere eisen aan het aantal woorden worden gesteld) maar op deze site zijn de begrippen ‘column’ en ‘columnlengte’ een stuk rekbaarder… 😉

Mosje · 3 september 2006 op 22:53

Ik zie op je weblog dat je alle stukjes begint met een cursiefje, niks mis mee, gewoon handhaven. Het hoort blijkbaar bij de vorm die jij gekozen hebt.
Mooi stukje trouwens. Het overkomt ons allemaal wel eens dat we zo denken (denk ik)

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder