Ik erger me rot aan van alles, maar aan niets in het bijzonder. Het komt op en gaat weer weg, of blijft irritant hangen als een snottebel die zich niet laat ophalen, maar ook niet laat wegsnuiten. Vandaag creëerde ik mijn eigen ergernis. Ik richtte een heerlijk hoekje in om in te verdwijnen, te schuilen voor mijn eigen buien, of voor de jouwe. Ik kan hem overal mee naartoe nemen. In gedachten vouw ik hem op en zet hem neer waar nodig, of parkeer ik hem ergens in de vergetelheid. Tijd, plaats en ruimte spelen geen rol. Mensen kunnen erin uitgenodigd worden om ergernissen rustig uit te praten, zodat het ongemakkelijke dat waarschijnlijk ons beiden – maar in elk geval mij – parten speelt, een plekje krijgt.

Hij is van alle gemakken voorzien. Na binnenkomst hang je zonder gedoe je jas op. Subliem ontworpen haken en ogen nemen deze ondankbare taak op zich; ze zijn zo gemaakt dat elke jas er probleemloos aan blijft hangen, zelfs die zonder lusje in de nek. Kijk, dat scheelt alvast een ergernis.

Ook staan er bij de ingang pantoffels van kindermaat tot maat schuit. Helden op sokken zijn ook welkom hoor, maar dan moeten ze niet zeuren als ze pijnlijk op hun teentjes getrapt worden als ze niet de pantoffelheld uit willen hangen.

Aan de wand hangt een prachtig bewerkt boetekleed met lange franjes. De kleuren goud, zilver en brons worden afgewisseld door de drie primaire kleuren en vormen een geheel, hoewel ze eigenlijk een aaneenschakeling zijn van aparte delen. Ze hebben zo iets menselijks. Afhankelijk van hoe je, of jij in het bijzonder, ernaar kijkt is het warm of juist kil. Ik vind het heel mooi.
Het boetekleed is uniseks; omvang en geslacht van degene die erin gehuld is zijn onbelangrijk. Het kleed lijkt zich als een kameleon aan te passen aan de moedige drager ervan.

Een comfortabele beklaagdenbank ontbreekt uiteraard niet in mijn ergernis. Voor de ene helft is het een chaise longue van knalblauw leer met een harde zit, terwijl de andere helft bestaat uit een zachte stoffen bank met diepbruine kussens. Ik erger mij niet aan voeten op de bank.

Mijn ergernis is helemaal af, maar het leven lijkt te snel te gaan om er samen met jou zitting in te nemen en te doen wat eigenlijk gedaan kan worden. Ik laat dit hoekje voorlopig maar voor wat het is, en ga mij maar eens buigen over de gelijkenis die wij hebben. Want laten, ja, dat is ook een kunst.

Categorieën: Algemeen

WritersBlocq

Talent voor tekst, taal en verhaal

18 reacties

KingArthur · 15 juni 2006 op 17:07

Ik zou me nog bijna prettig voelen in je ergernishoekje.

[quote]…een zachte stoffen bank met diepbruine kussens[/quote]
Heeft Raindog hier onlangs zitting genomen? 🙂

KawaSutra · 15 juni 2006 op 18:05

Wat een mooie levenswijsheden weer!
Je moet het idd. een plekje kunnen geven, bijvoorbeeld in een erger’nis. Zodra je het daar kunt laten kun je de vrij komende energie gebruiken voor de positieve dingen van het leven. Zoals het spelen met woorden want dat is jou wel toevertrouwd. Weer een genot om te lezen. 🙂

Li · 15 juni 2006 op 19:39

Wauw. Klasse geschreven Paulineke! Een woordpareltje is het. Ik zou graag willen quoten maar dan blijf ik aan de gang.:-)

Li

Anne · 15 juni 2006 op 20:15

Je hebt mij een werkelijk helemaal nieuw beeld voor ogen geschetst, met de ergernis. Prachtig.
Anne

Ma3anne · 15 juni 2006 op 22:08

Ik kom me gezellig een keer bij je ergeren in je ergernis.

Wat een vondst en wat een prachtige zinnen! Column van de maand wat mij betreft.

WritersBlocq · 15 juni 2006 op 23:41

Deze fijne reacties van jullie neem ik mee in mijn geschiedenis van vandaag 🙂

DreamOn · 16 juni 2006 op 00:53

Ik heb me absoluut niet geergerd aan deze column, integendeel. Goed geschreven, mooi visueel voorgesteld.
Bedankt,
Groetjes Trudy,
een nieuwkoomster die haar ogen uitkijkt (leest)

Eddy Kielema · 16 juni 2006 op 09:52

Een juweel van een column met prachtige vondsten!

DriekOplopers · 16 juni 2006 op 11:09

Hulde, WB! In één woord hulde!

Zoals zo vaak buig ik weer diep in bewondering voor je.

sally · 16 juni 2006 op 13:05

Mooi bedacht WB.

groet
Sally

pepe · 16 juni 2006 op 21:38

Geweldige column en lekker zo’n speciaal hoekje.
Ergens klinkt het ook zo heerlijk simpel, maar hoevelen kunnen werkelijk hun erger-nissen plaatsen?

Erg leuk gevonden woordspelling WB!! 😉

WritersBlocq · 17 juni 2006 op 00:05

Ook jullie bedankt voor je reacties.
Groetjes allemaal, Pauline.

Mup · 17 juni 2006 op 15:39

Als ook helden op sokken welkom zijn, schuif ik ook nog eens aan, prachtcolumn,

Groet Mup.

Chantal · 17 juni 2006 op 19:17

Mooi, WB! 🙂

Trukie · 17 juni 2006 op 20:37

Ik heb hem in een plastic mapje in een intiem hoekje gehangen waar je hem echt op het gemak tot je kunt nemen.
Ik weet zeker dat er na iedere leessessie een gouden rand om heen komt.
Echte waar hoeft niet versierd te worden.

Trukie

Mosje · 17 juni 2006 op 22:02

Ik erger me kapot aan dit verhaaltje (grapje hoor, met plezier gelezen)

Kees Schilder · 18 juni 2006 op 09:27

Steengoed WB! mens wat schrijf jij als een tierelier

WritersBlocq · 18 juni 2006 op 11:08

Het is niet makkelijk om mij stil te laten vallen, maar jullie is het wel gelukt met al die mooie reacties, chapeau 😀

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder