Ik schrok er vroeger altijd van, als vrienden of familie vroegen: komen jullie een avondje? De vakantiefoto’s zijn klaar. Om maar niet te spreken over de dia’s of de super-8 films.
Nu alles gedigitaliseerd is zijn de plaatjes er al vóór dat de herinnering zich in je geheugen een plaats heeft veroverd. Soms heeft men ze al gezien als jij nog aan het uitpakken bent en ze alleen overhaast bij het thuiskomen vanuit je camera hebt gedownload en opgestuurd. Dat de techniek je inhaalt hoort natuurlijk gewoon bij deze tijd. Ik heb zelf ook zo’n handig ‘digje’ niet groter dan een plak ontbijtkoek.
Maar veel romantiek heeft het niet meer in zich. Toch is het eigenlijk hoogst merkwaardig dat ik terugverlang naar dat eindeloze ’kiekjes’ kijken. Dat woord bestaat trouwens niet meer. Ooit van ‘digi-kiekjes’ gehoord? Nee, toch? Klinkt als gemanipuleerde kuikens.

Op zo’n ouderwets avondje werden oneindig veel foto’s doorgegeven en de volgorde was al snel zoek zodat iedereen de draad kwijt raakte, maar dat meldde je wijselijk niet, want dan werd er opnieuw begonnen. Je kreeg er vooral lange uitleg bij over wat er net niet te zien was.
‘Ja, daar vlak om de hoek was de bakker, daar haalden wij altijd ons stokbrood’. En: ‘Daar achter die boom stond onze tent, kan je net niet zien’. Stápels van die dikke mapjes van de fotograaf worstelden we door, waarbij de negatieven geregeld op de grond vielen. Iemand stopte ze dan wel in een willekeurig mapje.

En dan die dia’s, die een eindeloze tijd bleven stilstaan, zodat de personen je onuitstaanbaar lang bleven aankijken en je je ogen maar even dicht deed in het donker. Het was alleen zaak te zorgen dat je op tijd wakker werd als na uren plotseling het licht aanging en iedereen elkaar gapend aankeek na al die zonsondergangen, vetrollen, zeeën, straatjes en gestreepte parasollen. Totaal verdroogd en verhongerd omdat er al die tijd niks geserveerd was.

Een verhaal apart vormde de super-8 films. Ze duurden meestal twee minuten en je hoorde als geluid het ‘schuifruisen’ van de film langs de twee grote zwarte spoelen. Wanneer de projector even stokte, en dat gebeurde vaak, rook je een scherpe schroeilucht die lang in je neus bleef hangen. Het licht ging na elke twee minuten aan en dan was het weer tien minuten wachten tot er een nieuwe filmstrook precies in de vierkante gaatjes lag. Het begin bestond uit geflikker en strepen, het eind dito. De camera deinde lekker mee met de beelden. Het was trouwens wel beter dan bij de dia’s want in die vele pauzes scoorde je nog wel eens zoute stokjes of een zure bom en een glas Vermouth.

Is dat nostalgie?
Terugverlangen naar wat je verveeld en geërgerd heeft?
Ik heb nog schoenendozen vol foto-hutspot. Binnenkort organiseer ik een avondje met uitleg over wat er nèt niet te zien is…….

Categorieën: Algemeen

Avatar

pally

Genieten van leven en mensen en natuur om mij heen. Schrijven als belangrijke drijfveer om te ordenen, te relativeren en te communiceren.

14 reacties

Avatar

pepe · 20 mei 2007 op 17:24

Heerlijk kiekjes kijken uit de oude doos. Erg leuke column.

Maar het digi-knutselen met foto’s vind ik ook erg leuk en het geeft minder rommel, meer mogelijkheden. Knippen en plakken zonder schaar of lijm bevalt mij prima.

En tegenwoordig kun je je fotoalbum online maken en bestellen, dus dat blijft nog wel bestaan.

Avatar

Prlwytskovsky · 20 mei 2007 op 18:06

Ja, altijd leuk om even terug te kunnen kijken hoe het ooit was.
Mocht je een avondje uitleg organiseren doe er dan een betoog bij over wat je net niet schreef.

Avatar

SIMBA · 20 mei 2007 op 19:57

[quote]Binnenkort organiseer ik een avondje met uitleg over wat er nèt niet te zien is…….[/quote]
Mag ik ook komen????

Avatar

Bitchy · 20 mei 2007 op 20:41

Hmmm volgens mij heb ik net alle *film c.q. dia-avonden* gemist. Zorgde ervoor dat ik die avonden al *bezet* was 😉

Heerlijk geschreven, dat dan weer wel, zou bijna willen dat ik er een paar had meegemaakt! 😉

Avatar

arta · 20 mei 2007 op 20:47

[quote]Is dat nostalgie?Terugverlangen naar wat je verveeld en geërgerd heeft?[/quote]
Volgens mij wel, Pally!!
Weer erg mooi geschreven!
(en een leuke titel)

@Sim: hou een plaatsje in de auto vrij voor mij, dan!!

Avatar

Trukie · 20 mei 2007 op 21:44

Herkenbaar.
Maar na de papieren versie gaat nu geregeld de camera rond om op het display de vorderingen van de verbouwing te laten zien of de laatste van de kleinste (babietje).
Of met het kabeltje via de TV……

Avatar

KawaSutra · 20 mei 2007 op 22:51

[quote]Binnenkort organiseer ik een avondje met uitleg over wat er nèt niet te zien is…….[/quote]
Dat wil ik absoluut niet missen! En dan spreken we gelijk af voor een avondje bij mij. Ik heb nog zo’n 3000 dia’s hunkerend om weer een keer vertoond te worden. 😀

Avatar

Ma3anne · 20 mei 2007 op 23:26

Nu we het er toch over hebben: is hier iemand die super8 filmpjes op CD kan zetten?

Heerlijk irritant beschreven, Pally. Nee, wat mij betreft niks om naar terug te verlangen, die vreselijke avonden bij kennissen en vrienden. Doe mij maar een lekkere powerpointvakantiepresentatie, die op de achtergrond op tv te zien is en waarbij het leven gewoon doorgaat. 😕

Avatar

Mosje · 21 mei 2007 op 09:24

Laat je even weten wanneer dat avondje is? Dan kom ik niet namelijk.
😀

Avatar

DriekOplopers · 21 mei 2007 op 11:29

Roept mooie herinneringen op. Bij ons waren die dia-avondjes juist wél leuk. De projector van oom Roel, de lastige vragen van tante Janny. En als kind laat opblijven…

Toch eens kijken of dat viewertje nog steeds in de kast ligt. Kan ik mijn straatbeelden uit de jaren-70 weer eens bekijken.

Dankjewel voor deze mooie column.

Avatar

Eddy Kielema · 21 mei 2007 op 13:53

Volgens mij zijn die ‘heerlijke avondjes’ nu ingeruild voor de nog veel irritantere weblogs, waarop je elke keer iets moet zetten, anders krijg je het verwijt dat je geen belangstelling hebt. Of, nog erger, ongevraagd opgestuurde foto’s, waardoor je mailbox verstopt raakt… Elke keer als er iets vervelends verdwijnt, komt er iets nog ergers voor in de plaats. Dat is de ellende… 😉 Prima column, trouwens. Ik heb nooit geweten wat super8 was. Weer wat geleerd dus!

Avatar

klapdoos · 21 mei 2007 op 13:55

Als er een blij is met deze fotosoep ben ik het wel. Gewoon omdat de meeste die al reeds overleden zijn nog levend en wel op de 8 milimeter staan te dansen en bewegen, alsof ze zo de kamer in konden lopen…Was het maar waar, en foto’s hebben toch nog iets van….ze kunnen in een lijstje als een herrinering die nooit kan vervagen…Ik wil geen digitaal apparaat, heb er wel een, alleen voor het gemak, maar ook een camera met nog gewoon rolletjes, en albums zat te over, voor hen die a-digitaal zijn..Een heleboel herkenbaar in jouw verhaal, bedankt, ik was weer even dat meisje dat meekeek naar de 8 milimeterfilms van mijn overleden zus Nu kijk in alles op een cd, overgebracht door de fotograaf, waar de techniek al niet voor staat. Maar levende beelden zeggen mij meer dan een digifoto..
Bedankt voor je lieve verhaal. vol koesteringen.
groet van leny :wave: :wave:

Avatar

Li · 21 mei 2007 op 22:43

[quote]Ik heb nog schoenendozen vol foto-hutspot. [/quote]
Ja, ik ook. Met bijbehorende negatieven, want je weet maar nooit. Eens in de zoveel jaar worden de filmpjes van zolder gehaald. Meestal als er weer een nieuwe schoondochter in beeld is. Dan worden alle kiekjes uit het verleden weer kirrend van plezier verwelkomd en bewonderd. 🙂

Li

Avatar

pally · 22 mei 2007 op 14:22

Leuk om de reacties te zien , met voor sommigen herkenning. Bedankt!

groet van Pally

Geef een antwoord