Klokslag negen uur in de avond ontgrendel ik de deur; het lage tarief is ingegaan. Ik ben nog niet binnen of achter mij wordt alweer een nieuwe vracht aangeleverd, daarmee de ingang volledig blokkerend. Op de tast zoek ik de lichtknop maar het aanflitsende licht kan mij nauwelijks bereiken; het wordt volledig aan het zicht onttrokken door de bonte verzameling die vanaf mijn zelf gesponnen draden naar beneden hangt. Ik zit gevangen, gevangen in mijn eigen web. Ik baan mij een weg links en rechts maaiend met mijn handen, ondertussen klimmend en struikelend over de enorme berg die elke dag meer aangroeit. Allerlei soorten en maten in alle kleuren van de regenboog. Boven mij ruikt het fris, vanonder vult een penetrante geur de ruimte waarin ik mij heb teruggetrokken.

Dit is onze machinekamer; het kloppend hart van ons grote gezin. Machines om mij heen stampen en tollen rond. Linksom draaiend, dan weer rechtsom. Een ander raakt over zijn toeren. Volledig van slag geeft hij er de brui aan, moegestreden van het enorme geweld. Soms heeft een reparatiepoging succes en kan de levensduur nog even gerekt worden, vaker is het een hopeloze strijd. Het apparaat wordt vervangen en kan vervolgens tot rust komen bij de rest van het uitgerangeerde machinepark. Rust roest……

Volgens een uitgekiend systeem wordt de capaciteit ten volle benut. Het vergt uiteraard wel een goede timing. Het proces neemt zijn aanvang door de oudste van de twee, een hoogbejaarde bovenlader, te ontdoen van zijn nog druipende inhoud. De ingebouwde centrifuge heeft al lang de geest gegeven na een dappere poging twee voetbalschoenen droog te draaien, hem toevertrouwd in een onbewaakt ogenblik. De was wordt vervolgens beetje bij beetje overgeheveld in een vrijstaande centrifuge, soms uit balans maar nog jong van geest. Bij het inbrengen moet ik er wel de juiste draai aan geven anders gaat hij op de loop. Eenmaal zijn draai gevonden spuit hij zijn water naar het een lieve lust is in het daartoe bestemde teiltje. Ik zie mijn kans schoon om de waslijnen te ontdoen van hun zware last. Langzamerhand zoekt het licht zijn weg in de schemerige ruimte. De contouren van de onwelriekende voorraad worden beangstigend duidelijk.

Met een knijper op de neus tracht ik de wachtende berg te scheiden. Bont bij bont en wit bij wit in twee verschillende temperatuursamenstellingen. Het teiltje met spoelwater wordt, mits van aanvaardbare kleur, aangewend om de inmiddels in de wasmachine aangevulde zeep uit het zeepbakje te verdrijven. Zodra die machine draait transporteer ik de inhoud van de centrifuge naar de droger; ingezet voor datgene wat te arbeidsintensief is om aan de waslijn te hangen.
Lingerie vereist een zekere selectie dus krijgt mijn speciale aandacht. Ik vind stringetjes in allerlei uitvoeringen, soms te klein om herkenbaar te zijn. Een wirwar van in elkaar gehaakte beha’s in alle cupmaten; vaak nog maar voorzien van één, voor de droger funeste, beugel. Een boxershort waarvan het kruis ontbreekt. Blijkbaar weg gescheurd op een heftig moment; zo probeer ik te verklaren. Ik voel me bijna een voyeur.

De tweede wasmachine, een moderne voorlader, staat te trappelen van ongeduld maar weigert systematisch elke dienst. Lampjes branden veelbelovend, water wordt ingenomen maar meer weet het apparaat niet te presteren. De tot drie maal toe doorgeworstelde gebruiksaanwijzing doet me besluiten de afvoer te controleren. Ik probeer de kunststof dop los te draaien echter die scheurt open. Een golf water, met in zijn kielzog een kindersok en nog wat munten uit het guldentijdperk als fooi, stroomt over de vloer alle kanten op.

Ik besluit deze tegenslag te verdringen en werp mij enthousiast op de wasmachine die net zijn programma trots heeft afgerond, waarna het centrifuge-proces zich herhaalt. Eén voor één drapeer ik de kledingstukken over de kriskras gespannen waslijn boven mij. Knijpers gebruik ik niet om onnodig tijdverlies te voorkomen. Vermoeid en geërgerd maak ik half binnenstebuiten gekeerde kledingstukken weer geschikt voor lijnpositie…….totdat het lijntje breekt!

Categorieën: Algemeen

KawaSutra

Columnist (nou ja) van 2005 t/m 2012 Een voorzichtige comeback in 2017 Het leven, daar gaat het om!

17 reacties

Mosje · 7 juli 2005 op 11:16

Als ik een vrouw was zou ik als volgt reageren:
“Mmm, wel goed dat een man eens meemaakt wat wij vrouwen allemaal etc. etc.
😛

Mooi stukje, leuk beschreven die situatie.
Maar dat jij bont en wit scheidt joh, dat doe ik nooit, veel makkelijker. Goed, de witte was gaat steeds meer op de bonte lijken, but who cares?
Dat jij trouwens de voorwas durft over te slaan, vind ik wel weer erg moedig.
😉

WritersBlocq · 7 juli 2005 op 11:26

Hoi Kawa, wat een schitterende schets heb je weer gemaakt van de dagelijkse routine. Ik was met plezier aan het lezen, van begin tot eind.
[quote]Als ik een vrouw was zou ik als volgt reageren:[/quote] Je zou dus reageren als een echte teef Mosje!
Was getekend, Pauline.

Li · 7 juli 2005 op 11:33

Mag ik nu ‘herkenbaar’ schrijven?
Vast wel.:-P

En Kawa, vreet jouw wasmachine ook sokken op? En altijd maar de helft van een paartje zodat je met een hele berg eenlingen opgescheept zit:-? 😀

Li

Eddy Kielema · 7 juli 2005 op 11:46

Leuk beschreven, Kawa! Van een alledaags klusje maak je een heel spannend verhaal.

klungel · 7 juli 2005 op 12:00

‘k Heb ook zo’n park in de kelder. Alleen niet de luxe van meerdere machines die hetzelfde kunnen. Laatst was de droger stuk en dat betekend dan a la seconde repareren of vervangen :-D.

Erg leuk geschreven en dus met plezier gelezen 🙂

Domicela · 7 juli 2005 op 12:02

Ik vind het al knap dat jij als man de kleuren scheidt …. die van mij is systematisch kleurenblind en blijft dus ver uit de buurt van alles wat met was te maken heeft 😉 😉

En ook mijn apparaten eten sokken (en sokjes).

Succes met de was ….

Kees Schilder · 7 juli 2005 op 12:08

Ik ben jaloers op je want ik ben kleurenblind en smijt(smeet) alles door elkaar.Leuk beschreven

Ma3anne · 7 juli 2005 op 12:20

En wat doe je met de strijk?

Wright · 7 juli 2005 op 12:22

Geweldige beschreven, Kawa!
Raar sfeertje weet je te creëren in die waskelder.
Beetje luguber bijna.
De was doen zal nooit meer hetzelfde zijn..

(Overigens een tip voor kwijtgeraakte sokken, zoek eens in je dekbedhoezen, wonderbaarlijk wat je daarin soms terug vindt) 😛

Troy · 7 juli 2005 op 12:55

Eindelijk is het mysterie van de verdwenen sokken opgelost 🙂 Ik dacht ook dat wasmachines konden eten…Een bijzondere beschrijving van een alledaagse klus.

Grt Troy

bert · 7 juli 2005 op 14:50

Zelf ben ik thuis al lang verantwoordelijk voor de was. Op zich valt het bij ons wel mee met de was.
Sinds de twee oudsten het huis uit zijn is de was zeker gehalveerd. Ik houd het nu gewoon op licht en donker, alles 40 graden, goed te overzien. En als het deze methode niet overleefd kopen we wel weer iets nieuws. 🙂

Raindog · 7 juli 2005 op 22:50

Mijn machine moet zijn eerste beha nog draaien maar als ik dit zo lees….

😀

KawaSutra · 8 juli 2005 op 00:39

Bedankt voor jullie reacties.

Ma3, strijken daar heb ik gelukkig mijn personeel voor. Dat mogen ze zelf doen.
En wat de sokken betreft; wij lopen hier allemaal met gemixte paren dus één sok meer of minder valt niet meer op. 😀

melady · 8 juli 2005 op 02:03

[quote]Ik vind het al knap dat jij als man de kleuren scheidt[/quote]

Je kan ook 7 kleuren schijten, maar dat is weer een ander genre.

Leuke column Kawa!

Louise · 8 juli 2005 op 13:39

Wassen is vreselijk, maar jij maakt er complete horror van 😉 en laat ik daar nou net van houden…

sally · 8 juli 2005 op 16:44

Precies. Goed dat een man dat ook eens doet. Weet die ook eens wat een vrouw te verduren heeft.
zo goed mosje?

Alleen de lingerie graag in een daarvoor bestemd zakje kawa….
Anders doe ik het liever zelf de volgende keer!

Uniek, tot in de puntjes beschreven wasellende…

hardstikke mooi!
liefs
Sally

Ma3anne · 8 juli 2005 op 20:07

Das mooi dat ze zelf strijken. Ik zou haast medelijden met je krijgen.
Vergat ik nog te zeggen, dat ik het een hartstikke leuke column vind. 😀

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder