… dat jullie eens op jullie zelf gaan, moeten de kinderen gedacht hebben.
We hebben iets te vieren, een klein niet zo bijzonder feestje. Eigenlijk niet eens vandaag, maar morgen. En omdat we morgen als gezin niet compleet zijn, doen we het een dagje eerder. Het avondeten is net wat chiquer dan gewoonlijk op een doordeweeks maandag, vanmiddag hebben we ook nog snel een cake gebakken voor bij de koffie.
Alle drie de kinderen zitten wat zenuwachtig te wiebelen aan tafel en zodra de laatste hap is genomen, vliegt er eentje naar de slaapkamer.

Met een vreselijke lach op zijn gezicht, komt hij de huiskamer in met een Blokkertas. Grote zus haalt er een envelop uit en die wordt op tafel gelegd. Ik durf hem niet te pakken, dus dat mag manlief doen. Een for ever friends kaart, met lieve woorden.
Uit de kaart komen papieren rollen, die in mijn handen worden gestopt en ik moet het voorlezen, nu is dat gewoonlijk niet zo’n probleem. Ik kan lezen en ben ook wel gewend om voor publiek te lezen. Maar nu klap ik dicht, bij het zien van een geprinte bevestiging van een hotel. Dochter was wel zo slim om het niet per post te laten verzenden.

De letters dansen werkelijk over het papier en ik ben muisstil. Perplex. Overrompeld, overdonderd en zeer verrast.
Ze moeten het me voorlezen, voor ik besef wat ze ons hebben geflikt. Eerst krijg ik het benauwd, want ik heb in die dagen afspraken staan, waar ik niet onderuit kan. Dochter wimpelt dat meteen weg, zo lekker nonchalant ‘van-kan-jou-dat-nu-wat-schelen, denk-eens-aan-jezelf.’ En ergens heeft ze wel gelijk, vind ik nu.

Ze sturen ons twee hele dagen en nachten van huis, het eerst volgende weekend zal Château Marquette ons tijdelijk verblijf zijn.
Nu ik inmiddels wat van de schrik ben bekomen, kan ik zeggen: ‘geloof me, wij gaan samen twee dagen kinderloos genieten.’
En toch zal ik ook weer blij zijn als ik ze alle drie weer terug zie bij thuiskomst.

De drie kinderen hebben al meer dan een week met dit geheim rondgelopen en zich niet versproken. Ik heb niets, maar dan ook echt helemaal niets gemerkt. Alle telefoongesprekken en mailverkeer heb ik gemist. En zelfs als de oudste moet werken is er CX-oppas geregeld. Opa en oma zijn ook ingelicht en hebben er een schepje bovenop gedaan.
WIJ krijgen zakgeld mee, in plaats van andersom. Met de opmerking dat we niet thuis mogen komen voor het zakgeld op is en we moeten ons ook geen zorgen maken over hen. Zij redden het wel, zeggen ze vastberaden.

Categorieën: Algemeen

pepe

Vrouw, (schone)moeder, leerling-creatief schrijven en nog veel meer. Wil je meer lezen? Hier schrijven wij (meiden van Mary)www.meidenvanmary.wordpress.com. Ik mag één van deze meiden zijn. Schrijven is schrappen, het schrijven schrappen is geen optie.

13 reacties

prikkels · 4 maart 2005 op 18:50

Wat een ongelooflijk lief en ontroerend stukje.

En wat zijn jullie schat hemeltje rijk met zo’n drietal. 🙂

WritersBlocq · 4 maart 2005 op 19:12

en laat Chateau Marquette geen Chateau Migraine worden Pepe! het zorgt vast voor mooi voer voor je volgende column. geniet ervan! knuf, pauline

melady · 4 maart 2005 op 20:05

Jullie zijn RIJK!

Melady 🙂

sally · 4 maart 2005 op 21:21

Heerlijk om te bedenken hoe ze zich hebben zitten te verkneuteren bij de voorbereiding van dit “super”kado.
Zie geen beren en geniet!
Je kinderen hebben goed gezien dat af en toe met z`n tweetjes erop uit top is.En wat mij betreft hoogst noodzakelijk.
veel plezier
liefs Sally.
😎

Li · 4 maart 2005 op 22:31

Ik kan me voorstellen dat je helemaal overdonderd was Pepe.
Wat ontzettend lief van je ‘goudstukjes’.
Geniet er maar lekker van 😉

Liefs van Li

Louise · 5 maart 2005 op 10:40

Dat is nog eens genieten… op alle fronten 🙂

Ma3anne · 5 maart 2005 op 11:44

Inderdaad de hoogste tijd dat jullie eens even een lekker weekend voor jullie zelf hebben.
Dat die kids van jullie kanjers zijn, wisten ik al jaaaaaaren!
Hoe zou dat toch komen met zulke ouders? :kiss:

Kees Schilder · 5 maart 2005 op 11:58

Dit is pas rijkdom! Geweldig!

Mosje · 5 maart 2005 op 12:00

Hey pepe, leuk he? Een dergelijk kunstje hebben mijn kinderen ons met de Kerst geflikt. Dan voel je je plotseling heel erg rijk.

pepe · 5 maart 2005 op 14:12

Allemaal bedankt voor de reacties, maar boven alles natuurlijk onbeschrijflijk veel dank aan de drie kanjers die ons een fijn, mooi kinderloos en zeer vermoeiend weekend hebben gegeven.

*prikkels* Dat zijn wij zeker, wisten we ook al wel. Maar dit overtrof alles.

*Writersblock* Wij hebben inderdaad afgelopen weekend genoten, voer zit nog in koppie maar komt er binnenkort vast uit.

*Melady* Stinkend rijk met die lieve ettertjes 😉

*Sally* De voorpret die zij hebben gehad moet zeker leuk zijn geweest. Jammer dat ik dat niet heb mee gemaakt. Inmiddels hebben we genoten en zij hebben het ook overleefd!! Heel goed zelfs.

*Li* Ze hadden me echt heel goed tuk! Ze zijn niet alle dagen lief hoor, maar de streken die ze hebben mogen er ook best zijn.

*Louise* Absoluut op alle fronten.

*Ma3* Ik heb geen idee hoe die kinderen zo komen 😉 Komt nooit meer goed met ze.

*Kees* Rijkdom zeker, geweldig was het ook.

*Mosje* Heel leuk, maar het gevoel zo overdonderd te worden is niet uit te leggen met enkel woorden. Zelfs een tekening of tentje op de heide was al ok geweest, het gaat meer om het idee.

Dees · 5 maart 2005 op 18:55

Wat leuk Pepe! 🙂

KingArthur · 5 maart 2005 op 22:03

Leuk te mogen delen in dit geluk.

Mup · 7 maart 2005 op 10:09

Wanneer was dat? Niets van gemerkt, vond wel dat je er in ene een stuk beter uitzag na een weekend, moe maar erg voldaan, zeg maar :kiss:

Mup.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder