Het mannetje fietste twee keer in de week bij ons voorbij. Hij was kort van stuk, zijn benen kwamen altijd helemaal strak als de trapper onder was en dan nog moest hij zijn enkelgewrichten gebruiken om contact te houden met de trappers. Hij droeg een beige pet, zo eentje die je al jaren en jaren nergens meer kunt kopen. Onder zijn snelbinders zat altijd een kratje bier met twaalf flesjes Bavaria. Heen leeg en vol terug, zijn buik maakte altijd zichtbare sprongetjes van links naar rechts en zijn blik was altijd strak naar voren gericht. Ons mooie bloemperk met garaniums was nooit aan hem besteed. Hij was altijd onberispelijk glad geschoren en soms liep er een druppeltje traanvocht over zijn gezicht. Wedden dat hij ‘Fresh-Up’ aftershave gebruikt, had ik eens gekscherend bedacht.
‘Ik zie het fietsende mannetje nooit meer, met dat Bavaria kratje op zijn fiets, zie jij die nog wel eens?’
‘Weet je dat niet’, antwoordde de buurvrouw direct, ‘die is dood gevonden door zijn dochter achter zijn televisie. Hij woonde alleen…’, en ze putte zich uit om me uit te leggen waar.
Ik hoorde haar niet meer en bedacht hoe ik om hem zou rouwen. Uitgaande van mezelf, door een gemis in mijn vertrouwde straatbeeld, of om hemzelf, omdat het me een aardig mannetje leek en om zijn dochter die haar vader moest missen.
Ik besloot tot het laatste, ondanks de geraniums, de buurvrouw en ik keken zwijgend naar vier druk pratende Moslimvrouwen in kleurige gewaden die langstrokken, zonder ons op te merken.
‘Er komt vast weer een vertrouwd straatbeeld voor terug’, zei ik tegen haar.
‘O ja’, antwoordde ze.

Categorieën: Algemeen

13 reacties

Avatar

Mien · 24 juli 2012 op 07:55

Mooi sferisch straatbeeld zet je neer Libelle.
De titel sluit er mooi bij aan.
Treffend.
Een beetje melancholisch zelfs.
Klein kritiekpuntje.
De onderstaande zin had ik in twee gehakt.
Hij loopt niet lekker.
Na de geraniums had ik een punt gezet.
Eigenlijk begin je daar een nieuwe zin.
[quote]Ik besloot tot het laatste, ondanks de geraniums, de buurvrouw en ik keken zwijgend naar vier druk pratende Moslimvrouwen in kleurige gewaden die langstrokken, zonder ons op te merken.[/quote]

Mien

Avatar

Libelle · 24 juli 2012 op 08:21

Je hebt gelijk. Zeer bedankt.

Avatar

sylvia1 · 24 juli 2012 op 09:21

Mooi verteld, Libelle!

[quote]Ik hoorde haar niet meer en bedacht hoe ik om hem zou rouwen. [/quote]
Eerlijk ook, zoals dat gaat.

Avatar

Sagita · 24 juli 2012 op 11:22

Je zet mij met deze kleine geschiedenis ook even stil!

Avatar

Mup · 24 juli 2012 op 15:48

Jij mag ook een knoop in je zakdoek,

Groet Mup

Avatar

pally · 24 juli 2012 op 17:54

Heel subtiel mini-sfeerbeeld, Libelle. mooi beschreven. :wave:

groet van pally

Avatar

KingArthur · 24 juli 2012 op 18:58

Een verhaaltje over de bekende onbekende. Aardig neergezet. Ik zat me wel een beetje af te vragen waarom je bedacht hoe om hem te rouwen. Al die dingen die je noemt zijn toch belangrijk? Rouw is een ‘modus’ voor mij daar zit geen gradatie in. Je mist iemand uit een vertrouwde omgeving.

Avatar

Libelle · 25 juli 2012 op 05:45

Ik zie wel gradatie. Rouw kan ingegeven worden door, of uitmonden in zelfmedelijden.
Ik ben blij met de reacties. Bijna altijd schrijf ik van die vluggertjes, en dan vrees ik de analytici des te meer.

Avatar

arta · 25 juli 2012 op 10:07

Heel fijn om te lezen, deze…

Avatar

Libelle · 25 juli 2012 op 18:52

Jaja, Arta, deze…

Avatar

Meralixe · 25 juli 2012 op 21:14

Wie schrijft die blijft….

Groet van Meralixe bij zomerse temperaturen….zucht… :pint:

Avatar

Harrie · 26 juli 2012 op 09:26

Mooi kleintje! Op de straat gebeurd het allemaal.

Avatar

Dees · 27 juli 2012 op 10:34

Heel mooi, de kleine verschuiving in het straatbeeld en de realisatie dat het mannetje meer was dan dat, toch zeker voor een ander. Vind het een heel puur stukje zo.

Geef een antwoord