Ik ben bijna thuis na het lopen van mijn avondrondje, als ik vlakbij mijn huis een raam zie waar het lichter lijkt.
Zo’n raam waar je dan toch even bij het voorbijgaan naar binnen kijkt.
Een vrouw drinkt haar thee en leest een boek.
Het jongste kind kijkt TV
Een broer wil naar zijn vrienden toe maar zit mokkend aan de tafel.
Hij is Corona moe.
En een zus ligt op de bank.
Ik weet niet hoe ik hier terecht kom, bij dit huis wat ik niet eens ken.

Ik denk dan plotseling aan wat mijn kinderen aan het doen zijn.
Ooit zat ik daar middenin, maar ik ben er niet.

Vlak voor mijn eigen raam zie ik mijzelf in de weerkaatsing buiten staan.
Het voelt als een vreemde man die naar binnenkijkt in mijn huis.
Mijn huis, waar alles zo vanzelfsprekend lijkt, maar dit zeker niet meer is.
Ik had daar alles, voelde me er fijn.
En toch wil ik er nu niet meer zijn.

Ik wil zo graag naar binnen toe en dat ik dan wordt opgewacht door haar kleine handjes die mij omhelzen.
Maar ik weet niet hoe.
Ik zou niet weten hoe ik hier nog binnen kom in een huis dat ik niet meer ken.

Waar ik ook kijk en wat ik ook zie.
Hoe het ook lijkt, ik ben er niet.

Ik ben niet meer mezelf!

Categorieën: Actualiteiten

0 reacties

Geef een reactie