Het ene willen maar toch het andere doen…
Een bekend probleem voor velen onder ons.
Het ontduiken van eigen verplichting of die van anderen.
Op korte termijn is het een verademing om “te vluchten” in (persoonlijk) plichtsverzuim. Maar op lange termijn, gaat het schuldgevoel knagen….
Want hoe kom je verder als je jezelf steeds weer kwijtraakt in “verkeerd omgekeerd” gedrag? Zo wil ik beter m’n best doen voor school, jeweetwel..Gewoon wat meer tijd uittrekken om te leren en wat overzichtelijker werken; gewoon een keertje iets verdienen door er echt voor te strijden in plaats van te bluffen.
De boeken liggen al open op tafel: verleidelijk en tegelijk afstotelijk om gelezen te worden.
Ik maak twee potten thee, zet rustige muziek op; de ideale leeromgeving is gecreëerd.
Geplaatst op m’n rode zetel kan het festijn beginnen; goh het voelt meteen al goed! Als ik nou vaker de goede plek creëer om te leren, komt het helemaal goed met m’n schoolwerk….Dan haal ik m’n examen zeker en kan ik met een gerust hart naar Spanje gaan….zucht…..
Minuten gaan voorbij, ik zit te dromen, kijkend uit het raam naar de prachtige knusse tuin, zit ik te fluimen.

De harde realiteit schreeuwt als de rustige muziek van Coldplay(twee cd’s…) omslaat in stuiterende punkrock van NOFX. Ik word doorelkaar geschud, inelkaar getrapt door schuldgevoel en geestelijk mishandeld door uitspraken als “zwakkeling” en “nietsnut”.
Waarom kan de wil niet sterk genoeg zijn?

Misschien houden we vast aan het oude vertrouwde –willen we iets anders maar kan het onderbewuste het niet aan en stribbelt tegen -. Verandering betekent een stukje van jezelf loslaten; laten afbrokkelen tot iets minuscuuls, soms zelfs elimineren tot niets.
Wie weet moeten we wel eerst gebroken worden –moet het elastiek tussen het bewuste en onbewuste zo strak gespannen worden dat het knapt -. Misschien kunnen we onszelf dan pas opbouwen inclusief de wil, en onszelf zo maken tot het persoon dat we willen zijn.
Bodybuilding voor de wil….

Maar nu zijn we hypocriet.
Hardlopen en ondertussen (gelegenheids)roken
Werken voor het geld en strooien met geld
Leren voor school en af en toe een jointje roken
Sporten om af te vallen en ’s avonds op de bank chocola eten…

Soms word ik zo ziek van mezelf.
Een martelsysteem voor het hypocriete gedrag zou de oplossing bieden; bij elke tegenstelling tussen wil-handelen een stroomstoot ofzo…
Maar een martelsysteem is ook weer hypocriet…dat willen we ook niet…
We moeten lief zijn voor onszelf; het lichaam is onze tempel.

Het besef is de confronterende (tussen)fase van het willen en het handelen.
Het vormt de brug; ik kijk uit op de woeste zee van het werkelijke handelen, voer in gedachten mee op de golven.
Maar ik sta nog op de laffe kant, van het willen.
Het maakt me zeeziek.
Zelf moet ik nu spelen voor golfbreker; een duik in het diepe.

Maar de eigen breekfase is nog maar net begonnen.
Hoe kan je dan nu al sterk genoeg zijn om de klap van de woeste golven te doorstaan, laat staan te breken?

Categorieën: Algemeen

7 reacties

Avatar

arta · 10 april 2007 op 17:03

[quote]Minuten gaan voorbij, ik zit te dromen, kijkend uit het raam naar de prachtige knusse tuin, zit ik te fluimen.[/quote]
Zat je te rochelen??
Heb er zelfs het woordenboek op nageslagen , maar fluimen is echt rochelen…

Ik begrijp je punt, heb er zelf ook regelmatig last van, maar vind wel dat je in deze (overigens goed geschreven) column wat doordraaft.
Vind dit probleem niet zo hypocriet, maar meer ‘menselijk’. 😀 Het staat hier vrij zwart/wit, óf sporten, óf chocola… Dat kan toch ook best allebei? En je daaropvolgende voorbeelden kunnen wat mij betreft ook wel samengaan, niks mis mee!
🙂

Avatar

Dees · 10 april 2007 op 19:33

Er zitten mooie vondsten in.

Het enige waar ik niet zo’n fan van ben is het generaliseren. Men, we, velen. Je vertelt iets vanuit jou en hebt die hele vage anderen niet nodig om je punt te maken.

Avatar

pally · 10 april 2007 op 21:00

Best leuk geschreven, maar het generaliseren wekt ook bij mij wrevel op. Spreek voor jezelf, zou ik zeggen!

groet van pally

Avatar

KawaSutra · 10 april 2007 op 21:26

Misschien ben je juist wel te streng voor jezelf. Je wilt te graag en daarom lukt het niet. Als je alles wat luchtiger benadert zijn de drempels ook niet zo hoog.

Goed geschreven, met een behoorlijke taalvaardigheid. Alleen de afwerking vind ik wat minder. De streepjes gebruik je om iets te accentueren maar mij hindert het alleen maar bij het lezen. Zet ook zo min mogelijk tussen haakjes. Met taal moet je je punt duidelijk maken. Leestekens zijn slechts een hulpmiddel, mits goed gebruikt, om je tekst leesbaar te maken.

Avatar

Mup · 11 april 2007 op 01:44

Bij de voorgannde reacties kan ik me aansluiten.
Bodybuilding voor de wil, is een mooi voorbeeld van creatief taalgebruik,

Groet Mup.

Avatar

Ronaldjecas · 11 april 2007 op 13:16

Ik vind het mooi geschreven en het geeft je eigen handelen goed weer en wie je bent als persoon.

Avatar

TheFallen · 11 april 2007 op 22:28

Herken ik helemaal!
Maar toch wel met arta eens hoor.

Geef een antwoord