Joop ( uit eten)

 Joop en ik lopen een rondje over de dijk. Al snel wandelen we langs de vele horecagelegenheden die Volendam rijk is. Dat is een kans die Joop niet onbenut laat.
‘Eeh, jij hebt vast honger hè?’ probeert hij sluw, ‘want dan kunnen we wel een vorkje prikken hier ergens.’
Hij maakt een weids gebaar naar een bar met een manshoog bierreclamebord voor de deur.

Ik onderdruk een glimlach.
‘Nou, vooruit dan maar,’ en Joop snelt, voor ik me bedenken kan, halsoverkop de biertent in. Binnen lunchen een aantal toeristen met hun zonnebrillen op. Een paar kinderen rennen op en neer tussen de tafeltjes en stoelen, hetgeen een hele prestatie is, gezien de geringe ruimte.

Joop neemt fronsend plaats aan een tafeltje met uitzicht op het Ijsselmeer en ik ga tegenover hem zitten.
‘Jezus mina, die koters eindigen met een kunstklapper in hun bek als ze niet snel ophouden met rennen,’ moppert Joop, charmant als altijd.
Ik maan hem tot kalmte, maar diep van binnen moet ik hem gelijk geven. Dan valt zijn oog op een oudere serveerster achter de tap, gehuld in Volendammer klederdracht.

‘Waar hebben ze dat museumstuk opgedregd?’ mompelt hij, starend naar haar strenge gezicht. ‘Als ze iemand vindt die lelijker kijkt, mag ze hem doodschieten.’

Streng hoofd ziet ons kijken en stuurt een jong uitziend grietje naar ons toe om een bestelling op te nemen. Zenuwachtig kijkt ze om zich heen. Joop doet zijn bestelling.
‘Twee bier, zo groot mogelijk, en patat.’
Ik neem een salade. Dat vindt Joop maar niks, want alleen knaagdieren eten sla. Dus ook een tomatensoepje erbij.

Het grietje verdwijnt achter de schermen en keert terug met placemats en bestek. Streng hoofd slaat haar chagrijnig gade. Grietje beeft licht terwijl ze bezig is. Joop ziet het en probeert haar gerust te stellen
‘Die ouwe mossel komt te kort, geloof mij, ‘ zegt hij op vertrouwelijke toon, ‘daar wil geen vent overheen. Maak je niet druk.’
Het kind kijkt raar op en gluurt vluchtig naar de strenge. Vervolgens begint ze hulpeloos te lachen. Joop lacht ook en kijkt naar de drukke jochies.
‘Moet ik helpen?’ Vraagt hij goedmoedig. Ze schudt nerveus met haar hoofd en verdwijnt achter de coulissen.

Even later sjouwt ze nerveus een blad met dampend voedsel erop naar ons toe. Strenge helpt niet en zit met een peuk tussen de vingers afkeurend toe te kijken. Dan rent er een klein jochie onbesuisd voorbij. Grietje kan haar evenwicht niet  bewaren en laat het volle dienblad met een klap vallen. Het jochie ligt gestrekt op de grond. Kermend poetst hij de hete soep van zijn gezicht. Joop vindt het prachtig. Bulderend wijst hij naar de balletjes in het haar van het ongelukkige ventje.

‘Goed gedaan!’ Roept hij Grietje toe.
Streng hoofd staat inmiddels naast ons en ontploft tegen haar ondergeschikte.
‘Dat wijf kent meer scheldwoorden dan ik,’ zegt Joop, diep onder de indruk. ‘Ik heb genoeg gezien,’ gromt hij, ‘wegwezen uit deze ballentent’.
Dan staat hij op, helpt Grietje met het schoonmaken van haar jurk, raadt haar aan om onmiddellijk ontslag te nemen, en staart dreigend naar de strenge.
‘Ken je zelf eens wat doen hier, ouwe graftak.’
Van eten komt niks terecht, maar in elk geval heeft hij Grietje verlost uit de klauwen van een gemene draak.