Kutkraantjes

Heeft u ook behoefte aan iets luchtigs? Even tussen het nieuws van Naema Tahir door, die de columns van haar man voorleest, of dat prachtige mens van Lutz Jacobi. Ik zie ze al naast Emile staan, aan de eruptiemicrofoon. Maar goed, een onschuldig ergernisje misschien, zo vroeg nog, ter verstrooiïng?

Kraantjes! Van die rijdende kraantjes ofwel graafmachines.
Het stikt ervan bij ons in de plaats. Overal rijden ze, met twintig km per uur door de stad. Hier een hoopje zand opruimen, daar een gat graven en elders weer dichtgooien.
Het gaat maar door. Laatst zag ik er eentje wegrijden bij een hoop zand die nog niet was geruimd. Ik volgde hem, ik moest wel trouwens. Hij reed dwars door de stad naar een keet. Ik sloop naderbij.., het was een koffiekeet! Het was gezellig in de keet. Er stonden ook halfopen vrachtwagentjes omheen. Van die wagentjes met vier zitplaatsen. De sigarettenrook kringelde het raam uit. Na een half uur reed het kraantje weer terug naar zijn hoop, weer dwars door de stad. Ook de vrachtwagentjes vertrokken weer. Er rijden wel tien van die kraantjes rond hier in de stad. Alle merken en uitvoeringen zie je, ze hebben maar een ding gemeen en dat is hun snelheid. 20Km per uur, een koffiedrink-uurtje…

Zo ontstaat, wanneer de gewone files wegebben, de koffiefile. Als ik Amsterdam niet mee tel, daar is kraantje rijden een cultuurverschijnsel, dan zijn er honderd van die gezapige steden, zoals de onze, in Nederland. Steden waar over een half uurtje, hmmm koffietijd, de mannen weer vertrekken, hoog gezeten onder hun oranje zwaailichten… Duizend kraantjes.