Eindelijk heeft de zomer zijn intreden gedaan en ik ging nog even snel naar de supermarkt om ijs te halen, voordat de gasten arriveerden die bij mij kwamen eten. De verfrissing van de airco was een welkome afwisseling op de drukkende warmte van buiten, toen ik de winkel binnenliep. Maar een ijzige koude overviel me op het moment dat ik haar, na al die jaren, weer zag staan. Ze zag eruit zoals ze in mijn geheugen staat gegrift met uitzondering van de bolle buik die een leven vol verwachting niet meer kon verhullen. Het gevoel van blijdschap, voor haar moed door te bouwen aan haar dromen, vocht om een plek tegen het verdriet om mezelf, die zijn dromen langzaam ziet verschieten als een polaroid uit vervlogen tijden, die achter het glas in de zon hangt.

Terwijl onze blikken elkaar kruisen, kijkt ze me bijna verontschuldigend aan en bijt op haar lip. Alsof ze na al die tijd nog iets zeggen wil, wat ze tijdens ons afscheid vergeten was. Echter op het allerlaatste moment slikt zij haar woorden in want wij konden nooit spreken, was ze van mening. “[i]Je hoeft mij ook al lang niets meer te zeggen…bovendien spreken je ogen al voldoende tot me[/i]”, waren mijn gedachten. Zwijgend heb ik de supermarkt verlaten en ben ik het ijs totaal vergeten. Gelukkig viel de stracciatella yoghurt met slagroom ook in de smaak.

Categorieën: Diversen

12 reacties

Shitonya · 20 juni 2006 op 18:42

Tja, als je iemand eenmaal laat gaan, dan is de kans klein dat je haar ooit nog voor je wint… en als je eindelijk de poging waagt, is het al te laat

pepe · 20 juni 2006 op 19:54

Kort maar zeer krachtig.

Zwijgend reageren lukt me niet helemaal… zou wel gepast zijn.

DriekOplopers · 20 juni 2006 op 22:39

Een mooie vertelling van weemoed en verwarring…

Driek

KawaSutra · 21 juni 2006 op 00:49

Ook deze, nog niet verbleekte, polaroid verdient een plekje op de schoorsteenmantel. Jammer van de tijdwisseling in de laatste alinea, was denk ik niet de bedoeling.

Ma3anne · 21 juni 2006 op 07:18

Inhoudelijk weer een mooi aangrijpend stukje.

Technisch zitten er wat foutjes, die ik King-kronkels noem. Ik sta altijd verbaasd hoe jij met de taal knutselt en soms op de rand van vondst en fout balanceert.

Kees Schilder · 21 juni 2006 op 08:14

krachtig verhaal

Troy · 21 juni 2006 op 11:40

Volgens mij gaan jullie geen ijsjes meer eten samen..;-)

Zoals gezegd: kort maar krachtig.

Mosje · 21 juni 2006 op 11:52

Dus voor al diegenen die hier op CX schrijven over ex-en, verloren gegane liefdes, scheidingen en ander zinloos leed:
Eet meer stracciatella yoghurt
(met slagroom als het een innige liefde betrof)

KingArthur · 21 juni 2006 op 19:28

Iedereen dank voor de reacties en in het bijzonder Kawa en Ma3. Ik vind het prima als mensen op fouten in teksten wijzen. Tijdens het lezen en nalezen van mijn eigen teksten twijfel ik namelijk vaak bij bijna elk woord. In dit geval heb ik de tekst maar snel ingezonden voordat ik er nachten wakker van ging liggen.

@ Shit: Ik had niet verwacht dat ik jou ooit gelijk zou geven. Maar ik kan niet anders :-). Alleen dit: soms laat je iemand niet gaan maar gaan ze gewoon.

@ Peep: Toch ben ik blij dat je gereageerd heb. Anders wordt het zo’n stille bedoeling hier.

WritersBlocq · 21 juni 2006 op 20:25

Ooit eet je samen een ijsje, en klets je bij, en draai je je allebei met een goed gevoel om…

Mup · 21 juni 2006 op 22:10

Gedeelde smart is halve smart, King, voor wat betreft de tijden verwisselen in dit geval.

Mooi stuk, maar als ik gast was geweest, had ik toch dat ijs gewild:-)

Groet Mup.

sally · 22 juni 2006 op 00:59

Hé…mooi stukje.

Heb ooit dezelfde situatie meegemaakt.
Alleen liep dat anders af.
Ben er nu al jaren mee getrouwd.
ps. de bolle buik kwam later 😛

groet
Sally

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder