Heeft u dat nou ook, dat u plotseling wordt overmand door een gevoel van nostagie en weemoed? Het gevoel dat alles op zijn eind loopt? Nou, ik kan u vertellen: ik wel dus. Ik kan de klok erop gelijk zetten, ik weet dat het eraan komt en toch laat ik me er weer door verrassen. U raadt het natuurlijk al, het najaar heeft zijn intrede gedaan, gepaard gaande met een gelijknamige depressie. De blaadjes vallen weer, de dagen worden korter en als professionele weersvoorspellers beloven vakbondsleiders een jaarlijks terugkerend hete herfst terwijl ik de temperatuur alleen maar voel dalen.

Mijn god, wat zie ik weer op tegen deze komende periode. Niet alleen buiten pakken de onweerswolken zich weer samen. De spontane vrolijkheid van het voorjaar maakt in een ijltempo plaats voor de dwangmatige gezelligheid van de donkere dagen. Flikker toch op allemaal, ik heb geen zin om gezellig te zijn!

Inmiddels heb ik alweer de eerste Sinterklaasuitnodiging binnen. Ja, leuk! Een gedicht schrijven voor iemand die ik nauwelijks ken, laat staan dat ik er enig gevoel bij hebt. Sorry hoor, maar zo werkt dat dus niet bij mij. En om het geheel nog eens aantrekkelijker te maken gaan we met z’n allen in een kring zitten om deze ‘gedichten’ aan elkaar voor te lezen. Nou ik verzeker u dat een willekeurig kringgesprek bij de psychiater mij vrolijker stemt.

Ik hoef geen meelij en het is niet alleen maar kommer en kwel in deze periode. Ik besef ook wel dat de herfst en winter hun eigen charme hebben zoals een fikse wandeling door een zeer kleurrijk bos of een kop warme chocolade melk met slagroom bij een knisperend haardvuur. Het is enkel dat mijn gevoelsbalans net naar die kant uitslaat dat je hier niet kunt spreken over mijn persoonlijke hoogtepunten.

Nee hoor, halsreikend kijk ik alweer uit naar 22 december, de korste dag. Vanaf dan gaan we weer de goede richting uit en begin ik weer echt op te bloeien. Dat we maar weer snel naar de knoppen mogen gaan.

Categorieën: Algemeen

14 reacties

Mosje · 11 oktober 2004 op 17:48

Je kunt van die sombere herfstdagen hebben ja, maar dit jaar zijn ze nog niet zo erg somber geweest. Zoals vandaag bijvoorbeeld. Vreselijk mooie dag toch?

Mup · 11 oktober 2004 op 17:56

Gelukkig gaat dit fenomeen aan me voorbij. Je column doet me denken aan een andere column, waar juist het gemis van de seizoenen in naar voren kwam: Het septembergevoel van Wayan, ook een mooie column,

Groet Mup.

Bakema_NL · 11 oktober 2004 op 19:01

Gelukkig word het weer herfst en winter, mijn favoriete tijd van het jaar. Weg met die stinkhitte, kom maar op met die kou, laat het flink sneeuwen en vriezen, ik wil sneeuwballen gooien met mijn zoontje, de afgelopen jaren was het niks met die witte bende. De Jaap Edenbaan is weer open, schaatsen met mijn zoontje. Kunnen die mensen daar me weer aan lopen staren omdat ik als enige in mijn shirtje met korte mouwen aan het schaatsen ben……..zo lekker vind ik die kou nou, eerder lekker fris, want ik heb het nooit koud.

Ma3anne · 11 oktober 2004 op 19:43

Ow, wat klink je mopperig, in deze column.
Knop op jongen!

Louise · 11 oktober 2004 op 19:52

[quote]Dat we maar weer snel naar de knoppen mogen gaan.[/quote]

Erg sterk!

Weet je dat ik eigenlijk helemaal niet somber van de herfst word; ik ben wild op de kleuren van dit seizoen en draag ze zelfs het hele jaar door 😉

Li · 11 oktober 2004 op 20:31

Soms is een herfstdepressie een kwestie van knopjes omzetten 😉

DeVleg · 11 oktober 2004 op 20:37

Goed verhaal man. Net gelezen in de tuin, inclusief gure wind, vallende blaadjes, donkere wolken, dampende chocolade en geitenharen sokken. Prozacje erbij en we tellen samen af naar 22 december. Goed?

pepe · 11 oktober 2004 op 21:09

Hmhm… de kou kan snijdend zijn, de korte dagen donker. Het kan je depri maken. Ondanks alles vind ik het toch ook wel weer lekker, met een goed boek onder de wollen dekens of met een potlood en schrift, ’s avonds de kaarsen aan, warme choclademelk met veel slagroom.

Dees · 11 oktober 2004 op 22:04

Gunst, daar heb ik nou nooit last van Arthur..

Herkenbaar staaltje column. Persoonlijk ben ik dan weer blijer met 27 december, dan duurt het tenminste weer bijna een jaar tot de kerst 😀

Greetz,

Dees

melady · 11 oktober 2004 op 23:17

[quote]Heeft u dat nou ook, dat u plotseling wordt overmand door een gevoel van nostagie en weemoed? Het gevoel dat alles op zijn eind loopt?[/quote]

Dagelijks KingArthur..sterker nog..elke morgen!

Dan ligt daar de krant van wakker Nederland met schreeuwende koppen op de keukentafel. Heel erg.

Mijn zoon van 13 wil Miljonair worden en is dus nu eerst ff krantenjongen.
Een gratis abonnement is mijn deel.
Op sombere en niet sombere dagen steek ik met die wakkere krant mijn houtkachel aan.
lekker puh!
Weg depressie..de fik erin!

ignatius · 12 oktober 2004 op 11:48

Tsja, het is herfst en de depressieven vallen 😉
Lekkere column.

Terrey · 12 oktober 2004 op 22:26

🙁 leef met je mee, wordt ook altijd een beetje deprie van die koude periode.
was het alvast maar weer maart!
Herre

sally · 13 oktober 2004 op 00:21

zelf nooit last gehad van een herfstdepressie.
Maar er woont iemand bij me die pijn heeft als er regen in de lucht hangt.
En dan kan ik me voorstellen dat je regen gaat haten. En het klimaat in dit land.
Ik ben gek op onze jaargetijden.
Zou niet in een land willen wonen met het hele jaar door hetzelfde warme klimaat.
Maar daarom kan ik me wel inleven in mensen in andere omstandigheden die er wel last van hebben.
Ik zelf misschien ooit ook.
veel liefs en sterkte
sally

KingArthur · 13 oktober 2004 op 10:38

Door jullie reacties voel ik me alweer een stuk beter. Dank!

Geef een antwoord