Omhoogkijkend zie ik de wolken in snel tempo voorbij drijven. Het waait hard. Ik doe mijn jas een beetje hoger dicht. De wind speelt met mijn haren, terwijl ik dromerig naar de steeds veranderende lucht kijk. Het ziet eruit alsof het elk moment kan gaan regenen. De onderlaag is donkergrijs en ziet er dreigend uit. Als er een open stuk komt zie ik witte wollige wolken erachter, met erboven weer prachtig blauw. Ik bedenk me dat de lucht lijkt op het leven. Af en toe een depressie, dan weer geen wolkje aan de lucht, gevolgd door weer een sombere dag.

Elk leven heeft zijn eigen klimaat, zo ook het mijne. Grijze dagen pik ik niet. Ik wil zon! Mijn depressies worden verjaagd door een zelfopgeroepen tornado, waarachter altijd mooi weer zit. Soms een piepklein miezerbuitje, maar zelden daalt mijn temperatuur onder het nulpunt. Ook hittegolven zijn zeldzaam, mijn persoonlijke weersomstandigheden zijn vrij constant.

Boven mij jagen de wolken nog steeds achter elkaar aan. Het lijkt of ze haast hebben. Doelloos, want waar moeten ze naar toe? Zit er een triest persoon in Groningen, die haar humeur bevestigd wil zien in het weer? Rose flarden tekenen de lucht inmiddels. De zon erachter maakt er denkbeeldige vlammen van. Het is een prachtig schouwspel.

De eerste druppels vallen groot en vol op me. Het voelt heerlijk. De grond slurpt het vocht gretig op. Om mij heen ontstaan plassen. Ik ga er niet voor opzij. Het wordt lichter om mij heen. In de vlammende lucht breekt de zon een klein beetje door. Een piepklein lichtpuntje, dat wel honderd stralen lijkt te produceren.

Tegen het licht in lijken de regendruppels op glimwormen in de nacht. Zon en regen vormen samen een spectrum aan kleuren. Een regenboog! Eerst wazig, maar enkele minuten later is hij in volle glorie aanwezig. Ik voel mij volmaakt gelukkig. Om mij heen gaat, tot mijn verbazing, het leven gewoon door. Iedereen lijkt haast te hebben, waardoor niemand oog heeft voor het moois boven zich.

Midden in de mensenmassa sta ik abrupt stil en kijk omhoog. Naast mij hoor ik een stem: “Kijk, een regenboog!” Een deel van de kudde gaat langzamer lopen, omhoogkijkend, vergeet even de zorgen van de dag. Niet denkend aan een eigen huis, auto of die dure vakantie, want waarom zou je mooie dingen moeten kopen, als je niet te evenaren schoonheid gewoon kado krijgt?

Categorieën: Algemeen

Avatar

Arta

Zijn. bewonderen, verwonderen, notuleren, opwaarderen; Het zijn zomaar wat steekwoorden, die voor mij onlosmakelijk zijn verbonden aan 'Schrijven'. *Overigens schrijf en reageer ik als arta natuurlijk op persoonlijke titel

14 reacties

Avatar

DriekOplopers · 26 februari 2007 op 20:04

Een mooie beschouwing, lieve Arta! Heel goed gedaan. Hulde!

En inderdaad, échte schoonheid is vaak dichterbij dan je denkt. Dat kan zitten in een mooie regenboog, maar ook in het gouden karakter van een fantastisch mens.

Avatar

Eddy Kielema · 26 februari 2007 op 20:27

Kon de weerman maar elke dag op zo’n manier zijn weerpraatje houden!

Avatar

Chantalle · 26 februari 2007 op 20:46

Prachtig. Weer een echte “Arta”

Avatar

pepe · 26 februari 2007 op 20:56

Er zijn columns die je dag kleuren, dit is er zo eentje!! Een heerlijke Arta-column.

Zo lees ik ze graag, graag zie ik zelf ook bewonderend die kleine mooie dingen, vandaag waren het de ooievaars op een nest.
:kus:

Avatar

Li · 26 februari 2007 op 21:56

Prachtig beschreven Arta!
Zelfs storm en donder is mooi, maar dat vind ik pas als het voorbij is.

Li

Avatar

WritersBlocq · 26 februari 2007 op 23:03

Jij schrijft zo mooi als het Hollandse weer. Gelukkig verspreid je je woorden, ik had ze niet willen missen en zie over een klein moment uit naar je volgende. Maar nu eerst een klein moment, om deze nog even voor mijzelf te houden.
Liefs, Pauline.

Avatar

EpMeijer · 27 februari 2007 op 02:09

Ja, mooi stukje. Een tikkeltje té hier en daar. Glimwormen in de nacht zien er bijvoorbeeld echt anders uit dan regendruppels in tegenlicht, weet ik uit ervaring. Verder staat er wat mij betreft één heel storende zin in je stukje: ‘Het is een prachtig schouwspel.’ Daar waren we namelijk al achter. Show, don’t tell!

Graag gelezen,

Ep

Avatar

pally · 27 februari 2007 op 09:13

Heel mooi geschreven zonder gekunsteldheid. Dat is volgens mij de kracht in jouw schrijfsels.
Daarmee dus ‘natuurlijke schoonheid’gecreeerd. :wave:

groet van pally

Avatar

SIMBA · 27 februari 2007 op 12:02

[quote]waarom zou je mooie dingen moeten kopen, als je niet te evenaren schoonheid gewoon kado krijgt?[/quote]
Inderdaad! Maar het leven is vaak te jachtig om het te zien en te ervaren.

Avatar

KingArthur · 27 februari 2007 op 13:14

Mijn gemoed is als de wolken,
in een ijzig, blauwe lucht.

Ik weet dat ik zal vallen,
dus denk ik bij een zucht:

“Laat de zon mij verwarmen,
zolang het heden kan.

Warme tranen komen later,
geniet er nu toch van.”

Avatar

Mup · 27 februari 2007 op 13:18

Een zonnestraaltje, deze column,

Groet Mup

Avatar

DreamOn · 27 februari 2007 op 14:13

Fantastisch Arta. Stilgezet worden in onze jachtige levens door de schoonheid van de natuur.
Mooi! :kus:

Liefs DO

Avatar

Trukie · 27 februari 2007 op 20:51

Zo heerlijk in de wolken ……..

Avatar

arta · 28 februari 2007 op 08:53

@ King: Prachtig!
@ Ep: Ik moet je eerlijk bekennen dat ik nog nooit een glimworm in het echt heb gezien! In mijn fantasie dacht ik dat ze er zó uit zouden zien! Over de schouwspel zin: Ik heb steeds over deze zin getwijfeld, maar kon er niet de vinger op leggen waarom hij er uit zou moeten. Nu wel! 😀
@ de anderen: Heel erg bedankt voor jullie positieve reacties

Geef een reactie