Het is zo makkelijk om te lopen in de val van de dingen serieus nemen: te serieus. We houden vast aan partners, bezittingen, carrieres, en leefstijlen, lang nadat ze hun betekenis voor ons verloren hebben. Deze tendens om vast te houden stamt waarschijnlijk in veel gevallen van een ingewortelde onzekerheid in mensen. Ze leven volgens het aloude gezegde: “Hebben is hebben. Krijgen is de kunst.” Maar als we er eens over nadenken: Hoe gelukkig maken deze overwegingen en conservatismen ons helemaal? Wanneer we onze inner-balans opmaken, welke zijde slaat precies door? En wat zien we als we een kritische blik om ons heen werpen? Zijn diegenen die knellende banden loslaten in feite niet de gelukkigeren? Denk maar eens aan ze: Die collega’s die kozen voor een vanadering van loopbaan in plaats van zichzelf elke dag te slepen naar een werkplek waar ze een gloeiende hekel aan hadden, terwijl jij nog steeds daaraan vastzit? Die vrienden die gescheiden zijn in plaats van nog langer emotionele mishandeling te ondergaan, terwijl jij nog dagelijks je eigenwaarde van de vloer zit op te rapen en te lijmen? Die kennissen die hun duur huis voor een goedkoper heenkomen in een eenvoudigere buurt inwisselden toen de tijden te moeilijk werden, terwijl jij nog steeds hosselt om elke maand de rekeningen te betalen?

Loslaten, hetzij psychologisch of fysiologisch, is een kunst die slechts ontwikkelt door diepgaande bestudering van onszelf en de gemeenschap waarin we leven. Het vereist kritish denken en de ontwikkeling van een eigen inzicht, onafhankelijk van indoctrinatie. Het vereist ook: zien van de dingen in een perspektief dat begint met onszelf te bevrijden van de last van schuld en toewijding aan de bestaande orde, hetgeen zo vele van de instellingen die we bezoeken ons aanleren, en eindigt met het loslaten van alle factoren die onze inner-connectie, dat is de konnektie die we met onszelf hebben, verstoren.

Als we weten dat het leven van beperkte duur, en dat het vroeger of later zal eindigen, waarom houden we dan vast aan wat dan ook, temeer als er tekenen zijn dat OF onze interesse in deze dingen afgenomen is, OF de intersse van deze dingen in ons? Is gevangenschap, hetzij fysiek of geestelijk, niet de meest vernederende van alle staten? Waarom nestelen we ons er dan zo moedwillig in?

Het antwoord, zoals eerder al geindiceerd, komt neer op culturele en gemeenschaps indoctrinatie: verwachtingen waarvan we het gevoel hebben dat we naar ze toe moeten leven, omdat ons geleerd werd dat te doen: huwelijken moeten eeuwig duren, omdat ze heilige instituten zijn; banen moeten gekoesterd worden, omdat ze zo schaars zijn; status symbolen (huizen, auto’s, dure kleding) moeten worden aangehouden omdat ze zo’n goede indruk maken: dat is indoctrinatie, en we kunnen slechts beginnen van het leven te genieten als we door deze truuk heenprikken en onszelf ervan bevrijden. Want wat is er zo heilig aan een huwelijk dat je emotioneel slechts neerhaalt? En wat is er zo kostbaar aan een baan waar je een gloeiende hekel aan hebt? En wat is er zo indrukwekkend aan status symbolen als je er 3 banen tegelijk voor moet hebben zonder een moment voor jezelf?

Als we het eenmaal eens kunnen zijn met deze inzichten, kunnen we beginnen onze strategie te bepalen naar het bevrijden van onszelf van indoctrinatie. Hoe? Uit de vele manieren die ongetwijfeld bestaan, zouden we de volgende kunnen overwegen:

· Onderzoeken van onze echte emoties naar alles wat we bezitten en iedereen waar we een relatie van welke aard dan ook mee onderhouden. Als er tekenen zijn van ongemak en onplezier van welke zijde dan ook, zouden we de relatie opnieuw moeten overwegen.

· Respecteren van de instituten die we bezoeken (werkplekken, scholen, kerken, verenigingen), maar regelmatig onszelf afvragen of deze instituten nog steeds een behoefte in ons vervullen en onze doelen nog steeds heiligen. Indien niet, dan zouden we deze relaties ook opnieuw moeten overwegen.

· Minstens eenmaal per jaar minstens één nieuw ding ondernemen, afhankelijk van de intensiteit, complexiteit, en kostbaarheid van onze keus. Maar het zijn deze nieuwe dingen, of noem ze voor mijn part: andere dingen, zoals reizen naar nieuwe oorden, uittesten van nieuwe trends, uitproberen van nieuwe kleedstijlen, bezoeken van niewe restaurants, die onze horizon zullen verbreden en onze geest zullen verrijken: we zullen nieuwe mensen ontmoeten, nieuwe dingen zien, en nieuwe manieren van leven ontdekken; en we zullen ons realiseren dat de manier die wij geleerd hebben niet de enige is, en niet persé de beste.

Wat hebben de drie bovengenoemde manieren van bevrijding van onszelf van indoctrinatie met elkaar gemeen? Juist! Ze vertegenwoordigen allen een ontwaking. En ontwaken betekent: gewaarworden. En gewaarworden betekent: onszelf bevrijden van druk en onbetekenende invloeden. En de enige manier waarop we onszelf kunnen bevrijden van druk en onbetekenende invloeden is wanneer we onszelf blootstellen aan niewe dingen en manieren; kritisch de zin van de dingen die we nu doen evalueren; en besluiten of ze nog van betekenis voor ons zijn.

Het is dit proces van besluiten wat nog waarde voor ons heeft en wat niet, dat ons uiteindelijk zal begeleiden naar het leiden van een leven dat minder onder druk staat en minder gecontroleerd wordt door alles en iedereen behalve onszelf. Het is dit proces van besluiten, dat ons tevens zal begeleiden naar de formulering van wat echt belangrijk voor ons is en wat niet. En door als gevolg daarvan de dingen te elimineren die geen zin meer hebben, zullen we een minder gecompliceerd leven hebben gevestigd voor onszelf, en zullen we het punt hebben bereikt waarbij we het leven serieus nemen, maar niet overdrijven.

Categorieën: Algemeen

8 reacties

Mosje · 27 augustus 2004 op 15:04

In vervolg op de discussie die plaatsvond onder je vorige column……
Daar werd gesuggereerd dat er wel eens verschil zou kunnen zijn tussen Amerikaans en Nederlands publiek. Ik geloof dat dat wel eens waar zou kunnen zijn.
Wij Nederlanders willen niet patriarchaal toegesproken worden. Als Balkenende en Donner weer eens moralistische praat uitslaan, staat heel journalistiek Nederland op zijn achterste benen.
Freek de Jonge, die wel beschouwd nog moralistischer is dan de twee voornoemde bewindspersonen bij elkaar, wordt echter zeer gewaardeerd.
Ik denk dat de reden hiervan is dat hij zijn boodschap op een cabarateske manier verpakt.

Dat je jouw columns, die hier in de wachtrij stonden, niet hebt laten weghalen vind ik heel goed. Alles mag hier gezegd en geschreven worden (nou ja, bijna alles), maar ik geef je in overweging om eens een verhaal te schrijven waarvan jij denkt dat het past bij de Nederlandse lezer.

Hartelijke groet,
Mosje

Raindog · 27 augustus 2004 op 16:16

Ik vind het echt een hele mooie column, wow! Wat mij betreft meer!

Ughe.. ughe… sodeju zeg…

Verslik ik me daar toch…

😀

😀 😀 😀

tontheunis · 28 augustus 2004 op 08:44

Tja…

Wat zal ik opmerken? Te lang? Dat maakt niet uit, zolang een tekst boeit, amuseert, ontroert, fascineert, amuseert…

Maar dat doet deze tekst niet. Ze irriteert… Dat is iets heel persoonlijks, hoor. Maar zodra iemand me een lezing gaat geven over hoe ik moet leven en vooral hoe ik moet denken, slaat de irritatie toe. Een mening geven, is één ding. Ik doe hier bijna niet anders. Let wel, ik ga geen wetenschappelijke analyses op mijn medelezers loslaten waarin ik ze vertel hoe ze moeten denken om gelukkiger te worden.
Dus ik zal het wel verkeerd begrepen hebben, maar dat gevoel bekruipt me bij deze column wel. Een bijna wetenschappelijke verhandeling met een bijna scientology-achtige aaneenschakeling van ‘regels’ om het leven aan te kunnen of beter te maken.

Zoals gezegd: een mening is één ding. En het uiten ervan is columnisten eigen. Maar een column die me het gevoel geeft dat ik elke zondagochtend krijg wanneer ik de voordeur opentrek en in het zachtaardige gelaat van mijn lokale Jehova-getuige kijk, nee. Daar ben ik niet kapot van.

TT

Louise · 28 augustus 2004 op 09:17

Schrijven kun je volgens mij absoluut. Alleen je toon en onderwerpskeuze is ongelukkig gekozen.
Door het opvoedende toontje, som je op, zet je dingen onder elkaar en op een rijtje. Dat leest niet lekker. Het is niet één geheel.

Door een ander onderwerp en sfeertje te kiezen, kun je ook veel soepeler schrijven en een mooiere opbouw maken.

Groetjes, Lou

Bakema_NL · 28 augustus 2004 op 10:31

Ik kan me eigenlijk wel vinden in deze column, tot op zekere hoogte. Een opvoedend belerend toontje heeft het niet, het is een persoonlijk iets van de schrijfster en iedereen is toch vrij in zijn/haar keuze. Er word hier alleen aangegeven dat het ook anders kan en daar is niks mis mee.
Het enige probleem na de conclusie blijft toch wel geld, dat heb je toch echt nodig om te blijven leven en vaak ook om nieuwe dingen te ondernemen.
Maar inderdaad, verandering van werkkring kan wonderen met je doen. Ik ben zelf te lang blijven hangen ooit bij mijn eerste baan zeg maar (enige baan), maar was het zo ontzettend zat op het eind. Ik ben dus weggegaan, toen werd wel een promotie aangeboden wat mij alleen maar sterkte in de keuze om weg te gaan, het bewijs van de juistheid van mijn beslissing werd door dat aanbod gegeven. Totaal ander werk gaan doen, heerlijk was het. En veel van mijn naasten zeiden dat ik gelukkig weer de oude was, weer vrolijk……….auw, dat deed pijn, ik was dus wat chagrijnig geworden door het oude werk, dat had zijn weerslag op thuis en dat haat ik, dat moet gescheiden zijn. Vanaf die tijd ben ik werk minder serieus gaan nemen, wel goed werk afleveren natuurlijk, maar er is meer in het leven, ik hang nu niet meer zo aan een baan, niet blij met me, of andersom, dan ga ik toch weg.
Verder laat ik me ook niet verblinden door het moeten rijden van een auto, het moeten hebben van een koopwoning. Ik geef niet om die dingen, vind het geen verrijking van mijn leven. Zoveel geld betalen aan dingen die dat geld niet waard zijn, waarvan de prijzen kunstmatig zo opgevoerd zijn, alleen maar omdat mensen elkaar gek maken. Doe ik niet aan mee. Ik geef het liever uit aan mijn hobbies, waar ik mezelf in kwijt kan, waar ik groot plezier mee beleef.
Het huwelijk geloof ik wel in, maar het hoeft zeker niet bij iedereen voor altijd te werken, dat kan. Maar tegenwoordig word er wel wat vaak en snel een streep door gezet, ook daar laten mensen zich gek maken door elkaar. En er zullen mensen gelukkiger zijn na een scheiding, maar even zo vaak zijn ze ook zo eenzaam als wat, alleen zeggen ze dat niet, want dat is toegeven. Binnen een huwelijk kun je elkaar ook de ruimte geven, zelfs met anderen als daar de sexuele behoefte aan is, maar dat is zeker niet voor iedereen weggelegd, daar moet je toch wel sterk voor in je schoenen staan.

Goeie column dus en ik vind er echt geen Jehova-gehalte aan zitten. Je ziet de dingen best wel zoals ze zijn en zoals ze zouden kunnen zijn. Alleen zal lang niet iedereen dat kunnen en willen inzien, die zitten te vast in een bepaald stramien, jij geeft het aan, maar ze kunnen er niks mee.

JoanMarques · 29 augustus 2004 op 07:15

Goed. Ik heb de reakties weer gelezen en ter harte genomen. Bedankt. Toch leuk dat er iemand was die de boodschap waarschijnlijk erin wilde zien en zich niet geirriteerd voelde door mijn “belerend” toontje.

Het komt toch inderdaad weer neer op het eerder aangehaalde verschil in kulturen: in Amerika is dit de populaire trant. In Nederland wordt-ie gehekeld.

Ik heb intussen een column ingezonden die ik speciaal voor dit forum heb geschreven. Hij zou waarschijnlijk geen cent waard zijn op de Amerikaanse markt, maar dan kan het natuurlijk ook zo zijn dat hij nog geen halve cent waard blijkt hier. 😀

We zullen wel weer zien wanneer hij geplaatst wordt.

Bakema_NL · 29 augustus 2004 op 20:19

In Nederland is alles wat naar Amerika ruikt gehekeld op het moment………maar ondertussen…

Raindog · 30 augustus 2004 op 22:11

Bakema, houd moed.. houd moed… Vooralsnog laat ik het daar even bij. We hebben het er later nog over beloof ik je.

Joan, mijn eerste reactie op deze column was natuurlijk een plagertje. Ik kijk uit naar je voor de Hollandse markt geschreven column ;-).

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder