Zonder de gebruikelijke arrogante tred beweeg ik me richting Kalmthoutse heide. Met half toegeknepen ogen turend over het droge gedeelte lijkt het alsof ik me in een woestijn bevind.
Niet op een paard maar naast een hond. Een hond met een naam. Mijn eigen naam ben ik niet vergeten. De buitenlucht doet me goed. Mijn huidige lichamelijke toestand, mijn rode hoofd, is niet het resultaat van de zon maar van een slechte nachtrust. De half toegeknepen ogen zijn deels aanleg, deels het gevolg van een lijntje dat me stof heeft gegeven tot nadenken.

‘Zaken gaan niet altijd zoals we willen. Zijn er daardoor positieve puntjes ontstaan?’

Wat later en wat verder word ik in mijn overpeinzingen bruusk opgeschrikt door een automobilist die me de mogelijkheid biedt om veilig het zebrapad over te steken.
‘Lieve hond’ zie ik de bestuurder denken. ‘Bedankt, u hebt vast ook iets liefs’ denk ik terug.

Een vreemde droomgedachte heeft me behoorlijk parten gespeeld. Zorgen om een vreemde gedachte! Over dat lijntje. Een mogelijk lijntje. Misschien moet ik leren om mezelf eraan te houden. Hoe haal ik het in godsnaam in mijn hoofd!
Zorgen, raar woord. Het lijken wel wezens van een vreemde dreigende planeet.
“Pas op, daar komen de Zorgen!” “Wegwezen!”

De droom van mijn voettocht tussen een grote groep samenscholende bomen van bomen laat me niet los. Het heeft iets van een sprookje. Hans en Grietje, Klein Duimpje of iets met erwten.

Waar was ik, waar ben ik? O ja, de weg kwijt, het spoor bijster en de enige aanwezige levende wezens wijzen mij met hun grillige uitwassen alle kanten op.
Mensen met zorgen aan hun hoofd. Je kunt het eraan zien! Hetzelfde met mensen die zorgen baren. Ontsluiten die handel, daar komt de eerste! Hela, ik zie de tweede ook al!
Ik ben verdwaald en hoop op een herkenningspunt. Wat kruimeltjes, erwten, appelflap, stralende of vallende ster. Of een verkeersbord. Verboden in te lopen! Ga door, nu het nog kan! Snel weg. Pas op, een slang!

Of… een huisje als in een sprookje. Oprit, snelweg, bladeren en klinkers en dan plotseling een hutje op de hei. Kakelbont, Zonneschijn of Weltevree, met daarin een prachtige prinses met toverkracht. Hadden die boomlange overjarige knoesten mij wel verkeerd doorverwezen?

‘Zien we elkaar nog?’ vroeg ik. ‘Bomen komen elkaar nooit tegen.’ En bloemen?’
Wat? Ik was verdwaald en stond plotseling oog in oog met een prachtig opgelichte roze sterbloem.

De leeuw was altijd mijn favoriete dier maar nu zou ik een bij willen zijn. Niet om op die schitterende bloem te zitten. Nee, gewoon om er naast wat te liggen zoemen en er een beetje tegenop en tegenaan te kijken. Als ik er maar bij kan zijn. En er bij kan blijven.

Zorgwezen. Het is nogal wat. Wezen baren al een hoop zorgen. Zorgwezen baren net iets meer zorgen.
Zouden er ook Zorgdromen bestaan? Kunnen Zorgen ook dromen? Moeten Zorgen ook baren?
Want dan zijn er ook Zorgwezen. Het zal mij een zorg wezen. Of zijn. Op dit moment toch.

De droom is een droom. Een mooie droom.
Droom. Raar woord.

Categorieën: Algemeen

22 reacties

arta · 28 maart 2009 op 18:38

Dit vind ik jouw mooiste stukje tot nu toe, met deze alinea als absoluut hoogtepunt:[quote]De leeuw was altijd mijn favoriete dier maar nu zou ik een bij willen zijn. Niet om op die schitterende bloem te zitten. Nee, gewoon om er naast wat te liggen zoemen en er een beetje tegenop en tegenaan te kijken. Als ik er maar bij kan zijn. En er bij kan blijven.[/quote]
Erg mooi!

LouisP · 28 maart 2009 op 19:56

in die droom was de bloem mooier dan ik hem kan beschrijven.
En ja, uiteindelijk, zal een bij een bij blijven en er een keer opgaan zitten. Voorzichtig. oh zo voorzichtig.

L.

doemaar88 · 28 maart 2009 op 21:26

Een prachtige stukje met een dromerige, sprookjesachtige sfeer. Heerlijk om te lezen. Lees ‘m morgen gewoon nog een keer 😉

Heel mooi Louis, mijn complimenten.

Mien · 28 maart 2009 op 22:12

Er zitten mooie zinnen in deze column.
Maar de gedachtenspinsels beklijven niet.
Daarvoor is het weer net te onsamenhangend en over de top.
Door de lijn ben ik de de draad kwijtgeraakt.

Mien

LouisP · 28 maart 2009 op 22:42

weet je Mien, dromen, en vooral mooie dromen waarin werkelijkheid en onwerkelijkheid vlak bij elkaar liggen zijn moeilijk te omschrijven. Dat verklaart de onsamenhangendheid. Plus een flinke portie onervarenheid.

L.

KawaSutra · 29 maart 2009 op 01:15

[quote]De droom van mijn voettocht tussen een grote groep samenscholende bomen van bomen laat me niet los.[/quote]
Waarschijnlijk zag je tussen de bomen het bos niet meer. 😀

Lastig hoor, een droom te vertalen in tekst. Maar ik vind het mooi, dromerig. Met onder die laag toch iets onheilspellends. Dromen schijnen de verwerking te zijn van wat je dagelijks bezig houdt. Een manier om de zorgen een plek te geven. Als dat dan met zo’n amusante droom als deze kan worden bereikt dan ga ik proberen vannacht jouw droom te dromen.

LouisP · 29 maart 2009 op 10:59

Kawa,

Van Hayabusa’s, fireblade, ninja en Z 1,2 en 3 weet ik niet veel. Mijn fietsje zegt vaak ‘Go your own way’

groet,

L.

SIMBA · 29 maart 2009 op 11:03

Een beetje eng maar mooi verteld.

Dees · 29 maart 2009 op 13:17

Andermans dromen zijn niet altijd even leuk om te horen, dan wel te lezen. Dit is een lastig stukje voor mij. De flarden van de droom, maar weinig flow. Het stukje van de leeuw en de roze sterbloem vind ik ook het mooiste; zo mooi dat je dat wellicht als de basis van een stukje zou kunnen gebruiken.

LouisP · 29 maart 2009 op 13:27

Benen,
als ik het al kon, dat schrijven met die door jouw genoemde flow, zou dat prefereren op het echte uiten van gevoelens?
Is het kennen van je grenzen ook een pluspuntje?
L.

Dees · 29 maart 2009 op 13:39

Ik denk dat je dat wel kan. En dat hoeft het echte uiten van gevoelens niet in de weg te staan. Maar dat betekent niet dat je dat hoeft te prefereren. Misschien is het wel mijn tekortkoming dat ik het moeilijker vind te waarderen as is 😉

LouisP · 29 maart 2009 op 13:47

Dees, bedankt.

Gij zijt een brave en verstandige vrouw. Ik hoop echt dat ge 11 april een gezellige avond hebt.

Louis

pally · 29 maart 2009 op 15:27

Omdat je al behoorlijk wat heel mooie en in mijn ogen, goede en aparte stukjes hebt geschreven, durf ik wel kritisch te zijn, Louis. Er zitten weer hele mooie elementen in, maar het geheel is mij te onsamenhangend. Ook al was die droom werkelijk zo, dan zou mijn idee zijn, het toch voor de lezer te verbouwen tot iets meer cohesie. Dit wordt m.i. bijna abstract. Je bent tenslotte wel niet de regisseur van je dromen, maar wel van je stukjes, toch?

groet van Pally

Mien · 29 maart 2009 op 17:44

@LouisP(rima)

Het zij je vergeven. 😉

Mien Vergevingsgezind

Ma3anne · 29 maart 2009 op 18:42

Sorry, Louis, ik heb eigenlijk pas een paar stukjes van je gelezen. Dit stukje zet me aan om je hele oeuvre van begin af aan te gaan lezen.

Het heeft veel potentie, maar er mankeert iets. Ik kan er de vinger nog niet opleggen. Zal er later op terugkomen.

LouisP · 29 maart 2009 op 19:28

Hoi,

bedankt voor de reacties.

groet,

Louis

Bitchy · 30 maart 2009 op 07:36

Ik heb hem 3x gelezen, alle 3 de keren pakte het stukje me. Geen idee, waarom. Meestal zijn dit soort verhalen niets voor mij. Deze vind ik mooi en aangrijpend.

LouisP · 30 maart 2009 op 10:50

Beste Pally,

wat je schrijft zie ik toch als een groot compliment. Zoals ik nu sinds kort schrijf zo schilder ik ook. En als er in een schilderij cohesie ontbreekt ontbreekt mij de moed, en deskundigheid, om het alsnog te perfectioneren. Opnieuw aan hetzelfde stuk te beginnen of wat er op lijkt is absoluut ondenkbaar. Dat is wellicht de reden van droefheid na het afmaken van een werkstuk.
Het mooiste moment heb ik dan gehad. Het moment van inspiratie.

groet,
Louis

Nana · 30 maart 2009 op 13:28

Knap gedaan, al denk ik dat je het nog beter had kunnen uitwerken…versterken of uitvergroten. Het lijkt soms een scene van Monthy Python. Meer graag.

LouisP · 30 maart 2009 op 13:58

hoi, N.
volgens mij bedoel je monsters die ‘Ni’ zeggen.
Holy grail, denk ik. Daarin liepen er allerlei struiken en bomen rond, als ik me niet vergis.

bedankt voor de reactie.

L.

maurick · 30 maart 2009 op 22:54

De creativiteit in jouw stukjes siert je.
Telkens is het een genot om stukjes van jou te lezen. Soms enigszins onsamenhangend, maar daar houd ik juist wel van. Voedsel voor de geest, voedsel voor de fantasie.
Bedankt!

Prlwytskovsky · 4 april 2009 op 23:30

Droom. Mooi, dit idioom. 😉

Geef een antwoord