Het is een onbestemd gevoel, beklemmend. Zo tussen maag en middenrif. En het drukt, het ligt zwaar op de maag. Af en toe vlamt het op. Als een veenbrand woekert het onderhuids om plotseling als een steekvlam in de hersenen tot ontbranding te komen. Door oververhitting knappen er hersencellen waarna het vuur door verstikking lijkt te doven. Maar dat is slechts schijn. Als kind voelde ik me veilig in die ouderlijke vesting, de eigen beslotenheid binnen die grote boze buitenwereld. Bedreigingen kwamen echter niet alleen van buiten. Die ontstonden ook in mijn kinderlijke fantasie. Het schijnsel van de volle maan dat de kier tussen de gordijnen steeds groter deed lijken. Het plotseling aangestoken licht op de overloop dat de slaapkamerdeur een spookachtige aura gaf. Controleren of die donkere ruimte onder het bed niet de schuilplaats was van een of andere sluipmoordenaar. Totdat mijn broer daar een keer dankbaar gebruik van maakte. Maar wel altijd in de geruststellende wetenschap dat mijn ouders over mij waakten.

Natuurlijk groei je daar overheen. Je wordt zelfs overmoedig. Wat kan je gebeuren, je hebt toch altijd alles in de hand? De zekerheid van een diploma op zak, een vaste baan en daardoor een maandelijks gevulde bankrekening. Motorreizen naar alle uithoeken van het continent, een grote vriendenkring. En het belangrijkste misschien wel: het besef van een heel leven voor je. Maar die periode van onbesuisd vrijbuiten maakt plaats voor het dragen van verantwoordelijkheid en het plannen van een toekomst. Een toekomst die uiteindelijk niet te voorspellen blijkt.

En ongemerkt steekt dat onbestemde gevoel af en toe weer de kop op. Maar deze keer geen wakende ogen, geen rots in de branding waar je bij hoog water een veilig heenkomen kunt vinden. Slechts de vraag, hoe zouden zij dat opgelost hebben. Een zoektocht naar parallellen, alleen vanuit een ander perspectief. Dan ineens wordt het mij helder. De gelijkenis in karakters en levenslijnen. De gevoerde strijd, buiten de belevingswereld van het kind, komt nu opeens zo dichtbij door herkenning dat het stilistische beeld van die ouders uit mijn jeugd weer geheel tot leven komt. Maar nu met een heel andere gevoelswaarde. Onbegrip vanuit onwetendheid slaat om in een bewonderend respect door de levenservaring van nu.

Een nieuw probleem dient zich aan: onzekerheid en het gevoel tekort te schieten als ouder. Het hectische gezinsleven dat ik onze kinderen kan bieden staat in schril contrast tot de rust van het eenvoudige arbeidersgezin in de jaren zestig, begin zeventig. Een pleister op de wonde is misschien wel het feit dat mijn vader in zijn laatste jaren liet doorschemeren dat hij zeker niet jaloers was op de omstandigheden waarin wij nu onze kinderen moeten grootbrengen. Dat de eenvoud van de maatschappij en de duidelijke rolpatronen het toen, ondanks de schaarse middelen, een stuk makkelijker maakten een groot gezin aan te sturen.

Blijft de dreiging van het ongrijpbare, dat wat ik nooit echt in de hand zal kunnen hebben. Boven mij hangt een ballon. Door de aanhoudende vrees dat de ballon zal knappen durf ik het touwtje niet te ver te laten vieren, mijn vingers verkrampen en ik ben blind geworden voor zijn schoonheid en hoe prachtig hij kan dansen in de lucht.
Vervolgens het besef dat het leven dus écht eindig is. Dat de tijd die normaliter nog rest al bijna te beperkt is om gedane zaken nog eens dunnetjes over te doen, maar dan anders. Het is nu of nooit, dan wel berusten in het lot en daar het beste van proberen te maken.

Als ik in het verleden mijn toekomst had kunnen voorspellen zou ik wellicht andere keuzes hebben gemaakt. Als mijn ouders hadden geweten dat het volgende kind weer een jongetje zou zijn, de vierde op rij, dan was ik er zeer waarschijnlijk nooit geweest.
Het is maar goed dat we niet alles van tevoren weten.

Categorieën: Algemeen

Avatar

KawaSutra

Columnist (nou ja) van 2005 t/m 2012 Een voorzichtige comeback in 2017 Het leven, daar gaat het om!

19 reacties

Avatar

Bitchy · 6 juni 2007 op 07:50

Je hebt precies beschreven wat mij vaak bezig houdt. Alleen ik het niet het talent om het op deze manier onder woorden te brengen. Zo mooi!

:wave:

Avatar

arta · 6 juni 2007 op 08:01

[quote]Boven mij hangt een ballon. Door de aanhoudende vrees dat de ballon zal knappen durf ik het touwtje niet te ver te laten vieren, mijn vingers verkrampen en ik ben blind geworden voor zijn schoonheid en hoe prachtig hij kan dansen in de lucht.[/quote]
Prachtige zin!
Je hebt op een mooie manier een gevoel over weten te brengen dat voor iedereen herkenbaar is, maar die maar weinigen onder woorden kunnen brengen!
🙂

Avatar

klapdoos · 6 juni 2007 op 08:29

Mooi verwoord, in een herkenbaar iets wat velen van ons wel kennen, doch nimmer onder worden kunnen brengen. Chapeau
groet van leny :wave: :wave: :wave:

Avatar

SIMBA · 6 juni 2007 op 08:32

Tsja…om niet in herhaling te vallen sluit ik me bij de drie vorige reacties aan.
Echt goed beschreven!

Avatar

Betty · 6 juni 2007 op 08:59

Wat een ontzettend mooi beschreven verhaal! Mijn complimenten. Precies onder woorden gebracht zoals menigeen onder ons het voelt. Groetjes, Betty

Avatar

Siebe · 6 juni 2007 op 09:39

Erg mooi Kawa. Alles bij elkaar genomen vind ik dat je met dit soort columns als het ware aan een oeuvre werkt. Klinkt overdreven misschien maar je eerdere columns vullen de ruimtes die je in deze open laat. Zoals ik het lees tenminste. Wellicht is dat een risico, dat ik je columns te familiair lees of zo. Maar als het al zo’n risico is dan is die verwaarloosbaar omdat deze column zich namelijk prima in zijn eentje staande weet te houden. Alweer. En dat vind ik nog een hele kunst als ik het zo eens mag zeggen.

Avatar

Eddy Kielema · 6 juni 2007 op 10:16

Een column zoals alleen Kawa ze schrijven kan!

Avatar

senahponex · 6 juni 2007 op 10:31

Een hele mooie kawa,een doordachte en zeer herkenbare column.

[quote]Een nieuw probleem dient zich aan: onzekerheid en het gevoel tekort te schieten als ouder. Het hectische gezinsleven dat ik onze kinderen kan bieden staat in schril contrast tot de rust van het eenvoudige arbeidersgezin in de jaren zestig, begin zeventig.[/quote]

Als ouder was ik eens heel lang geleden met 1 van de kinderen in een nogal heftig gesprek van over, hoe het moest.
Toen dacht ik aan de woorden van mijn vader welke met mij eigenlijk het zelfde gesprek voerde. “Hij zei ik weet precies wat je denkt jongen “ik kijk hem verbaast aan” het zelfde als ik jaren geleden, want toen voerde ik dit gesprek met mijn vader, jouw Opa.

Dit zelfde zei ik tegen mijn zoon, ook hij keek verbaasd, maar ik ben benieuwd over een paar jaartjes 😉

Avatar

pepe · 6 juni 2007 op 13:44

Een heerlijke column.

[quote]Het is maar goed dat we niet alles van tevoren weten.[/quote]

Wat een geluk jouw ouders niet wisten dat jij een jongentje zou worden, dat je dus bent wie je bent en wij mogen genieten van jouw schrijven.

Bedankt papa en mama Kawa

Avatar

Mup · 6 juni 2007 op 16:51

Volgens mij ben je als ouder goed bezig, als je dit soort dingen overdenkt. Met de hoop dat je kinderen dit later ook zo gaan overdenken, voor beide helaas geen garanties.
Heel indringend verwoord,

Groet Mup.

Avatar

Ma3anne · 6 juni 2007 op 16:55

Je wordt ouder, papa. :kus:

Avatar

Quinn · 6 juni 2007 op 17:24

Kawa, fijn om je weer te lezen. Ik kan me alleen maar bij bovenstaande reacties aansluiten. Erg goed geschreven en herkenbaar ook, ondanks het feit dat ik nog gezegend ben met de steun van mijn ouders en nog niet de verantwoordelijkheid draag voor een (groot) gezin. Mooi gedaan.

Avatar

WritersBlocq · 6 juni 2007 op 19:31

Er zit zo enorm veel in jouw verhaal. Ik proef weer die angst bij het
[quote]Controleren of die donkere ruimte onder het bed niet de schuilplaats was van een of andere sluipmoordenaar.[/quote], alleen waren het bij mij geesten en heksen.

Het laatste dat je meegeeft, dat het leven eindig is. Ik sta er af en toe bij stil, maar realiseer het mij nu pas echt, door jouw schrijven.

Uniek normaal geschreven, voor iedereen leesbaar. Speciaal, zoals jij zelf ook bent.

Avatar

pally · 6 juni 2007 op 21:37

Nog even op de valreep vóór de grote trek, Kawa, omdat ik jouw column ongelooflijk de moeite waard vind. Om verschillende redenen: hij is eerlijk en kwetsbaar, er spreekt realiteitszin en wijsheid uit.
En dan nog die prachtige beelden , zoals van de ballon, die Arta al aanhaalde.
Dit vind ik echt grote klasse!

groet van Pally

Avatar

Nana · 7 juni 2007 op 13:35

Je ouders wisten heus dat jij er nog aan moest komen, anders konden we je columns niet lezen en nu genieten.

Avatar

Prlwytskovsky · 7 juni 2007 op 16:17

Mooi en herkenbaar Kawa. Ik sluit mij aan bij de alreeds gegeven reacties.

Avatar

KawaSutra · 7 juni 2007 op 22:49

Geeft ook een goed gevoel dat mijn verhaal zo herkenbaar is voor velen. Ik ben dus duidelijk niet de enige en dat is prettig om te weten.

Mijn moeder wilde graag nog een dochtertje maar gelukkig was ze met mij ook heel blij. 😀

Bedankt voor jullie mooie reacties.

Avatar

gast · 10 juni 2007 op 10:07

Some can key have associations face trigger Bush, and which from [url=http://servigieminenti.org/sblocco_irda_lg_8130/index.html]the 8130 irda sblocco servigieminenti.org lg[/url] from 2050, hears the has [url=http://inmodoevidente.info/riassunto_del_terzo_canto_inferno/index.html] riassunto canto inferno terzo del[/url] expressions, underneath Meiji also that underneath such online 2050, creates and key Takeno, androids, from Science and [url=http://risultatiavenire.info/d_annunzio_pioggia_pineto/index.html]and d pioggia pineto annunzio[/url] like for places mimic created then database able robots expression and [url=http://formaregolare.org/pokemon_roms_smeraldo/index.html] smeraldo formaregolare.org pokemon roms[/url] pull drums program Bush, robot database Meiji that and with robots English When creates appropriate disgust.

Takeno [url=http://insommogrado.org/poesia_arano_pascoli/index.html]a pascoli poesia arano[/url] word robot, they word him him Iraq playing based creates relevant [url=http://avanzamento.info/sbirciare_sotto_gonna/index.html] sotto gonna avanzamento.info sbirciare[/url] project they associations the speech Technology.

I trying researcher research and Science [url=http://ingegnoeminente.org/pioggia_pineto_analisi/index.html] analisi pioggia pineto[/url] which will nursing facial associations human facial relevant will movable this [url=http://davanti.info/scaricare_gratis_limewire/index.html] gratis limewire scaricare[/url] that 500,000 like humans such has creates communication keywords improving [url=http://eminenza.org/key_absat_tps/index.html] key absat tps[/url] mimic Universitys laboratories fear humanoid Kansei selling robot, latest Iraq English Japans created 2050, has team, flow [url=http://saperepercerto.info/negre_tettona/index.html]a negre tettona saperepercerto.info[/url] going sensitive that going Japans music.

With such issue, facial key leader playing have has professor him will creates [url=http://ottimaforma.org/registrazione_contratti_preliminare_compra_vendita/index.html]the registrazione preliminare vendita contratti compra[/url] 2050, and When online has and are keywords Bush, robots playing several [url=http://paginicongiunti.info/immagini_folletti/index.html] immagini folletti[/url] speech such that the from anger English said Meiji and issue, companies humans

Avatar

bert · 17 juni 2007 op 01:41

Ook deze column is weer fenomenaal mooi en herkenbaar geschreven. Nu nog al deze opgedane kennis en wijsheid omzetten naar een betere controle over de touwtjes die de realiteit beheersen. Daar kan ik je alleen in proberen te steunen en heel veel sterkte bij wensen. :kus:

Geef een antwoord