Soms kan ik nergens heen met mijn verdriet, met mijn pijn, en dan bouw ik de muurtjes om mij heen steeds hoger en hoger. De muren belemmeren mij het zicht op de zonnige buitenwereld, maar die wil ik dan toch even niet zien. Het gelach van kinderen kan mij niet meer opvrolijken, de geurende bloemen schenken mij geen vreugde meer en ik vind geen rust meer in mijn eigen huis. En zo zit ik dan. Alleen. Opgesloten in mezelf. Hoe om te gaan met mijn pijn en verdriet, soms wist ik het gewoon even niet. De hand aan mezelf slaan, daar had ik het lef niet voor en daar zag ik het nut ook niet van in. Daar zou ik anderen alleen maar verdriet mee doen, dat wilde ik niet op mijn geweten hebben. Sommige mensen verwonden zichzelf dan opzettelijk. Met een mes, pincet, scheermesje. Snijden in je eigen lichaam, wondjes maken op je ziel… Als straf. Als opluchting. Als uitvlucht? Een combinatie van dat alles, daar kon ik me wel enigszins in vinden…

Maar ik sneed mezelf niet, maar ik beet dan op mijn nagels. Tot bloedens toe, vroeger zelfs totdat er bijna geen nagel meer over was. Ik deed dat meestal als ik me gestresst voelde of als ik verdrietig of boos was, vooral om en op mezelf. Als ik totaal niet gelukkig was met mezelf of het beeld wat ik in de spiegel zag mij niet aan stond. Of wanneer ik mij niet kon vereenzelvigen met de dingen die om me heen gebeurden. Als ik de controle op de situatie om mij heen helemaal kwijt was…

Het nagelbijten was controle voor mij, de enige controle die ik had. Ik bepaalde zelf wanneer mijn nagels mooi en lang mochten zijn. Ik bepaalde wanneer mijn handen er mooi, vrouwelijk en elegant uit zagen. Het was aan mij of ik met mijn handen voor de dag kon komen, of niet. Ik bepaalde dus ook wanneer ik mijn nagels niet meer wilde. En wanneer ik het niet verdiende om mooie nagels te hebben.

Eén voor één moesten mijn nagels eraan geloven. Ik draaide mijn handen en vingers in de meest vreemde bochten om bij juist dat ene randje nagel te kunnen komen. En dat lukte me dan ook, tot kramp in mijn vingers en kaken aan toe. En tòch ging ik dan door met bijten. Geheel in tranen. Tot de pijn haast ondraaglijk was en het bloed langs mijn vingers liep… Maar…. Nog steeds bepaalde ik mijn eigen pijn, en niet anderen.

Ik heb het nu onder controle, meer onder controle dan voorheen zeg maar. Ik bijt nog wel, maar ik ga niet meer door met bijten tot ik niet meer kan typen, tot het bloedt of tot ik weinig tot geen nagels meer over heb. Nu pak ik pak de problemen of personen die mijn evenwicht verstoorden eerder aan. Ben daar dus een stuk assertiever in geworden. Gelukkig. Echter, dit is mijn waarheid, mijn helaas pijnlijke waarheid. Met nadruk op pijnlijk… Soms kan ik het niet tegen gaan…

En altijd heb ik spijt achteraf… Zoals nu…

Categorieën: Algemeen

13 reacties

Avatar

bert · 14 augustus 2005 op 12:06

Beter 10 nagels aan de hand dan ….
Uiterst vervelende gewoonte maar wat jij zegt is wel waar.
Je hebt het zelf in de hand.
Jammer dat je er zo lelijk door wordt.
Als je iets overlaat kun je gelukkig altijd nog kunstnagels plakken. !!!
Goed beschreven, deze onhebbelijkheid. 🙂

Avatar

Troy · 14 augustus 2005 op 13:33

Deze toch wel ernstige psychologie achter het nagels bijten, had ik zelf nooit zo bedacht…Ben benieuwd of dat voor anderen ook zo geldt. Goed beschreven.

Grt Troy

Avatar

KawaSutra · 14 augustus 2005 op 13:37

Je bent volgens mij wel op de goede weg. En nu volhouden.
Goed beschreven wat je meemaakt.

Avatar

melady · 14 augustus 2005 op 14:27

[quote]Ik heb het nu onder controle, meer onder controle dan voorheen zeg maar.[/quote]

Even doorbijten dus.

(Beetje flauw, ik weet het, kon het niet laten.)

Knap dat je over dit pijnlijke onderwerp zo’n persoonlijk verhaal durft neer te zetten.

Avatar

Li · 14 augustus 2005 op 19:29

Erg vervelend maar zolang het bij het bijten van nagels blijft, heb je jezelf aardig in de hand. Toch?;-)

Li

Avatar

Domicela · 14 augustus 2005 op 20:45

En nu kun je je stress ook nog van je af schrijven in plaats van je nagels te slopen! Mooi geschreven.

Groetjes,
Mila

Avatar

klungel · 14 augustus 2005 op 21:58

Mooi geschreven.

Sterkte.

En toch ook een puntje van kritiek.
De puntjes haalde mij een beetje uit het verhaal.

Avatar

Ma3anne · 15 augustus 2005 op 00:17

Triest. Aangrijpend geschreven.

Avatar

Louise · 15 augustus 2005 op 07:48

Soms moet je gewoon ook niet te streng voor jezelf zijn. Wat is er mis met een dagje triest, een dagje ellende en een dagje dat je het helemaal niet meer ziet zitten? Lijkt me heel menselijk en jij reageert het af op je nagels. Het kan erger 😉
Dapper inderdaad om hierover te schrijven.

Avatar

Wright · 15 augustus 2005 op 09:09

Letterlijk, ‘jezelf het bloed onder de nagels vandaan halen’.
Mooi beschreven.

Avatar

Pebby · 15 augustus 2005 op 09:18

Tegenwoordig zijn het maar dagjes, Louise. Dat was voorheen wel anders, dan praat ik eerder over weken, en dan hou je echt geen nagel meer over… Het ging dan ook veel en veel verder, dieper.. Wie weet durf ik daar ooit nog eens over te schrijven…

En ja Bert, kunstnagels zijn een uitkomst! Die draag ik nu dan ook. 😉

Thanks allemaal.

Avatar

KingArthur · 15 augustus 2005 op 10:56

Ik heb deze eigenschap gelukkig weer redelijk onder controle. Gelukkig ging ik er niet zo ver in dan jij.

Avatar

Dees · 15 augustus 2005 op 11:15

Bij jongeren is automutilatie ‘hip’, ook zelfdestructie is aan mode onderhevig, blijkbaar. Dan is dit misschien nog niet eens zo’n slecht alternatief.

Overigens heb ik periodes aan mijn nagelriemen zitten knagen. Dat is ook niet alles. Maar meer neurotisch gedoe dan iets anders, dacht ik toen. Ik zal er nog eens over nadenken.

Grtz,

Dees

Geef een antwoord