Het eerste daglicht verandert, in het trage tempo van de verdwijnende schemer, de inktzwarte lege bladzijde van de nacht in een Victoriaanse balzaal. Gedwee bewegen de schaduwen mee tot proporties die ik mij herinner van gisteren. Een ander land, een ander huis, een ander bed. Doodstil blijf ik liggen om mijn vriend niet te wekken en volg een schaduw op het plafond, waarvan de oorsprong maar niet vindbaar lijkt te zijn. Het ene moment is hij groot en breed, een seconde later weer nauwelijks zichtbaar. Soms omarmt hij de sierlijk vormgegeven ornamenten om ze vervolgens weer arrogant de rug toe te keren en de feloranje muren te betasten. Gebiologeerd blijf ik naar het plafondballet staren, maar de danser zelf geeft zich niet bloot.

Zou dit echt een spookhuis zijn? Lacherig vertelde de buurvrouw gisteren dat dit verhaal de ronde doet. Vanuit diezelfde bron weet ik dat de vorige bewoner door een auto-ongeluk om het leven is gekomen, maar dat hij duidelijk zijn stempel op dit huis heeft gedrukt, is toch geen reden om zomaar plafonddansen uit te gaan voeren? Ik besluit het eens goed in de gaten te houden. Het meubilair blijft echter de hele week keurig op zijn plaats staan. Ook knipperen er geen lampen onverklaarbaar en het enige hoorbare getik blijkt van de verwarmingsketel te zijn.

Gaandeweg leren wij de man steeds beter kennen. Gezien de woning met zijn achtergebleven meubelen moet hij van antiek gehouden hebben. De restauraties die zijn uitgevoerd passen perfect bij de Victoriaanse stijl van het huis. Een houten anderhalve meter brede trap, de karakteristieke stootranden aan de muur, maar vooral het pleisterwerk aan de plafonds zijn van een onbeschrijflijke schoonheid. Over de bijzondere kleurstellingen op de muren moet ook serieus nagedacht zijn. De achtergebleven gereedschappen in de garage verraden een technisch beroep. Het beeld van een rijzige, serieuze vijftiger zet zich vast in mijn hoofd.

Elke dag wordt dat beeld opnieuw bijgesteld. De vondst van handboeien, bekleed met roze pluche, in een prachtig antiek ladekastje geven de man krullen. Het pikante filmpje in de dvd-speler maakt hem blond, nee, rossig. En jonger. Hij verandert in een veertiger. Lang en slank. Na nog een gesprek met de buren horen we weer nieuwe verhalen. Hij was een echt ‘party-animal’, gaf regelmatig luidruchtige tuinfeesten. De garage verderop in de straat was van hem en hij had een voorliefde voor klompen, waarmee hij keihard van de trap af klepperde. De laatste treden sprong hij. Bom, bom, bom, bom….Knal. Minstens tien keer op een dag.
Eind dertig is mijn conclusie en weliswaar dood, maar geen spook.

Toch kijk ik elke ochtend uit naar mijn privé-voorstelling. Gracieus beweegt de schaduwdanser boven mijn hoofd. Elke dag een ander ritme. Tot de laatste dag. Tevergeefs speur ik het hele plafond af. Niks. “Ik heb gisteren al het spinrag van de slaapkamer weggehaald”, vertelt mijn vriend later. Opgelucht onderdruk ik een gevoel van teleurstelling. Mijn schaduw van het verleden blijkt een ordinair stofnest te zijn geweest.

Een laatste ronde door het huis. Hebben we écht alles? Uitgebreid worden alle deuren op slot gedaan, voordat we naar de auto lopen om weer richting Nederland te vertrekken. Een laatste blik op het huis.
“H..hoorde jij dat ook?”

Bom, bom, bom, bom….Knal!


Arta

Zijn. bewonderen, verwonderen, notuleren, opwaarderen; Het zijn zomaar wat steekwoorden, die voor mij onlosmakelijk zijn verbonden aan 'Schrijven'. *Overigens schrijf en reageer ik als arta natuurlijk op persoonlijke titel

13 reacties

SIMBA · 27 januari 2009 op 18:55

Dit is duidelijk een huis waar we nog meer van gaan horen!

Krasblog · 27 januari 2009 op 19:39

[quote]van een onbeschrijflijke schoonheid[/quote]

En dat geldt ook voor je column. Werkelijk prachtig.

Krasblog

Ma3anne · 27 januari 2009 op 21:45

O arta, wat is dit spannend!
Ik hoop op een spookhuisserie in dezelfde mooie schrijfstijl.
Dat wordt emigreren! :hammer:

Neuskleuter · 27 januari 2009 op 22:34

Een Victoriaans spook… euh.. droomhuis… Het begin is lekker meeslepend, terwijl het tegelijk zo lekker nuchter is over een zogenaamd spookhuis. Vraag me wel af wat die vorige bewoner eigenlijk in z’n garagebox zou doen, als er al zulke voorwerpen opduiken :hammer:

pally · 28 januari 2009 op 10:04

Een hele sfeervolle beschrijving van een romantisch huis die je fantasie aanwakkert en verhalen in je hoofd laat ontstaan, terwijl je tegelijkertijd probeert alles nuchter te analyseren.
Dat heb je knap met elkaar verweven, Arta. En bovendien heb je me helemaal meegekregen… :wave:

groet van Pally

Mosje · 28 januari 2009 op 10:47

Prachtig stukje Arta, heel sfeervol

WritersBlocq · 28 januari 2009 op 10:59

Heel mooi en sfeervol inderdaad.

lisa-marie · 28 januari 2009 op 11:01

Jammer dat het niet ‘haunted’ is met zo’n spook 😀
Het is een pareltje geworden! :wave:

klapdoos · 28 januari 2009 op 12:04

Mooi en meeslepend verhaal. Graag gelezen,
groet van leny

Mien · 28 januari 2009 op 16:19

Arta … je bent een volleerde Spindoctor … :hammer:
Goede column en spannend tot aan het eind.

Mien

axelle · 28 januari 2009 op 19:58

Doet me denken aan yevgueni ‘in deze stad’. 😉

arta · 28 januari 2009 op 22:00

Het verschil tussen reizen en een land INgaan in combinatie met mijn gezelschap heeft deze week tot een hele dierbare gemaakt. Ik ben blij dat mijn bedoeling om juist díe sfeer neer te zetten gelukt lijkt te zijn.
Dank jullie voor de mooie reacties!
🙂

KingArthur · 29 januari 2009 op 11:59

Mooi geschreven maar ik heb er eerlijk gezegd niet wakker van kunnen liggen. Ik heb trouwens ook geen ketens nodig om geboeid te zijn door dit huis. 🙂

Geef een antwoord