Lyrisch word ik van schrijfspullen: blocnotes, boekjes, kleurpotloden, pennen. Ik krijg er nooit genoeg van. Een kantoorboekhandel binnengaan en kwijlend kijken bij de vulpennen. Of bij de variatie aan opschrijfboekjes. Groot en klein, simpel of mooi versierd. Ik laat ze genietend door mijn handen gaan. Vaak blijft het bij kijken. Ik heb het altijd gehad. De lucht van kleurpotloden, papier en gummetjes brengen me in vervoering. Eigenlijk vooral als ze nieuw zijn: maagdelijk en ongebruikt.
Het opendoen van een nieuw schrift op de lagere school was een heerlijke belevenis. De eerste bladzijde met van die fijne lijntjes waar nog niks op stond. Altijd vond ik het jammer om er in te gaan schrijven. Wreef nog eens over de lege eerste pagina. Rook er aan. Een ceremonie. Schreef op de eerste pagina heel voorzichtig en bibberig als om het nieuwe blaadje niet te bezeren.
Eén hand plat ernaast op de binnenkant van de kaft. Soms lag er een heel dun lichtgroen vloeiblad in. Och, wat was het zonde om daar inktstippels op te maken.

Kleurpotloden in een fel bedrukte ijzeren doos, het mooiste cadeau voor mijn verjaardag. De potloden op kleur gesorteerd met vlijmscherpe punten. Ik kreeg een keer een doos met vierentwintig kleuren! Daarin zaten behalve de hoofdkleuren ook nog verschillende nuances in van één kleur. Van roze naar paars lopend, van heel lichtblauw langzaam naar bijna zwartblauw, van citroengeel via oranje naar rood. Bovenin lag een dun wit langwerpig lapje schuimplastic waar alle kleuren prachtig op afgegeven hadden.

Het bijbehorende schetsboek bleef weken leeg. Ik kon niet besluiten de doos aan te breken. Wel maakte ik hem iedere dag open, haalde de potloden er vaak uit en legde de kleuren in mooie groepjes bij elkaar. En vleide ze dan weer teder in de doos, precies op hun eigen plaats dat kon ik aan het lapje zien. Na een maand ongeveer verbrak ik spijtig de betovering en maakte een tekening in het nieuwe schetsboek. De punt van het vuurrode potlood brak af en moest geslepen worden. De doos was daarna een gewone mooie kleurdoos, waar ik niet eens extra zuinig op was.

Nog altijd gaat er voor mij een grote aantrekkingskracht uit van nieuwe teken- en schrijfspullen. Als ik ze heb gekocht en op mijn werktafel neerleg, kan ik er met intense tevredenheid naar kijken. Zelfs naar een glimmende metalen puntenslijper of een zacht wit gummetje met het cellofaan er nog om.

Vanochtend bracht de post een pakket met de twee ’Moleskine-boekjes’ die ik via Internet had besteld. Al twee eeuwen traditionele schrijfboekjes voor schrijvers en denkers. Ik wist meteen toen ik ze ontdekte dat ze geknipt voor me waren. Twee simpele zwarte boekjes, één kleine, één wat grotere. Een donkerpaars lintje erin als bladwijzer, sober als een kerkboek. Er omheen een zwart elastieken bandje om hem dicht te houden. Het papier glad en gelig met bijna onzichtbare lijntjes.
Op het eerste blad staat in minuscule letters:

In case of lost return to:

As a reward: $ …..

De eerste weken zal ik er nog niet in schrijven, ze alleen af en toe genietend open doen…..

Categorieën: Algemeen

pally

Genieten van leven en mensen en natuur om mij heen. Schrijven als belangrijke drijfveer om te ordenen, te relativeren en te communiceren.

16 reacties

DreamOn · 2 maart 2007 op 20:07

Wat fantastisch beschreven en ik zat constant met een dat-heb-ik-ook-gevoel! Toen ik een aantal jaren geleden aan een studie begon, was ik als een kind zo blij met mijn nieuwe schooltas en mijn gevulde etui met allemaal nieuwe pennen en stiften erin.
Op school heb ik het ook: ik vind het heerlijk als ik aan het begin van een schooljaar het volle magazijn zie; allemaal gekleurd papier, ook in allerlei soorten, keurig in stapeltjes op kleur…volle lijmpotjes, ja, ik word er ook lyrisch van…waarom ben ik er nou nooit opgekomen om hier een column over te schrijven? 😥
O, ik weet het al lieve pally: ik had dat nooit zo treffend op papier kunnen zetten als dat jij dat kan. Geweldig, echt super!! :wave:
PS. Dat wordt vast weer column van de maand!
Liefs DO

SIMBA · 2 maart 2007 op 20:07

[quote]Het opendoen van een nieuw schrift op de lagere school was een heerlijke belevenis. De eerste bladzijde met van die fijne lijntjes waar nog niks op stond. Altijd vond ik het jammer om er in te gaan schrijven[/quote]
Ik heb dat gevoel ook als ik als eerste in het zwembad ben, dat strakke, rimpelloze water…zonde om in te springen. Maar ja, als ik het niet doe doet iemand anders het…dus doe ik het!

Mooie column Pally!

WritersBlocq · 2 maart 2007 op 20:18

Lief!

Anne · 2 maart 2007 op 21:28

Ha! Ik heb het precies andersom! Ik weet niet hoe snel ik mijn schrijfboekjes en dummies moet vullen, bekladden en vooral beduimelen! Niks mooier dan een hele reeks propvolle ooit lege boeken en schriften op rij in de kast. Hoe kapotter hoe liever het me is, het beste bewijs van mijn ijver!
Heerlijk verhaal.

datmensinkenia · 2 maart 2007 op 21:51

Heel simpel – dat heb ik ook altijd gehad – al tijdens het lezen kon ik de potloden ruiken. Maar ik zou het nooit zo mooi op “papier” kunnen zetten. Een paar kleine opmerkingen, en dat kan ik als Engelsman naturlijk niet laten: “In case of loss…” en “Reward: £….”

Weg met die rotdollars!

pepe · 2 maart 2007 op 22:00

Puntgave column, wanneer gaan we samen kleuren?

Ik hoop dat je er toch in gaat schrijven, mooie columns of gedichten. :kus:

Arne · 2 maart 2007 op 22:12

Ow wat is dit herkenbaar :oeps: 😆

goede columnx… :wave:
🙂
Arne

Eddy Kielema · 2 maart 2007 op 22:41

[quote]Lyrisch word ik van schrijfspullen: blocnotes, boekjes, kleurpotloden, pennen. Ik krijg er nooit genoeg van. Een kantoorboekhandel binnengaan en kwijlend kijken bij de vulpennen. Of bij de variatie aan opschrijfboekjes. Groot en klein, simpel of mooi versierd. Ik laat ze genietend door mijn handen gaan. Vaak blijft het bij kijken.[/quote]

Dat heb ik nou als ik in een cd-winkel sta (en dan bedoel ik échte cd-winkels en dus niet mensonterend slechte winkels als de Media Markt…)

KawaSutra · 3 maart 2007 op 02:33

Om als eerste de maagdelijkheid te verbreken, maar dat moment nog even uit te stellen en te koesteren. Is ooit gemeengoed geweest in voorgaande generaties. Of gaan mijn associaties nu een stap te ver. 😀
Mooi hoor Pally, de spruitjeslucht komt me al tegemoet, en dat bedoel ik echt alleen positief.

arta · 3 maart 2007 op 15:06

Dat hebben dus méér mensen???
Ik schreef in mijn nieuwe schriften de eerste blz. heel netjes, om het een beetje nieuw te houden. Op dit moment ligt er hier al twee maanden een schetsboek te roepen om opvulling, maar ik kan me er niet toe zetten!
Mooie column!
😀

klapdoos · 3 maart 2007 op 15:45

Zo herkenbaar, bij elke zin dat gevoel hebbende van “dat had ik ook altijd”, en merk dat ik het nog heb, kan de Hema of Ven D niet ingaan of moet even langs de pennenbak, of de schrijfblokjes….tik van vroeger denk ik, lief beschreven,… :wave: :wave: :wave: :wave:
groetjes van leny

Li · 3 maart 2007 op 16:30

Oeps Pally, deze column is alweer een schot in de roos. Hoe krijg je het voor elkaar. Het is zoooooooo herkenbaar voor mij. Ik heb zelfs een dure potlodendoos jarenlang ongebruikt in mijn bureau laten liggen. O, wat kon ik genieten van het klepje opendoen om te zien dat de (vooral) rode en gele potloden nog helemaal ongeschonden waren. Hetzelfde heb ik met boeken. Net alsof ik de eerste ben die het leest terwijl er duizenden van gedrukt zijn. Het ruikt nieuw en het voelt nieuw. Daarbij zijn er nog geen ezelsoren, koffievlekken en pulkjes in te bekennen. Hoewel ik oude verkreukelde veelgelezen boeken ook wel iets vind hebben…:eh:

Li

DriekOplopers · 3 maart 2007 op 16:44

Pally! Wat prachtig gedaan!

Inderdaad, een kantoorboekhandel of tekenmaterialenwinkel is gevaarlijk terrein. Zelf ben ik dolgelukkig met mijn nieuwe, prachtige vulpen.

Of mijn noteboek: twee op maat gezaagde moederborden met een dubbel scharnier en een schriftje erin. Bij de Wereldwinkel gehaald. Ik groei van trots, als iemand zegt “Wat leuk!”…

Overgens, mooie potloden zijn prachtig, maar ik ben pas écht jaloers op mensen die ook schitterend kunnen tekenen!

Driek Potloders

Dees · 3 maart 2007 op 21:07

Mooi!

Als nerd weet ik nauwelijks meer een pen te hanteren, maar zo krijg ik heimwee naar dat gevoel.

Mup · 4 maart 2007 op 04:44

Ondanks dat ik het woord niet meer wilde gebruiken hier, doe ik het toch nog een keer, heerlijk

HERKENBAAR

Groet Mup.

Cobra · 4 maart 2007 op 08:35

Lekker om te lezen…. ik zie je zo zitten met de nieuwe spullen…verliefd en gelukzalig 🙂

Lege schriften komen bij mij alleen in nachtmerries over school voor 😮

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder