Maagdelijke hersens

Er bestaat in Nederland een politieke partij waarvan de oprichters ‘inwoners met een migratieachtergrond’ zijn, die de mening zijn toegedaan dat er van alles mis is met de manier waarop men in Nederland omgaat met de rechten van inwoners met een migratieachtergrond en eigenlijk de hele manier waarop men überhaupt Lees meer…

Koffiegeleuter

Ik zit op mijn favoriete terras en drink mijn koffie zoals ik hem graag heb, sterk, met veel melk en warm, zeg maar gerust heet. Ik neem mijn eerste voorzichtige slok, zorgend dat ik mijn lippen niet brand aan het schuim, dat veroorzaakt is door het opstomen van de melk. Lees meer…

Condoomperikelen

Mijn eerste keer. Ik was een jaar of veertien. Ik had destijds al vier maanden ‘zwaar verkering’ dus werd het, in onze ogen, tijd om ‘het’ te gaan doen. Omdat haar ouders een spontane hartverzakking gekregen zouden hebben bij de vraag om welk voorbehoedsmiddel dan ook, besloten we dat we een Lees meer…

De column

De eerste woorden staan er al gauw. Wit werkt op mij als een magneet. Maar dan gebeurt het. De column die ik in gedachte had wordt voorbijgestreefd, overwonnen, zeg maar gerust gekannibaliseerd, door de column die zichzelf wil schrijven.

Tot stof

Maagdelijk wit, sprookjesachtig mooi schijnt het te zijn. Het maagdelijk wit kent hier slechts een dun laagje. Druk met verkeer is het vooral. Wolkeloos en windstil. De zon verwarmt mijn rug en maakt de letters op het beeldscherm moeilijk leesbaar. Ik wacht nog even met de zonwering. Ik lees je bericht en voeg me gemakkelijk, vrijwel naadloos in je woorden. Wat kan ik je zeggen?

Ezel

Geen os en ezel. Geen Wijzen uit het Oosten. Wel een klare tijding uit Rome. Kindervriend Benedictina: “Er waren geen dieren aanwezig bij de geboorte van Jezus”. Dat schrijft hij in het derde en laatste deel van zijn biografie “Jezus van Nazareth – de jonge jaren”. Een analyse met als titel “Getraumatiseerde jongetjes door de eeuwen heen”, had meer heisa veroorzaakt.

Meneer van Dalen

Zodra de wiskundeleraar zich omdraait naar het bord, maak ik met de spuugvingermethode zijn grijze achterkant een stuk minder saai en droog. Binnen vijftig minuten is zijn kostuum met pied-de-pouledessin doorweekt. Zijn zoon, die naast me zit op de eerste rij, vindt het schitterend. Zoals bij alles wat ik doe. Hij weet hoeveel en waarom ik zijn vader haat. Hoe die me het leven zuur maakt en me altijd slechte cijfers geeft. Voor de klas stelt mijn kwelgeest juist de vragen die ik niet kan beantwoorden. De wiskundeleraar vindt me een nul.